Sarafina - Mtunzi Nyemo Chilongani

SEHEMU YA 65...

Mzee Mpobela akampanga David na kumwambia jinsi biashara hiyo ilivyokuwa ikifanywa na hata jinsi usafirishaji ulivyokuwa mwepesi. Kutoa mzigo mkubwa kutoka Tanzania kupeleka nchi kama Brazil hakukuwa na ugumu wowote ule.

Kitu ambacho kilitakiwa kufanywa ni kufanya mawasiliano uwanja wa ndege wa Tanzania na Brazil kwa kutoa kiasi kikubwa cha pesa na kazi kufanyika kwa haraka sana na wepesi mno.

Kwa wafanyakazi ambao walikuwa na tamaa ndiyo waliokuwa wakiingizwa kwenye mkenge na kufanya kazi hiyo kwa ajili ya kuingiza kiasi fulani cha pesa. Akapewa michongo yote na kisha kupewa mzigo wenye gharama ya shilingi bilioni mbili na kuupeleka nchini Brazil kwa mfanyabiashara Marcos Bebe.

Kwa Tanzania hakukuwa na tatizo, tayari wafanyakazi hao wenye tamaa walipewa taarifa na hivyo kazi kuachwa kwa Bebe ambaye naye akafanya kwa sehemu yake kwa kuhonga wafanyakazi wa Uwanja wa Ndege wa Kimataifa wa Rio De Janeiro uliokuwa katika jiji hilo hilo.

Alipofika, akachukua mabegi yake, akateremka na kuanza kuelekea nje ya uwanja huo. Hakukuwa na mtu yeyote aliyembughudhi, kitu cha kushangaza kabisa ni kwamba hakupekuliwa, akapitishwa katika mlango mwingine na kuelekea nje kabisa.

Huko, akakutana na vijana watatu wakiwa nje ya gari moja la kifahari. Akakaribishwa na kuingia ndani ya gari hilo. Alipokuwa ndani ya ndege alikuwa na hofu ya kukamatwa lakini baada ya kuingia ndani ya gari hilo akajiona akiwa salama kabisa.

Hakuzungumza kitu garini, macho yake yalikuwa yakiangalia huku na kule kulitalii jiji hilo kubwa la Rio. Safari iliendelea huku wanaume wale wakipiga stori kwa Lugha ya Kireno, hakuelewa walizungumza nini, alikaa kimya tu.

Baada ya dakika kadhaa gari hilo likaanza kuingia katika jumba moja kubwa na la kifahari. David alibaki akishangaa, katika maisha yake aliwahi kuyaona majumba makubwa ya kifahari lakini halikuwa kama hilo.

Itaendelea.

Endelea

SEHEMU YA 66...

Lilipendeza machoni mwake, gari likajifungua na gari kuingia ndani. Kulikuwa na walinzi wengi humo waliokuwa wameshika bunduki picha iliyoonyesha kwamba mtu aliyekuwa akimiliki jumba hilo alikuwa na nguvu kubwa, ulinzi uliokuwepo humo hakuwahi kuuona kabla.
Akapelekwa sebuleni na kutulia kwenye kochi kubwa. Baada ya dakika chache, mwanaume mmoja aliyekuwa na mwili wenye misuli mingi akatokea mahali hapo, akamsalimia na kujitambulisha kwamba yeye ndiye alikuwa Marcos Bebe.

“Nimefurahi kukuona,” alisema David mazungumzo waliyotumia lugha ya Kiingereza.
Akampa mzigo wake, ulikuwa ni wa madawa ya kulevya, mzigo huo ukaenda kuangaliwa na kupimwa, haukupungua, ujazo alioambiwa ndiyo aliokutana nao hivyo kumpatia David kiasi fulani cha fedha kwa matumizi yake na shukrani ya kumpelekea mzigo na kuufikisha salama kabisa.

Huo ndiyo ukawa mwanzo wa safari yake ya kuuza madawa ya kulevya. Alipoufikisha mzigo huo Brazil, akapewa kiasi cha dola elfu kumi, zaidi ya shilingi milioni ishirini kwa kazi kubwa ya kuufikisha huko.

Maisha yake yakabadilika, akaanza kununua magari na kujenga jumba kubwa Mbezi Beach. Maisha yake yalikuwa mazuri, hakuamini kama angepata zali kubwa kama hilo. Akawa na pesa, shughuli zake zikawa ni kusafiri, mara Afrika Kusini, Brazil, Uarabuni na sehemu nyingine.

Gloria hakuhisi kitu chochote kibaya kwa kuwa baba yake ndiye aliyekuwa msimamizi wa biashara hiyo. Alimwambia kwamba aliamua kumfungulia biashara mbalimbali David kwa kuwa hakutaka kuona mkwewe akipata shida ya maisha.
Msichana huyo aliridhika na kumshukuru sana baba yake kwa kazi hiyo aliyokuwa amempa David. Waliendelea kuishi kama wachumba na baada ya miezi kadhaa wakafunga ndoa na hatimaye kuwa mume na mke.

