kidambinya,
Mkuu historia yako inafanana na yangu 100%. Mie nilikuwa nawathamini sana wazazi wangu, wadogo zangu na ndugu wote kwa ujumla. Nilianza harakati za kuwasaidia wadogo zangu kabla hata maisha yangu mwenyewe hayajasimama maana nilikuwa very naive. Niliamini kumsaidia mdogo wako au ndugu ni wajibu wangu na watakuja kunithamini au wananithamini kama ninavyowathamini.
Nilipata bahati ya kuishi nje ya nchi hivyo nilijitahidi kujinyima nilichokuwa nakipata na kukituma nyumbani kwa wazazi na shuleni kuwasaidia wadogo zangu issue za ada na mambo mengine. Niliporudi nchini nikabahatika nikapata kazi yenye hela nzuri. Nilizidisha kutoa misaada kwa wazazi na kwa kila ndugu aliyeniomba sikusita kumsaidia. Hamadi!!!! Siku hazilingani.
Kazini mambo yakaharibika, nikaachishwa kazi, nikafulia kinoma. Wadogo zangu washamaliza vyuo na mambo yao yapo juu ya mstari. Nilidhani watanisaidia, bwanaee hakuna hata mmoja aliyekumbuka wema wangu. Hadi wazazi wangu wakanigeuka, sikuamini. Nilitokea kumchukia kila mtu. Nilihangaika peke yangu, mke wangu alikuwa mjamzito na nilikuwa na mtoto wa darasa la kwanza, nilipata tabu sana.
Niliapa sitasaidia mbwa yoyote kwenye maisha yangu. Nimekaa karibia miaka miwili nahangaika bila msaada kutoka kwa ndugu. Marafiki pekee ndio walikuwa wananisaidia. Mungu ni mwema, tayari nimeshaanza kuyarudisha tena maisha yangu kwenye mstari.
Na tayari nishaanza kuwaona washaanza kujipendekeza. Kama ulivyosema hata mimi namshukuru Mungu amenisaidia kuwajua ndugu zangu walivyo. Sasa hivi ndugu zangu ni mke wangu na watoto wangu basi.