Uchambuzi wa ushahidi wa Tundu Lissu

[Manyanza]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

 

[Marcostilone]

Lissu kawashika pabaya mno!

 

[sysafiri]

Hapa sikuambulia kitu! Sheria iheshimiwe.🙌🙌

 

[Retired]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

All said dnd done, majaji wana weledi wa kuyachanganua hayo? Tunaona kesi toka High court kwenda court of appeal wanavyosanuliwa........
angalia kesi hii ya Ndunguru. angalia alivyo miss a very fundamental legal principle........ palpable error! Sasa aki miss kuona kitu kama hicho, kwenye kesi kama hii tutamtegemea nini? Naomba maoni yako ...not this is a civil case. All in all siyo kwamba namu underate intelligene yake hapana. kwenye kesi ya kunyonga hapashwi kufanya kosa la wazi kama hili kwenye kesi hii

 

[Manyanza]

All said dnd done, majaji wana weledi wa kuyachanganua hayo? Tunaona kesi toka High court kwenda court of appeal wanavyosanuliwa........
angalia kesi hii ya Ndunguru. angalia alivyo miss a very fundamental legal principle........ palpable error! Sasa aki miss kuona kitu kama hicho, kwenye kesi kama hii tutamtegemea nini? Naomba maoni yako ...not this is a civil case. All in all siyo kwamba namu underate intelligene yake hapana. kwenye kesi ya kunyonga hapashwi kufanya kosa la wazi kama hili kwenye kesi hii

Mkuu naona hoja yako, lakini ningekuwa mwangalifu kutofautisha mambo mawili: uwezo wa jaji na namna Mahakama inavyopima ushahidi.

Uchambuzi nilioufanya ulikuwa kwenye evidentiary issues credibility, consistency, omissions dhidi ya contradictions, na kama prosecution imejenga inference inayokidhi elements za kosa. Hayo ndiyo masuala ambayo Mahakama inapaswa kuyapima kwa mujibu wa record ya kesi.

Kuhusu mfano wa kesi ya Ndunguru, kama kweli kulikuwa na palpable error kwenye suala la kisheria, hilo linaonyesha kwamba maamuzi ya mahakama yanaweza kukosolewa na ndiyo maana mfumo wetu una rufaa. Lakini siwezi kuruka moja kwa moja kusema kwamba kosa kwenye kesi nyingine litamaanisha jaji huyohuyo atashindwa kuchambua kesi hii.

Kwenye kesi ya uhaini, hasa yenye adhabu nzito, kipimo kinabaki kilekile: Je, ushahidi uliowasilishwa unathibitisha elements za kosa bila kuacha reasonable doubt? Kama defence imeonyesha kwamba baadhi ya tofauti ni material contradictions, au kwamba primary evidence inayodaiwa kuonyesha yaliyotamkwa haijawasilishwa, Mahakama italazimika kuyapa uzito hoja hizo kwenye tathmini yake ya mwisho.

Kwa hiyo, mjadala muhimu si kuamini au kutokuamini weledi wa jaji, bali kama reasoning ya mwisho itajibu kwa uwazi hoja za credibility, consistency, admissibility na weight ya ushahidi zilizojitokeza kwenye record.

 

[Malaria 2]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

Katuga anatumia nguvu nyingi kutaka kumunyonga LISSU wakati yeye mwenyee nafsi yake inamsuta

 

[SENIOR TEACHER]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

Ok

 

[AirorokiVava]

J

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

JF ni adui wa serikali ndiyo maana huyu mpuuzi ni Platinum member! Unaona kabisa ushabiki hakuna uchambuzi wala great THINKERS?

 

[Kiboko ya Mazwazwa]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

Anachofanya Lissu ndio kitu sahihi na kesi ilishakufa yani anachosema Lissu ikiwa Kuna video ilirekodiwa so it was significant the said video to be tendered and admitted in evidence to form the basis of substantiation. Ni sawa na mtu anasema tuliuziana shamba na tukaweka maandishi sasa mmoja akiwa anapinga terms za mkataba husika inabidi mkataba uletwe ili kuondoa ubishi in the absence of that written agreement renders the matter in it's final finding advantageous to the person challenging the allege written agreement. So the point to note here is that any doubt in the prosecution case the benefit of which goes to the accused ndio maana unaona Lissu anajibi with confidence kwasababu the benefit of doubt goes to him.

 

[Retired]

Lakini siwezi kuruka moja kwa moja kusema kwamba kosa kwenye kesi nyingine litamaanisha jaji huyohuyo atashindwa kuchambua kesi hii.

Fine, you are very correct! BUT, ukiona mathematician anasema 1+1= 3 katika natural mathematics.......itanipa mashaka kama kweli utaweza kufundisha Differential calculus A-level!

Bahati nzuri nilizifuatilia kesi za uhaini zilizokuwepo hapa Tz, Nilikuwa na akili zangu....sioni kama prosecution imefikia kuthibitisha elements/ingredients a uhaini. Let us wait and see.

asante kwa uchambuzi wako mzuri!