Kila mmoja alikuwa na furaha tele, David alikuwa akiendelea na kazi zake za kusafirisha madawa ya kulevya kama kawaida. Akajuana na watu wengi wakubwa, akaingiza kiasi kikubwa cha fedha japokuwa alikuwa mbebaji tu.

“Nataka twende Dubai kula bata! Utakuwa tayari?” aliuliza David huku akimwangalia mke wake, Gloaria.
“Nipo tayari!”

ITAENDELEA.

SEHEMU YA 67...

Hilo ndilo lililobakia, alikuwa na kila kitu, maisha mazuri na ili kuizuga serikali isifahamu kile kilichokuwa kikiendelea, akaanzisha maduka ya mengi ya nguo nchini Tanzania. Utajiri wake ukakua, akawa na wapambe wengi, akajipanga, kila mtu alikuwa akishangaa kwani kati ya matajiri waliokuwa wakichipukia huku wakiwa na umri mdogo wa kwanza alikuwa yeye.

Kila alipokuwa akitembea, alikuwa akitembea na kiasi kikubwa cha fedha, zaidi ya milioni tano ilikuwa ni lazima kiwe ndani ya gari lake pamoja na laptop yake ambayo ilikuwa na ratiba za safari zake zote. Alikuwa tayari kupoteza kitu chochote lakini si laptop hiyo.

Baada ya miaka kadhaa, wakati mke wake akiwa na mimba ndipo akaamua kwenda katika ofisi yake iliyokuwa katika ghorofa la Benjamin Mkapa na bahati mbaya kwake wakati anatoka ofisini na kuelekea kwenye gari lake, akapigwa na mshtuko baada ya kukuta gari lake likiwa limefunguliwa mlango, alipoingia ndani, pesa, zaidi ya milioni sita na laptop vyote havikuwepo.

Alichanganyikiwa, alipiga gari kwa hasira, akawafuata walinzi na kuwaambia kilichotokea. Wao wenyewe walishangaa, hawakuamini kama kweli kulikuwa na mtu aliyeingia na kuiba vitu hivyo.
“Nimesema hivi! Nisikilizeni, nimesema hivi nisipompata mtu aliyeiba laptop na pesa zangu, nitawaueni wote,” alisema David huku akionekana kuwa na hasira nyingi.
“Sawa bosi!”

Walichokifanya ni kwenda katika chumba kilichounganishwa na kamera za CCTV na kuanza kuangalia kila kitu kilichotokea. Wakati huo David alikuwa ndani ya gari lake, hakuondoka, alibaki garini na kutaka kujua kamera hizo zilionyesha nini.

Baada ya dakika kadhaa, walinzi wakarudi na kumwambia kwamba mtu aliyekuwa ameiba vitu hivyo alikuwa muokota makopo ambaye alifungua gari lake na kuondoka zake.
“Ninamtaka mtu huyo,” alisema david huku akichukua simu yake.

Itaendelea.

Shunie said:

Sanaaa inasikitisha mno

Click to expand...

Na haya mambo huanyapo in real life basi tu

SEHEMU YA 68...

Akapiga upande wa pili, simu ikapokelewa na mwanaume mmoja aliyekuwa na sauti nzito, akampa maagizo kwamba alitaka kumuona muda huo akiwa na mwenzake. Ndani ya dakika kumi wanaume wawili waliokuwa na miili mikubwa wakafika mahali hapo, akawaambia kwamba kulikuwa na mtu alitakiwa kuuawa haraka sana.
“Nani mkuu?”

“Nendeni watawaonyeshea video na picha ya mtu huyo,” alisema David.
Wanaume hao wakachukuana na walinzi, wakarudi katika chumba kile, wakaonyeshewa kilichokuwa kimetokea, kumpata mtoto wa mitaani, aliyekuwa akiokota chupa wala halikuwa jambo gumu, wakaiprinti picha yake na kuwa nayo kisha kuanza kumtafuta. Agizo moja walilopewa ni kuipata laptop, na ikiwezekana, kijana huyo auawe mara moja.

**** Bianca aliendelea kumfuatilia Richard, hakuwa radhi kuona akimkosa mwanaume huyo ambaye kwake alikuwa kama mwanaume wa maisha yake. Alikuwa mgumu lakini kila siku alijitahidi kumfikishia ujumbe kwamba alikuwa akimpenda sana.

Richard alikuwa akikataa, aliyaogopa mapenzi, hakutaka kuwa na msichana yeyote kwani kumbukumbu kuhusu Sarafina zilimjia kichwani mwake na kuyachukia mapenzi hayo. Hakutaka kuyapa nafasi, alitaka kubaki peke yake kwa kuamini kwamba kungekuwa na siku moja ambayo angefurahi kwa kumpata mwanamke wa maisha yake lakini si Bianca.

Siku zikakatika, ukaribu wa Bianca kwa Richard ukazidi kushamiri. Wakati mwingine mwanaume huyo alikuwa akichukia sana, hakutaka kuwa karibu na msichana huyo lakini alishindwa, kila alichokuwa akikifanya, Bianca alikuwa pembeni yake.

