Mshana Jr
Platinum Member
- Aug 19, 2012
- 370,954
- 858,894
Mnamo tarehe 9 Agosti 1945, ulimwengu ulishuhudia maafa makubwa baada ya mji wa Nagasaki nchini Japan kushambuliwa kwa bomu la pili la atomiki na jeshi la Marekani.
Shambulio hili lilileta maafa ya papo hapo, likiteketeza maelfu ya maisha, kubomoa majengo, na kuacha mji mzima ukiwa katika simanzi, moshi, na magofu yaliyotapakaa miili ya watu wasio na hatia.
Katika kipindi hiki cha giza, hadithi za kusikitisha za wahusika mbalimbali zilianza kujitokeza, zikionyesha taswira halisi ya ukatili wa vita.Katikati ya machafuko hayo, mpiga picha wa kijeshi wa Marekani, Joe O'Donnell, alikuwa akizunguka mjini humo kurekodi madhara ya bomu hilo ndipo alipokutana na kijana mdogo wa miaka kumi aliyeacha alama ya kudumu moyoni mwake.
Kijana huyo alikuwa amesimama imara na kwa ukakamavu wa hali ya juu karibu na eneo lililotengwa kwa ajili ya kuchomea maiti za wahanga wa bomu hilo.
Mgongoni mwake, alikuwa amembeba mtoto mdogo aliyefungwa kwa kamba, taswira iliyokuwa ya kawaida kwa watoto wa Kijapani kusaidia kulea wadogo zao.
O'Donnell alizidi kumsogelea kijana yule na kugundua ukweli wa kutisha uliomtoa machozi:
mtoto aliyekuwa mgongoni alikuwa tayari ameshafariki dunia, kichwa chake kikiwa kimeinama upande mmoja kwa kulegea.
Licha ya kubeba mwili wa mdogo wake uliosubiri zamu ya kuchomwa, kijana yule hakulia wala kuonyesha udhaifu wowote mbele ya watu.
Alisimama wima kama askari, huku akiuma mdomo wake wa chini kwa nguvu kubwa hadi damu zikaanza kunitika, akijitahidi kuzuia hisia za majonzi zisishinde ukakamavu wake.
Wakati wanaume waliovaa vinyago vya kuzuia harufu walipomfikia, walimtoa yule mtoto mgongoni mwa kaka yake na kumweka juu ya moto wa kuchomea maiti. Kijana huyo hakubadilisha msimamo wake; alibaki amesimama hapo akitazama mwili wa mdogo wake ukiteketea kwa moto hadi ulipogeuka kuwa majivu.
Baada ya zoezi hilo kukamilika, aligeuka taratibu na kuondoka kimyakimya kuelekea kusikojulikana, bila kuomba msaada wala kulalamika, akiacha nyuma taswira ya huzuni kubwa.
Simulizi hii ilikuja kuzaa msemo maarufu duniani wa "Ni mdogo wangu, sio mzito" (He is not heavy, he is my brother).
Msemo huu ulitokana na mazingira ambapo watu walishangazwa na ujasiri wa mtoto huyo kubeba maiti ya mdogo wake kwa umbali mrefu bila kuonyesha kuchoka.
Jibu lake lilibeba ujumbe mzito kuwa majukumu na mateso unayoyapata kwa ajili ya mtu unayempenda kwa dhati hayawezi kamwe kuhesabika kama mzigo, bali ni kielelezo cha upendo wa juu kabisa.Hadi leo, picha ya kijana huyu wa Nagasaki inasalia kuwa moja ya picha zenye hisia kali zaidi katika historia ya mwanadamu.
Inatukumbusha sio tu madhara mabaya ya silaha za nyuklia na vita, bali pia nguvu ya ajabu ya upendo, wajibu wa kifamilia, na ustahimilivu wa kibinadamu wakati wa majanga makubwa.
Kijana huyo alionyesha ulimwengu kuwa hata katika uso wa kifo na uharibifu, utu na upendo wa kindugu haviwezi kufutwa kwa bomu
.
Shambulio hili lilileta maafa ya papo hapo, likiteketeza maelfu ya maisha, kubomoa majengo, na kuacha mji mzima ukiwa katika simanzi, moshi, na magofu yaliyotapakaa miili ya watu wasio na hatia.
Katika kipindi hiki cha giza, hadithi za kusikitisha za wahusika mbalimbali zilianza kujitokeza, zikionyesha taswira halisi ya ukatili wa vita.Katikati ya machafuko hayo, mpiga picha wa kijeshi wa Marekani, Joe O'Donnell, alikuwa akizunguka mjini humo kurekodi madhara ya bomu hilo ndipo alipokutana na kijana mdogo wa miaka kumi aliyeacha alama ya kudumu moyoni mwake.
Kijana huyo alikuwa amesimama imara na kwa ukakamavu wa hali ya juu karibu na eneo lililotengwa kwa ajili ya kuchomea maiti za wahanga wa bomu hilo.
Mgongoni mwake, alikuwa amembeba mtoto mdogo aliyefungwa kwa kamba, taswira iliyokuwa ya kawaida kwa watoto wa Kijapani kusaidia kulea wadogo zao.
O'Donnell alizidi kumsogelea kijana yule na kugundua ukweli wa kutisha uliomtoa machozi:
mtoto aliyekuwa mgongoni alikuwa tayari ameshafariki dunia, kichwa chake kikiwa kimeinama upande mmoja kwa kulegea.
Licha ya kubeba mwili wa mdogo wake uliosubiri zamu ya kuchomwa, kijana yule hakulia wala kuonyesha udhaifu wowote mbele ya watu.
Alisimama wima kama askari, huku akiuma mdomo wake wa chini kwa nguvu kubwa hadi damu zikaanza kunitika, akijitahidi kuzuia hisia za majonzi zisishinde ukakamavu wake.
Wakati wanaume waliovaa vinyago vya kuzuia harufu walipomfikia, walimtoa yule mtoto mgongoni mwa kaka yake na kumweka juu ya moto wa kuchomea maiti. Kijana huyo hakubadilisha msimamo wake; alibaki amesimama hapo akitazama mwili wa mdogo wake ukiteketea kwa moto hadi ulipogeuka kuwa majivu.
Baada ya zoezi hilo kukamilika, aligeuka taratibu na kuondoka kimyakimya kuelekea kusikojulikana, bila kuomba msaada wala kulalamika, akiacha nyuma taswira ya huzuni kubwa.
Simulizi hii ilikuja kuzaa msemo maarufu duniani wa "Ni mdogo wangu, sio mzito" (He is not heavy, he is my brother).
Msemo huu ulitokana na mazingira ambapo watu walishangazwa na ujasiri wa mtoto huyo kubeba maiti ya mdogo wake kwa umbali mrefu bila kuonyesha kuchoka.
Jibu lake lilibeba ujumbe mzito kuwa majukumu na mateso unayoyapata kwa ajili ya mtu unayempenda kwa dhati hayawezi kamwe kuhesabika kama mzigo, bali ni kielelezo cha upendo wa juu kabisa.Hadi leo, picha ya kijana huyu wa Nagasaki inasalia kuwa moja ya picha zenye hisia kali zaidi katika historia ya mwanadamu.
Inatukumbusha sio tu madhara mabaya ya silaha za nyuklia na vita, bali pia nguvu ya ajabu ya upendo, wajibu wa kifamilia, na ustahimilivu wa kibinadamu wakati wa majanga makubwa.
Kijana huyo alionyesha ulimwengu kuwa hata katika uso wa kifo na uharibifu, utu na upendo wa kindugu haviwezi kufutwa kwa bomu