 

[AirorokiVava]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

Huu ni ushabiki na hailipi. Andika uchambuzi km msomi bilq kuegemea upande wowote

 

[JokaKuu]

Manyanza,

..hoja kwamba PW17 na Jambo TV ndio waliorusha, na sio Lissu, ina uzito gani?

..Na hoja kwamba baadhi ya mashahidi wa prosecution ni watu ambao Polisi wanadai walikamatwa wakiwa wamehamasika kufanya uhaini lakini wakasamehewa na kuwa mashahidi ina uzito gani?

..Je, ingewezekana kupindua meza kwamba Lissu aliyetoa kauli awe shahidi dhidi ya hao ambao walikamatwa wakiwa wamehamasika kufanya uhaini?

..Je, Lissu anaweza kuleta mashahidi ambao walimsikia lakini hawakuhamasika kufanya uhaini? Hoja hiyo itakuwa na uzito kiasi gani dhidi ya mashahidi wa upande wa mashtaka?

 

[Fanfa]

Hapa ndipo dodoso linaanza kugusa moja kwa moja credibility ya ushahidi na value ya vielelezo.

Katuga anaonekana kujaribu kumfunga Lissu kwenye admissions alizokwisha kuzitoa wakati wa cross-examination ya mashahidi, hasa kuhusu tofauti kati ya contradiction na omission.

Hoja ya msingi ni kwamba si kila kitu ambacho hakikutajwa awali kinakuwa contradiction.

Omission ni kutokuwepo kwa jambo katika maelezo ya awali, wakati contradiction inahusisha taarifa mbili zinazokinzana.

Tofauti hii inaweza kuwa muhimu sana katika kupima consistency na reliability ya witness.

Lissu anaposema shahidi alitumia neno “uhaini” Mahakamani, lakini kwenye statement yake akaeleza “makosa ya jinai”, anajaribu kuonyesha kwamba si suala la kutokusema jambo tu, bali kuna material inconsistency kuhusu nature ya offence.

Hapo ndipo prosecution inapolazimika kueleza kama tofauti hiyo ni ya kawaida au inagusa root ya prosecution case.

Kuna pia jambo kubwa kwenye kauli ya Lissu kwamba hana imani na Mahakama katika masuala ya uchaguzi.

Katuga anaonekana kujaribu kuunganisha msimamo huo na kauli za kuipinga Serikali, kuzuia uchaguzi, kukinishika na kuhamasisha uasi, ili kujenga inference ya intention.

Lakini Lissu anaendelea kuweka tofauti kati ya opposition ya kisiasa na criminal intention.

Hii ndiyo battle halisi. Si kama alikuwa mkosoaji wa Serikali, hilo halibishaniwi sana, bali kama ushahidi unaonyesha kwamba ukosoaji huo ulivuka mpaka na kufikia mens rea na overt acts zinazohitajika kisheria kwa kosa la uhaini.

Na pale Lissu anaposema, “mimi ni shahidi wa facts, final submission tutasema mengine,” anaweka mpaka muhimu wa kiutaratibu.

Kwamba, wakati wa ushahidi anatoa factual testimony, lakini hoja za mwisho kuhusu legal effect ya contradictions, omissions na exhibits zitajengwa kwenye final submissions.

Kinachoendelea sasa ni zaidi ya kuulizana maswali. Prosecution inajaribu kujenga inference ya intention kutoka kwenye kauli na mwenendo wa Lissu.

Lakini defence inajaribu kuonyesha kwamba inference hiyo haiwezi kuziba mapengo yaliyopo kwenye ushahidi wa Jamhuri.

Kinachojengwa hapa ni hoja ya credibility na consistency ya mashahidi.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba tofauti zilizopo kwenye statements za mashahidi si lazima ziwe material contradictions, bali baadhi ni omissions zisizoathiri msingi wa ushahidi.

Lissu, kwa upande wake, anajaribu kuonyesha kwamba baadhi ya tofauti si za kiufundi tu.

Mfano wa eneo la tukio—Kariakoo, Posta Mpya na Ilala Boma—unaweza kuwa contradiction ikiwa witness ametoa locations zinazokinzana kuhusu fact muhimu, badala ya kuwa amesahau tu kuitaja.

Vilevile, kutokutaja smartphone, Facebook account au hata kwamba alimuona Lissu kunaingia kwenye omission.

Uzito wake wa kisheria hautegemei tu kwamba jambo halikutajwa, bali kama omission hiyo ni material na kama inaathiri credibility au reliability ya witness kwenye issue inayobishaniwa.

Jibu la Lissu kuhusu “mzozo” na “mabishano” pia linaonyesha anachojaribu kufanya.

Yaani kuonyesha kwamba uchaguzi wa maneno unaweza kubadilisha factual meaning. Pia “mabishano” yanaweza kuwa tofauti ya kimawazo, wakati “mzozo” unaweza kubeba maana pana zaidi ya confrontation.