Bianca akawa hakwepeki, alimtawala kila sehemu, ndiye alikuwa mtu ambaye alimpigia kumpigia simu huku akiwa wa mwisho kuzungumza naye kwa njia ya simu. Hakutaka ukaribu na msichana huyo lakini kikafika kipindi akawa hana jinsi, akakubaliana na ukweli uliokuwepo kwamba awe tu na msichana huyo.

Akamkubalia kuwa mpenzi wake, wakawa pamoja na mapenzi kuanza kama ambavyo msichana huyo alivyotaka. Kila siku ilikuwa ni lazima wawili hao kugandana kama ruba. Uhusiano huo wala haukuwa siri kwani baada ya siku tatu tu chuo kizima kikagundua kwamba wawili hao walikuwa kwenye uhusiano mzima wa mapenzi.

Itaendelea.

SEHEMU YA 69...

Siku zikakatika, mwaka wa kwanza ukaondoka, Richard hakutaka kurudi nchini Tanzania, moyo wake ulikuwa na chembechembe za maumivu kutoka kwa msichana Sarafina ambaye alimuumiza sana, msichana ambaye alimtesa usiku na mchana.

Hakutaka kuonana naye, alitamani kuona akiendelea na maisha yake akiwa na Bianca, msichana ambaye alijitolea kwa asilimia mia moja kuwa naye katika maisha yake yote. Richard na Bianca walichukua miaka mitatu kusoma nchini Marekani na ndipo wakarudi nchini Tanzania.

Kitu cha kwanza kabisa walichokifanya kilikuwa ni kutambulishana kwa wazazi kwamba walikuwa wapenzi, wazazi wakakubaliana nao, wakawapa baraka zao na kisha wawili hao kuvalishana pete na hatimaye kuingia kwenye uchumba.

“Nitataka nikuoe, uwe mke wangu wa ndoa,” alisema Richard, alikuwa akimwambia mchumba wake Bianca aliyeonekana kuwa na furaha tele, kwake, kuwa na msichana huyo ndani ya nyumba yake ndicho kitu alichokuwa akikihitaji kuliko vyote katika maisha yao.

Hilo halikuwa la kusubiri, kilichotokea baada ya miezi kadhaa ni kufunga ndoa na hatimaye kuwa mume na mke kitu ambacho kilimpa furaha kila mmoja.
Maisha yao yakabadilika kabisa, kila mmoja alionekana kuwa na furaha, katika maisha yao, wote walitamaniana, ukaribu ukaongezeka, wakazoeana kupita kawaida kiasi kwamba kuna kipindi wakawa wakiishi kama marafiki hali iliyoyafanya mapenzi yao kudumu zaidi.

Wakapanga kuwa na watoto na baada ya miaka miwili ya ndoa ndipo wakaamua kumtafuta mtoto huku tayari wakiwa na miaka mitano tangu walipokutana chuoni. Kupata mimba kwa Bianca hakukuwa tatizo lolote, kwani tangu waamue, ndani ya miezi miwili akaanza kuhisi dalili zote za kuwa na mtoto tumboni mwake.

Hilo lilimpa furaha kila mmoja, wakasubiri na baada ya miezi michache kwenda hospitali ambapo daktari aliwaambia kwamba walitegemea kupata mtoto wa kike kitu kilichomfanya kila mmoja kufurahi.

“Unasemaje?” aliuliza Richard huku akiwa haamini.
“Mtoto wa kike.”
“Ataitwa Claire! Mke wangu naomba usinipinge katika hili,” alisema Richard huku akiachia tabasamu pana usoni mwake.
“Wewe tu!”

Itaendelea.

Tam sana

SEHEMU YA 70...

Wakaanza kupanga mipango juu ya mtoto huyo, walikuwa wakimpenda hata kabla hajazaliwa hospitalini. Wakafanya shopping, wakanunua vitu vingi kwa ajili ya mtoto. Wakawaambia marafiki zao kwamba hatimaye walikuwa wakienda kupata mtoto wa kike hivyo wangefanya sherehe kubwa ambayo ingewafanya waandishi kuiandika sana na kutawala mno katika mitandao ya kijamii.

Siku zikaenda mbele, miezi ikakatika na hatimaye miezi tisa kutimia, siku ambayo Bianca alitakiwa kujisikia uchungu akaanza kujisikia hivyo. Alipiga kelele chumbani na kwa sababu kulikuwa na mfanyakazi wa ndani, akamsaidia na mtunza bustani na kumuingiza ndani ya gari huku damu zikimtoka.

Aliogopesha, kwa jinsi alivyokuwa akilia, wakajua kulikuwa na tatizo kubwa, haikuwa kawaida kwa mwanamke kulia kama alivyofanya, huku Mrisho, kijana wa bustani akiendesha gari, dada wa kazi akampigia simu Richard.
“Mpo wapi?”
“Tupo njiani tunakwenda Ocean Road,” alijibu dada wa kazi.
“Nakuja!”

