Damaso
JF-Expert Member
- Jul 18, 2018
- 6,132
- 10,514
Kauli ya Msemaji wa Serikali, Gerson Msigwa, kuhusu kumuaga rasmi Bw. Mfaume Ramadhan baada ya miaka 39 ya utumishi wa umma imeibua mjadala mpana wenye maswali mazito kuliko majibu. Miaka thelathini na tisa si wiki mbili, wala si ajira ya muda mfupi. Ni karibu maisha yote ya mtu—ujana, utu uzima, na uzee—vimewekwa mezani kuitumikia serikali kwa uaminifu.
Bw. Mfaume, Mhudumu wa Ofisi, ameajiriwa tangu enzi za mabadiliko ya kiutawala ndani ya Wizara ya Habari, Utamaduni, Sanaa na Michezo; ameshuhudia misimu ya viongozi, sera, na majina ya wizara yakibadilika. Katika kipindi chote hicho, sifa zake zinasimama zenyewe: mchapakazi, mwenye nidhamu, mtulivu, msikivu, asiye na majivuno, na mpenda michezo. Huyo si mfanyakazi wa kawaida—ni nguzo tulivu ya taasisi.
Ndipo tunapofika kwenye kilele cha habari: zawadi ya kumuaga ni PIKIPIKI. Swali la msingi linajitokeza bila hofu—je, hii ni heshima au kejeli iliyofichwa kwenye tabasamu la sherehe? Taifa lenye bajeti kubwa, lenye magari ya kifahari na majengo ya mabilioni, linashindwa kumwonyesha mzee wa watu shukrani ya hadhi yake? Nyumba ndogo ya vyumba viwili? Gari la matumizi ya familia kama Toyota Noah? Hata pensheni yenye uhakika wa heshima? Hapana—pikipiki.
Hapa ndipo mjadala wa maadili ya utumishi wa umma unapopasuka. Tunawatuma vijana waingie kazini kwa moyo wa kujituma, lakini tunawaaga wazee wetu kwa ishara zinazoumiza tena zenye kebehi. Ujumbe unaofika ni hatari: jitume kadiri utakavyo, mwisho wa safari unaweza kuwa mdogo kuliko mchango wako.
Heshima si hotuba, ni vitendo. Kama kweli tunathamini utumishi wa umma, basi namna tunavyowaaga waliotumikia kwa uaminifu ndiyo kipimo cha utu wetu kama taifa.