Kinacholengwa hapa ni admissibility, weight na reliability ya ushahidi, hasa kuhusu video ambayo prosecution inategemea kuthibitisha maneno yanayodaiwa.

Katuga anajaribu kuonyesha kwamba kisheria ushahidi wa shahidi wa macho na masikio unaweza kuthibitisha tukio hata bila video.

Lissu anachukua msimamo tofauti kwa sababu katika kesi hii ushahidi wenyewe unaelezwa kuwa ulitokana na video iliyorekodiwa na kusambazwa na PW17.

Kwa hiyo, hoja yake si kwamba kila tukio lazima liwe na video, bali kwamba video iliyopo na inayodaiwa kuwa chanzo cha maneno hayo haijawekwa mbele ya Mahakama.

Hapo kuna distinction muhimu, yaani existence ya video si sawa na proof of its contents.

Kama prosecution inadai maneno fulani yalitamkwa ndani ya video, defence inauliza kwa nini Mahakama isione na isikie source material yenyewe, badala ya kutegemea excerpts au recollection za mashahidi ambao baadhi yao hawakuwapo kwenye tukio.

Hoja ya PW17 ni muhimu zaidi kwa sababu ndiye anayesemekana kuwa eyewitness na broadcaster wa tukio.

Kama alikuwa akifanya livestream, prosecution inaweza kutumia hilo kuonyesha kwamba alikuwa akiiona na kuisikia hotuba.

Lakini defence hapa inaweza kuuliza kwamba, ikiwa ndiye aliyerekodi, kuhifadhi na kusambaza footage, kwa nini primary recording haipo kama exhibit?

Pia Lissu anafanya attack kwenye credibility ya Polisi, lakini si kwa sababu tu wao ni Polisi.

Anaweka msingi kwenye alleged procedural irregularities katika namna statements zilivyoandaliwa.

Hii ni muhimu kwa sababu credibility ya witness hupimwa kwa quality na consistency ya evidence yake, si cheo au sura yake.

Kwa kifupi, prosecution inataka Mahakama ikubali kwamba “witness alisema alisikia, basi ushahidi unatosha.”

Hapa ndipo defence inasukuma swali tofauti: “Kwa kesi inayotegemea yaliyomo kwenye video, kwa nini source evidence yenyewe haipo, na kwa nini Mahakama itegemee ushahidi unaopingana kuhusu contents yake?”

Hii ndiyo sehemu ambayo reasonable doubt inaweza kujengwa, lakini si kwa kukataa kwamba hotuba ilifanyika, bali kwa kuhoji kama prosecution imethibitisha kwa uhakika maneno, context, intention na legal character ya maneno hayo.

Ume summarise vizuri sana hoja zinazobishaniwa.

Lissu kwa kujua hayo ndo maana yuko makini kwenye majibu yake.

Wameshindwa kuubomoa msingi aliouweka Lissu kwenye ushahidi wake. Labda wawavizie mashahidi wanaofuata labda wataweza.

 

[Retired]

.Na hoja kwamba baadhi ya mashahidi wa prosecution ni watu ambao Polisi wanadai walikamatwa wakiwa wamehamasika kufanya uhaini lakini wakasamehewa na kuwa mashahidi ina uzito gani?

DOUBT NI KUWA HUWEI KUMKAMATA MTU ALIYEHAMASIKA KUFANYA UHAINI UKAMUACHIA AJE KUWA SHAHIDI..... ALL SAID AND DONE JE TREASON INTENT ILIKUWEPO?

 

[Mnachihanguuu]

Katuga anatumia nguvu nyingi kutaka kumunyonga LISSU wakati yeye mwenyee nafsi yake inamsuta

Ila ostadh mfano wewe ungesoma sheria halafu serikali ikakuteua kuwa wakili wake na ikatokea kesi kama hii na unajua kabisa kuwa haina ukweli je ungefanyaje?

 

[Saint Anne]

Hapa sikuambulia kitu! Sheria iheshimiwe.🙌🙌

Mimi mwenyewe nimetoka patupu🙌

 

[Malaria 2]

Ila ostadh mfano wewe ungesoma sheria halafu serikali ikakuteua kuwa wakili wake na ikatokea kesi kama hii na unajua kabisa kuwa haina ukweli je ungefanyaje?

Ningelisikitika sana tena huku nikiwa na khofu kwa Muumba wangu

 

[Mnachihanguuu]

Ningelisikitika sana tena huku nikiwa na khofu kwa Muumba wangu

Kwahiyo ungefanya?

 

[Kiboko ya Mazwazwa]

Ume summarise vizuri sana hoja zinazobishaniwa.

Lissu kwa kujua hayo ndo maana yuko makini kwenye majibu yake.

Wameshindwa kuubomoa msingi aliouweka Lissu kwenye ushahidi wake. Labda wawavizie mashahidi wanaofuata labda wataweza.

Sasa mashahidi watakaokuja watawafanyaje ikiwa wameshindwa Kwa Lissu aliyetoa ushahidi mrefu, hao wengine ushahidi wao utakua mfupi tena kwenye issues.

 

[Troll JF]