Hakutaka kuchelewa, alikuwa na kazi nyingi ofisini lakini hazikuonekana kuwa na umuhimu wowote ule, kitu alichokuwa akikifikiria kilikuwa ni mke wake, akaacha kila kitu na kwenda hospitalini huko.

Siku hiyo alionekana kuwa tofauti, moyo wake ulikuwa na majonzi kuliko siku nyingine, alijitahidi kujifurahisha kwamba alikuwa akienda kupata mtoto lakini moyo wake haukuwa na furaha hata kidogo.

Aliendesha gari kwa hofu kubwa, alipofika katika hospitali hiyo, akateremka na kwenda ndani ambapo huko akawakuta dada wa kazi na kaka wa bustani ambapo alipowauliza, akaambiwa kwamba hali ya Bianca haikuwa nzuri.
“Imekuwaje?” aliuliza huku akionekana kuchanganyikiwa.

“Alipoteza damu nyingi mno,” alijibu Mrisho.
“Unasemaje? Mungu wangu! Amejifungua?” aliuliza Richard huku akitembeatembea, hata kukaa kwenye kiti alishindwa.

“Bado! Madaktari ndiyo wanafanya kazi yao ndani,” alijibu Mrisho.
Alikuwa na hofu tele, bado moyo wake ulikuwa na hofu, alihisi kabisa kwamba kulikuwa na tatizo lililokuwa njiani kutokea, akapiga magoti na kuanza kumuomba Mungu.

“Mungu! Ninahitaji mtoto! Mungu naomba umuongoze mke wangu ajifungue salama,” alisema Richard huku akipiga kelele.

Itaendelea.

SEHEMU YA 71...

Vijana wa David waliogopa, walimfahamu bosi wao, hakuwa mtu wa mchezo, aliposema kwamba alihitaji kitu fulani, haraka sana alitaka kupata majibu ya kitu hicho. Alichukia kufanyiwa uhuni wa kuibiwa laptop yake na pesa zake, alikasirika, hakutaka kuona mwizi huyo akiendelea kuishi, alichokitaka ni kumuua kama malipo kwa kile alichokuwa amekifanya.

Vijana wakaingia mitaani, kwa kuwa Ibrahim alikuwa akijulikana sana kama muokota chupa, hata walipoanza kumtafuta hakukuwa na ugumu wowote ule, ilikuwa ni kumuulizia kijana aliyekuwa akiokota chupa na hivyo kuonyeshewa mahali alipokuwa akiishi.
“Ni mtoto wa mitaani?” aliuliza Jumanne, mmoja wa wanaume waliotumwa na David.
“Ndiyo!”

“Anauza chupa wapi?”
“Ilala Mabondeni!”
“Twende!”
Hawakutaka kubaki mahali hapo, ilikuwa ni lazima waende kumtafuta, waliamini kwamba kama kweli alikuwa ameelekea huko ilikuwa ni lazima wampate. Njiani walikuwa wakizungumza, walimuona mkuu wao alivyokuwa na hasira, siku hiyo hasira zake zilikuwa tofauti na siku nyingine, alivimba, aliwaka, alichokuwa akikihitaji ni vitu vyake tu.

Jumanne na mwenzake, Fred wakafika mpaka Ilala Mabondeni, hapo, kulikuwa na sehemu iliyokuwa na milima mikubwa ya chupa, wakawafuata vijana fulani waliokuwa mahali hapo na kuwauliza kuhusu Ibrahim, kijana aliyekuwa akiokota chupa maeneo ya Posta.

“Huko Posta hawaruhusu watu kwenda kuokota, sasa iweje huyo aende huko?” aliuliza kijana aliyekuwa mahali hapo.
“Hatujui, ila alikwenda huko. Unamjua?” aliuliza Jumanne.
“Hapana! Wapo wengi sana, au labda mngenionyeshea picha zake,” alisema kijana huyo.

Hawakutaka kumficha, waliona kwamba huyo ndiye angekuwa msaada wao mkubwa. Wakamwambia kilichokuwa kimetokea, jinsi kijana huyo alivyotumia nafasi ya kuokota chupa na kuwaibia kiasi kikubwa cha pesa.
“Huyo atakuwa Ibra!” alisema kijana huyo.
“Kwa nini?”

“Alikuja hapa na kusema kwamba haokoti tena chupa! Maisha yake yanakwenda kuwa ya kitajiri,” alisema kijana huyo.
“Tutampata wapi?”
“Nendeni Ilala Bungoni, kule kulipokuwa na Chuo cha DSJ, kuna nyumba ina rangi ya Bluu, hapo kuna watoto wengi wa mitaani, yupo hapohapo,” alisema kijana huyo.

Itaendelea.

Endelea

SEHEMU YA 72...

Jumanne na Fred hawakutaka kupoteza muda, wakaingia ndani ya gari na kisha kuanza kuelekea huko walipoelekezwa. Njiani walikuwa na presha kubwa, waliambiwa kwamba kama itawezekana wamuue mtu huyo kwani hakutakiwa kabisa kuishi kutokana na kile alichokuwa amekifanya.

