Damaso
JF-Expert Member
- Jul 18, 2018
- 6,220
- 10,730
Tangu tarehe 29 Oktoba mwaka huu, Tanzania imekuwa ikipitia siku za majonzi na simanzi kubwa. Wimbi la vifo vya raia, mikononi mwa vyombo vya dola, limeitikisa nchi na kuacha majeraha yasiyopona mioyoni mwa Watanzania wengi.
Wengine wamepoteza ndugu, marafiki, na wapendwa wao katika mazingira ya kutatanisha. Mitaa imejawa ukimya, machozi, na hasira zisizo na pa kuzimwa.
Lakini katika majonzi haya, kulikuwa na tumaini dogo – tumaini kwamba wale wanaoonekana kama alama za umoja na furaha ya taifa, vilabu vya mpira wa miguu, wangetupa ishara ndogo ya faraja. Nilitegemea kuona timu kubwa kama Simba SC, Yanga SC, Azam FC, na nyinginezo zikivaa vitambaa vyeusi uwanjani; si kwa siasa, bali kwa ubinadamu. Lakini kimya chao kimekuwa cha kutisha zaidi kuliko milio ya risasi zilizotutenganisha.
Vilabu hivi, vinavyowakilisha mamilioni ya Watanzania, vilipaswa kuwa sauti ya watu. Kwa nini havikuungana nasi kuomboleza? Kwa nini havikutoa hata tamko la kulaani mauaji? Je, wameogopa? Au wameamua kugeuza miguu yao mbali na mateso ya wananchi waliowapa umaarufu? Ama goli la Mama ndio limewaziba midomo?
Ni aibu kwamba taasisi zenye ushawishi mkubwa kwa jamii kama hizi zimeamua kukaa kimya, kana kwamba damu ya Watanzania waliouawa haina thamani. Wachezaji wetu wanaimba nyimbo za mapenzi na ushindi, lakini hawawezi kutenga dakika moja kuonyesha huzuni kwa ndugu zao waliopoteza maisha.
Katika mataifa mengine, michezo imekuwa jukwaa la haki za binadamu. Wachezaji wakubwa kama Marcus Rashford, Kylian Mbappé, au Lionel Messi wamewahi kutumia majukwaa yao kupaza sauti dhidi ya ukatili na ubaguzi. Lakini Tanzania, wachezaji wetu wamegeuka mashabiki wa kimya – wakiwaogopa wale wanaotenda mabaya, kana kwamba ujasiri ni kosa.
Vilabu vya mpira havipaswi kuwa vya kushangilia ushindi pekee, bali pia viwe kioo cha jamii. Vifuatavyo vinapaswa kuwa vinara wa mshikamano, utu, na amani. Kwa kukaa kimya, vimeusaliti moyo wa taifa.
Watanzania wanapaswa kuhoji: kwanini vilabu hivi havikuungana nasi kuomboleza? Je, thamani ya binadamu imeshuka kiasi kwamba michezo ni bora kuliko uhai?
Uzalendo wa kweli haupimwi kwa magoli bali tunavyosimama pamoja katika huzuni na maumivu. Na safari hii, vilabu vyetu vimeshindwa mtihani huo – vimegeuka viziwi na vipofu wa kinachoendelea.
Wengine wamepoteza ndugu, marafiki, na wapendwa wao katika mazingira ya kutatanisha. Mitaa imejawa ukimya, machozi, na hasira zisizo na pa kuzimwa.
Lakini katika majonzi haya, kulikuwa na tumaini dogo – tumaini kwamba wale wanaoonekana kama alama za umoja na furaha ya taifa, vilabu vya mpira wa miguu, wangetupa ishara ndogo ya faraja. Nilitegemea kuona timu kubwa kama Simba SC, Yanga SC, Azam FC, na nyinginezo zikivaa vitambaa vyeusi uwanjani; si kwa siasa, bali kwa ubinadamu. Lakini kimya chao kimekuwa cha kutisha zaidi kuliko milio ya risasi zilizotutenganisha.
Vilabu hivi, vinavyowakilisha mamilioni ya Watanzania, vilipaswa kuwa sauti ya watu. Kwa nini havikuungana nasi kuomboleza? Kwa nini havikutoa hata tamko la kulaani mauaji? Je, wameogopa? Au wameamua kugeuza miguu yao mbali na mateso ya wananchi waliowapa umaarufu? Ama goli la Mama ndio limewaziba midomo?
Ni aibu kwamba taasisi zenye ushawishi mkubwa kwa jamii kama hizi zimeamua kukaa kimya, kana kwamba damu ya Watanzania waliouawa haina thamani. Wachezaji wetu wanaimba nyimbo za mapenzi na ushindi, lakini hawawezi kutenga dakika moja kuonyesha huzuni kwa ndugu zao waliopoteza maisha.
Katika mataifa mengine, michezo imekuwa jukwaa la haki za binadamu. Wachezaji wakubwa kama Marcus Rashford, Kylian Mbappé, au Lionel Messi wamewahi kutumia majukwaa yao kupaza sauti dhidi ya ukatili na ubaguzi. Lakini Tanzania, wachezaji wetu wamegeuka mashabiki wa kimya – wakiwaogopa wale wanaotenda mabaya, kana kwamba ujasiri ni kosa.
Vilabu vya mpira havipaswi kuwa vya kushangilia ushindi pekee, bali pia viwe kioo cha jamii. Vifuatavyo vinapaswa kuwa vinara wa mshikamano, utu, na amani. Kwa kukaa kimya, vimeusaliti moyo wa taifa.
Watanzania wanapaswa kuhoji: kwanini vilabu hivi havikuungana nasi kuomboleza? Je, thamani ya binadamu imeshuka kiasi kwamba michezo ni bora kuliko uhai?
Uzalendo wa kweli haupimwi kwa magoli bali tunavyosimama pamoja katika huzuni na maumivu. Na safari hii, vilabu vyetu vimeshindwa mtihani huo – vimegeuka viziwi na vipofu wa kinachoendelea.