Hawakuchukua muda mrefu wakafika mahali hapo, kama walivyoambiwa kulikuwa na watoto wengi wa mitaani, wakaanza kuangalia huku na kule, hawakujua Ibrahim alikuwa yupi kwani hata kamera za CCTV walizoonyeshwa hawakumuona vizuri.

Wakamuita msichana mmoja na kumuuliza, huyo ndiye aliyewaambia kwamba Ibrahim alikuwa ameondoka na demu wake kuelekea Magomeni kwa lengo la kupanga chumba na muda huo hawakuwa mbali, kama wangekimbia kuelekea Ilala Boma wangekutana nao njiani.

Wakarudi garini na kuanza kuelekea huko Ilala Boma, njiani walikuwa wakiangalia huku na kule, walipofika Amana, kwa mbele wakawaona watoto wawili, walikuwa wachafuwachafu na walikuwa wakitembea kwa mwendo wa kasi, hivyo kuanza kuwafuata.

**** Ibrahim alirudi mpaka kule alipokuwa akilala na Malaika, alipofika, hakumwambia kitu kwa kuwa alikuwa na watoto wengine, akamvutia pembeni na kwenda naye kukaa sehemu, Malaika alishangaa, haikuwa kawaida, alimwangalia Ibrahim, jinsi alivyokuwa siku hiyo alionekana kabisa kuwa na kitu alichotaka kumwambia.

Kabla ya kuzungumza kitu akamwangalia Malaika, alitamani kumwambia ukweli lakini moyo wake ulikuwa mzito kufunguka. Mkononi alishikilia mfuko wa nailoni ambao ndani yake kulikuwa na laptop aliyokuwa ameiba na ile bahasha iliyojaa pesa.

“Kuna nini?” aliuliza Malaika huku akimwangalia Ibrahim.
“Tuondoke!”
“Tuondoke! Kwenda wapi?” aliuliza Malaika.

“Popote! Hapa si salama kwetu,” alisema Ibrahim huku akimwangalia Malaika.
Malaika hakutaka kukubaliana naye, kwanza alitaka kufahamu ni kitu gani kilikuwa kimetokea, halikuwa suala la kuondoka mahali hapo pasipo kujua kulikuwa na nini. Alimuuliza Ibrahim lakini kijana huyo hakutaka kumjibu kitu chochote kile.

“Kuna nini?”
“Hakuna kitu!”
“Sasa tutaondokaje? Mimi siwezi kuondoka,” alijibu Malaika.

Itaendelea

SEHEMU YA 73...

Alimaanisna alichokizungumza, asingeweza kuondoka kuelekea sehemu yoyote ile. Hapo ndipo palikuwa nyumbani kwake, hakuwa na ndugu, watu pekee aliokuwa amewazoea walikuwa watoto wenzake hao tu.

Ibrahim hakutaka kumwambia Malaika ukweli, hakumwamini msichana, alijua kwa namna moja au nyingine kama ungeamua kumwambia ukweli, hata kama ungemwambia hiyo ni siri asingeweza kuitunza.

Alipoona Malaika amekataa kuondoka naye, kwa hasira akaondoka zake. Kwanza alitaka kwenda kutafuta chumba Magomeni ili pale atakapomwambia Malaika kwamba wanaondoka, basi ajue ni mahali gani walipokuwa wakienda.

Alizunguka Magomeni huku akiwaulizia madalali ambapo baada ya kumpata akaambiwa kwamba chumba kilikuwepo kwa mzee Masharubu hivyo kwenda kukiona. Kilikuwa chumba kizuri, akakipenda na hivyo na hivyo kulipia, akaacha kila kitu humo na kurudi Ilala mikono mitupu kwa ajili ya kumchukua Malaika na kuondoka naye.

“Nimesema siondoki mpaka uniambie kwanza,” alisema Malaika.
“Sawa. Ngoja nikwambie,” alisema Ibrahim.
Hakutaka kumficha, alimpenda, alikuwa msichana wake ambaye alimchukulia kama mke wake, akamwambia jinsi hali ilivyokuwa tangu hatua ya kwanza mpaka alipokuja kuiba kiasi kile cha fedha na kuondoka nacho.

Malaika aliogopa, alitetemeka, hakujua vitu hivyo aliibiwa nani, hakujua mwenyewe angechukua hatua gani kama angemgundua kwamba yeye ndiye aliyeiba vitu hivyo.
“Posta kubwa mpenzi! Hawawezi kunijua. Tuondoke,” alisema Ibrahim huku akionekana kuwa na uhakika kwamba kusingekuwa na mtu yeyote ambaye angemgundua.

Malaika akakubaliana naye na kuondoka mahali hapo. Walikuwa wakitembea kwa mwendo wa taratibu, walikuwa wakizungumza mambo mengi, walipanga biashara zao ambazo walitakiwa kuzifanya wakiwa huko. Walipigwa na maisha na waliamini kwamba pesa zile zingeweza kuyabadilisha maisha yao.

Huku wakiwa wamefika Ilala, ghafla gari moja likafunga breki pembeni yao, hawakujua walikuwa wakina nani, waliduwaa, walilishangaa gari hilo ambalo ghafla likafunguliwa milango, wanaume wawili wakatoka, wakawafuata na kuwakamata wote wawili, hawakutaka kuwauliza maswali yoyote yale, wakawapakiza ndani ya gari.

Itaendelea.

SEHEMU YA 74...

Watu waliokuwa njiani walikuwa wakishangaa, hawakujua ni kitu gani kilikuwa kikiendelea. Mara ya kwanza walihisi ni watu waliokuwa wakiigiza, lakini baada kupakizwa ndani ya gari na kuondoka mahali hapo wakagundua kwamba watu hao hawakuwa wakiigiza bali lilikuwa tukio la utekaji lililokuwa likitokea mahali hapo.

Malaika alikuwa akilia, hakujua ni kitu gani kilikuwa kikiendelea, alipiga kelele lakini ghafla akashtukia akizabwa vibao vitatu mfululizo, damu zikaanza kumtoka mdomoni kwani vibao vile vya shavu viliuchana mdomo wake kwa ndani.
“Nyamaza nguruwe weee,” alisema Jumanne huku akimwangalia Malaika kwa macho ya hasira.

“Tumefanya nini bro?” aliuliza Ibrahim lakini badala ya kujibiwa swali hilo, akaanza kupigwa ngumi za mbavu mfululizo.
Wote wakaamriwa kunyamaza, hawakutakiwa kuzungumza kitu chochote ndani ya gari. Watu hao walionekana kuwa na hasira mno, viunoni mwao walikuwa na bastola, walikuwa tayari kufanya kitu chochote kile kama tu wangeambiwa na David wakifanye.

“Mkuu! Tumempata mtuhumiwa!” alisema Jumanne wakati akizungumza na David kwenye simu.
“Safi sana! Kompyuta mmeipata?”
“Bado! Ndiyo tunataka atupeleke ilipo. Tukiipata tufanye nini bosi?” aliuliza Jumanne.
“Muueni!”

“Ila tumemkuta na demu wake, itakuwaje?” aliuliza Jumanne.
“Waueni wote wawili na miili yao muende mkaitupe,” alisema David na kukata simu.
Hayo ndiyo yalikuwa maagizo waliyokuwa wamepewa, wakamuuliza Ibrahim mahali kompyuta ilipokuwa, akawaambia kwamba aliiweka katika chumba kimoja
kilichokuwa Magomeni.

Wakamwambia waende huko na hivyo safari ya kwenda huko ikaanza.
Hawakuchukua muda mrefu wakafika Magomeni Mapipa ambapo wakaenda mpaka katika nyumba aliyopanga Ibrahim na kisha kumwambia apige hodi. Mlango ulipofunguliwa, wakabadilika, wakajifanya kuwa marafiki wa David na hivyo kuelekea chumbani.

Ilikuwa ni vigumu kugundua kwamba Jumanne alikuwa adui mkubwa wa Ibrahim kwani walikuwa wakizungumza kwa furaha kana kwamba hakukuwa na jambo baya lililokuwa nyuma yao.

Itaendelea.

SEHEMU YA 75...

Wakaingia mpaka chumbani, kulikuwa na mfuko uliokuwa na kompyuta hiyo lakini pia kulikuwa na bahasha. Hakutaka pesa, kitu muhimu kilikuwa ni ile kompyuta. Akaichukua na kisha kutoka ndani ya chumba kile na kurudi garini ambapo Fred alibaki na Malaika.

“Jamani! Si mmekwishapata mnachokitaka. Naomba mtuache,” alisema Ibrahim huku akilia kama mtoto.
“Bado kuna kazi! Tunaelekea msitu wa Pande kwenda kufundishana adabu kidogo ili iwe fundisho,” alisema Jumanne huku akijigusa kiunoni kuona kama bastola yake ilikuwepo.

Safari ya kuelekea katika msitu wa Pande ikaanza. Ibrahim na Malaika hawakujua kulikuwa na kitu gani lakini mioyo yao ilihisi kabisa kwamba walikuwa wakienda kuuawa. Walijitahidi kuomba msamaha lakini hawakusamehewa, watu hao walitaka kutekeleza maagizo waliyopewa na bosi wao kwamba ni lazima wawaue.

“We have to kill them both, that is an order from the big boss,” (Inabidi tuwaue, hiyo ni amri kutoka kwa bosi mkuu) alisema Jumanne kwa Kiingereza kwa kuamini kwamba mateka wao hawakuwa wakielewa.

“No problem,” (hakuna tatizo) alijibu Fred huku safari ikiendelea kama kawaida, na muda huo tayari walikuwa wanakaribia Mbezi kwa Msuguri.

Je, nini kitaendelea?

Mara ghafla malaika anakutana na baba yake

SEHEMU YA 76...

David alikuwa kimya sebuleni kwake, masikio yake aliyategesha katika simu yake, alikuwa akisikilizia ni kitu gani kingetokea baada ya kuwatuma vijana wake kwa ajili ya kumuua kijana ambaye alimuibia pesa zake na laptop yake ambayo ilikuwa muhimu kuliko kitu chochote kile.

Alitaka kusikia kwamba kijana huyo amekufa kwani hakutaka kuona akiendelea kuishi kutokana na kile alichokuwa amekifanya ambacho kwake kilionekana kama kumpotezea muda na baya zaidi kumpotezea marafiki zake ambao mambo yao mengi alikuwa ameyahifadhi katika kompyuta ile.

Japokuwa aliambiwa kwamba angepigiwa simu lakini aliona kama vijana hao wanachelewa na hivyo kuwa na kimuhemuhe cha kutaka kuwapigia na kusikia ni kitu gani kilichokuwa kikiendelea huko.

Akaichukua simu yake na kumpigia Jumanne ambapo baada ya kupokea akamwambia kwamba kila kitu kilikuwa tayari na kijana huyo alitekwa akiwa na msichana, akaagiza kwamba wote hao ilikuwa ni lazima wauawe.

“Haina shida,” alisema Jumanne.
Akarudi kwenye kiti chake, akashusha pumzi ndefu na kukunja nne, hatimaye kile alichokuwa amekihitaji kilifanyika na hivyo kilichokuwa kikisubiriwa ni kitu kimoja tu, kuwaua watu hao na maisha yake kuendelea.

Akaendelea kusubiri zaidi, baada ya saa moja akaona simu yake ikianza kuita, kwa haraka sana akaichukua na kuangalia namba, simu ilikuwa ikitoka kwa Jumanne, haraka sana akaipokea.

“Imekuwaje?” aliuliza huku akiwa na presha ya kutaka kujua kilichotokea.
“Tumemaliza, hakukuwa na ugumu wowote ule, tumefumua vichwa vyao,” alisikika Jumanne kutoka upande wa pili.
“Safi sana.”

“Hakikisha unakaa kwenye televisheni bosi kuangalia, manake kwa tulivyofanya, vyombo vya habari vitatangaza sana mwaka mzima,” alitamba Jumanne.

“Safi sana. Hiyo ndiyo adhabu yao wote wawili japokuwa hako kasichana hakakuhusika ila kaache nako kafe,” alisema David, akafurahi sana na kisha kukata simu.

Itaendelea.

SEHEMU YA 77...

Richard alibaki akiwa anatetemeka pale kitini alipokuwa amekaa, hakuamini kama kweli mke wake angejifungua salama au la, muda wote alionekana kuwa na hofu tele na wakati mwingine aliikutanisha mikono yake na kumuomba Mungu amfanyie muujiza ili mkewe ajifungue salama salimini.

Alimwangalia dada wa kazi, kwa jinsi alivyoonekana, alionekana kuwa na hofu kubwa, alihisi kwamba wakati mkewe akifikishwa katika hospitali hiyo hakuwa mzima kiafya, hakuwa na dalili za kupona kama ilivyokuwa kwa wanawake wengine.
Wakati akiwa amekwishakata tamaa, mara mlango ukafunguliwa na daktari kutoka ndani ya chumba kile.

Haraka sana Richard akasimama na kumsogelea, alitaka kujua ukweli juu ya kile kilichokuwa kikiendelea mule ndani.
Uso wa daktari huyo ulimpa majibu yaliyomvunja moyo, hakuonekana kuwa na furaha, amani, na hata mlango ulivyokuwa wazi, kama mkewe alijifungua salama ilikuwa ni lazima angesikia sauti ya mtoto akilia, cha ajabu kabisa, chumba kilikuwa kimya.

“Nini kimetokea? Mke wangu amejifungua salama?” aliuliza David huku akimwangalia daktari huyo.
“Njoo ofisini kwangu!”
Richard hakuwa na la kufanya zaidi ya kumfuata daktari huyo. Moyo wake ulikuwa na hofu kubwa, hakuamini kama mke wake alijifungua salama, alijua kulikuwa na tatizo kubwa na ndiyo maana daktari hakutaka kumwambia akiwa nje ya chumba kile.

Hakumfuata peke yake bali hata mtunza bustani na dada wa kazi wote walisimama na kumfuata daktari huyo ambapo baada ya kuingia ndani ya ofisi hiyo, wakakaribishwa katika viti na kutulia, wakabaki wakimwangalia daktari huyo.
“Kwanza pole sana,” alisema daktari huyo.

Hakutaka kumficha kitu chochote kile, alimwambia ukweli kwamba yeye na madaktari wenzake walijitahidi sana kuokoa maisha ya mke wake na mtoto lakini wakafika kipindi ambacho walitakiwa kumuokoa mtu mmoja na mwingine afe kwani Bianca alikuwa amepoteza damu nyingi na alipata tatizo kidogo katika mfumo wake wa uzazi.

“Tukaona ni bora kuyaokoa maisha ya mama,” alisema daktari huku akimwangalia Richard.

Itaendelea.

SEHEMU YA 78...

“Kwa hiyo mtoto wangu amekufa? Mtoto wangu amekufa?” aliuliza Richard huku akilia kama mtoto, machozi yalitiririka mashavuni mwake.
“Pole sana,” alisema daktari huyo.
Richard hakuacha kulia, moyo wake ulikuwa kwenye maumivu makali, hakuamini kile kilichokuwa kimetokea, alimpenda sana mke wake na alikuwa akijiandaa kupata mtoto wake wa kwanza.

Walikuwa wamekwishamfanyia shopping hata kabla ya kuzaliwa. Moyoni mwake tayari alitengeneza upendo mkubwa kwa mtoto wake huyo ambaye kwa bahati mbaya sana, alifariki dunia japokuwa madaktari walijaribu kwa nguvu zao zote.
Hakubembelezeka, kitu alichokuwa akikizubiria kwa hamu muda huo kilikuwa ni mtoto tu. Alilia na kulia huku akilitaja jina la mtoto wake ambalo tayari alikuwa amelipanga. Baada ya kubembelezwa kwa nusu saa nzima, akatolewa ndani ya chumba kile na kuelekea kule kulipokuwa na benchi ambapo alikaa na kujiinamia chini huku akilia kwa kugugumia.

Hakutaka kumuona mtu yeyote zaidi mke wake, Bianca ambaye hakujua alikuwa kwenye hali gani kipindi hicho. Baada ya saa moja, Bianca akatolewa ndani ya chumba kile na kupelekwa katika chumba kingine.

Alikuwa kimya kitandani, dripu ya maji ilikuwa ikining’inia juu ya kitanda chake. Hakuwa na fahamu, hakujua kitu gani kilikuwa kikiendelea. Richard alipomuona mke wake, akasimama na kuanza kukisogelea kitanda kile. Alikuwa akilia kwa uchungu, hakuamini kile alichokuwa akikiona.

Mlango wa chumba kingine ukafunguliwa na yeye kutakiwa kubaki nje, alibaki akiwa amesimama nje ya mlango wa chumba hicho. Alikuwa akilia, kila kitu alichokuwa akikipitia wakati huo alihisi kama alikuwa katika njozi fulani ya kusisimua ambapo baada ya muda angeshtuka na kujikuta akiwa kitandani.
“Bianca mke wangu!” aliita Richard kwa sauti ya chini, machozi yaliendelea kumtiririka mashavuni mwake.

Itaendelea.

SEHEMU YA 79...

Safari ilikuwa ikiendelea kuelekea katika Msitu wa Pande, kitu kilichokuwa kichwani mwao ni kufanya mauaji kwa watoto hao bila kuwaonea huruma. Mawingu yalijikusanya angani na baada ya dakika chache, manyunyu yakaanza kudondoka na hatimaye mvua kubwa kuanza kunyesha.

Hilo halikuwazuia kusonga mbele, ilikuwa ni lazima kuhakikisha kwamba wanafanya kile walichotakiwa kufanya. Safari iliendelea na walipofika sehemu ambayo ilionekana kuwa nzuri kuingia upande wa wa msitu huo, gari likakatwa kona na kuingia humo.

Ibrahim alikuwa kimya, kipigo alichokuwa amepewa kilimchosha kupita kawaida. Alivimba, aliamua kunyamaza kwani kama kuomba msamaha, alijitahidi sana kufanya hivyo lakini hakukuwa na mtu aliyejali chochote kile.

Wakati wakiwa wameingia msituni, ghafla hali ya ajabu ikaanza kumshika Malaika, akaanza kutetemeka pale alipokuwa na ndani ya sekund chache akaanza kupiga kelele za maumivu makali.

Kila mmoja alishangaa, kabla walihisi kwamba alikuwa akijifanyisha lakini walivyomwangalia, alionekana kuhisi maumivu makali. Mwili wake ukaanza kuvimba, akazidi kutetemeka kama mtu aliyekuwa akisikia baridi kali.

Damu zikaanza kumtoka puani. Hali ilionekana kutisha, japokuwa Fredi na Jumanne walikuwa na roho za kinyama lakini wakaanza kumuonea huruma msichana huyo ambaye hapohapo akaanguka na kuanza kukakamaa mwili.
“Kuna nini?” aliuliza Fredi huku akiendesha gari.

“Hata mimi sijui! Wewe, mwenzio mgonjwa huyu?” aliuliza Jumanne.
“Sijui! Nashangaa! Sikuwahi kumkuta kwenye hali hii hata siku moja,” alisema Ibrahim huku akionekana kuogopa, akamsogelea Malaika pale chini, msichana huyo aliendelea kukakamaa huku damu zikimtoka na macho yake kuanza kuwa mekundu kama yaliyokuwa yakikusanya damu nyingi.

“Malaika! Malaika! Malaika!” aliita Ibrahim huku akianza kulia.
Hakukuwa na safari ya kuingia zaidi msituni, Fredi akalisimamisha gari lake na kuanza kurudi walipotoka. Walikuwa wakienda kuwaua watu hao, japokuwa naye alitakiwa kuuliwa lakini hali aliyokuwa nayo ilimuumiza kila mtu.

Itaendelea.