Mwisho wa Dunia kimya kimya

[Numbisa]

Nice

 

[Nur boy]

Nice

You're welcome

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Kumi na Moja

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Muda haukusogea. Dunia haikuyumba. Lakini kila mtu aliyekuwa karibu na Najim Kifu alihisi kuwa sasa walikuwa ndani ya kipindi kipya — kipindi ambacho historia haikuwa inawaandama tena, bali ilikuwa inawaangalia.

Walikuwa mahali palipoitwa Eneo la Wazi la Sita, ukanda wa muda uliovunjika — sehemu ambayo kila tukio lililowahi kufutwa liliishi kwa muda mfupi tu kabla halijarudi kusahaulika. Ilikuwa ni sehemu ya majaribio, ya kupima dhamira ya roho.

Najim, pamoja na Imeli na Zuhura, walitembea kwenye ardhi ya miale ya bluu, ambapo kila hatua walioshika ardhini, waliona tukio la zamani likirudi — tukio ambalo lilikuwa na athari ya kihisia kwao, lakini si kwa dunia nzima. Ni kama kila mtu alikuwa na sinema yake binafsi ikiigizwa ardhini.

Wakati wakiendelea mbele, waliona kivuli kikubwa kikikimbia juu ya mawe ya pembezoni. Zuhura, licha ya kimya chake, alionesha wasiwasi. Kisha akanyoosha mkono wake na mchoro wa alama ya duara ukaonekana angani.

“Anakuja mmoja wa Wanaotunza Hatia,” Imeli alisema kimya. “Hao si wanadamu. Ni roho zilizojivisha miili ya watu waliokufa kwa siri kubwa sana kiasi kwamba dunia haijawahi kujua kuwa waliwahi kuishi.”

Najim alijiandaa — alijua kuwa safari yao ilikuwa imeingia katika hatua ya kipekee: safari ya ndani ya nafsi.

Walipofika katikati ya eneo hilo, alijitokeza kijana mmoja aliyevaa suti nyeusi, miguu mitupu, macho makubwa ya kijani kama samafi. Alikuwa na bastola mbili — moja ya kupoteza kumbukumbu, nyingine ya kuamsha kumbukumbu za wengine bila idhini.

“Najim Kifu,” alisema kwa sauti ya taratibu, “jina lako linasomeka kwenye orodha yangu ya walioepuka.”
Akatupa karatasi ndogo. Ikaanguka chini, ikiwa na majina mengi: Layna, Max, Janina, Imeli, Shafii, Zuhura... na jina la mwisho lilikuwa Najim Kifu.

“Jina langu halipaswi kuwa hapo,” Najim alisema kwa sauti ya kujiamini.

“Hapana,” kijana huyo akasema. “Unasahau kitu kimoja. Ulifariki mwaka 1995. Ulichofanya baada ya hapo kilikuwa nje ya hesabu ya dunia.”

Kimya.

Imeli akasogea. “Najim si kivuli. Ni mtu hai. Tuliishi naye. Tumependa, tumepoteza, tumepigana naye.”

Zuhura akanyoosha mkono wake, akachora herufi ya "N" hewani. Alama hiyo ilitokea kwenye paji la uso wa Najim, iking’aa. Ikawa kama muhuri wa uhai mpya.

Kijana yule alitabasamu. “Ninyi ni wa mwisho. Dunia mpya haihitaji mashujaa. Inahitaji watu wanaoweza kuishi bila kuwa miungu.”

Najim akamwambia: “Sijawahi kudai kuwa shujaa. Nimekuwa tukio tu — tukio lililoshuhudia mapenzi yakipona, vita vikibadilika, na roho ikichagua kusamehe badala ya kulipiza.”

Ghafla, mwanamke mmoja akatokea nyuma ya kijana huyo. Alikuwa na uso wa mapenzi ya zamani — sura yenye alama za mateso na msamaha. Alikuwa Fatma, mmoja wa walinzi wa mwisho wa Mlangoni wa Mwangaza.

“Najim Kifu,” Fatma alisema kwa sauti iliyojaa maumivu ya karne nyingi, “una deni. Si kwa dunia. Si kwa historia. Bali kwa Layna.”

Najim akasita. “Layna yuko hai?”

Fatma akajibu, “Yuko hai ndani ya kumbukumbu zako, lakini hajapona. Kwa sababu hajasahau.”

Imeli akakaa chini, akashika kichwa. “Hii imevuka mipaka ya dunia ya kawaida.”

Fatma akamsogelea Najim. “Kama unataka kumwokoa, lazima utembee kwenye njia ambayo hakuna mtu huishi akiimaliza — njia ya Mwisho wa Nafsi.”

Zuhura akatulia. Halafu kwa mara ya kwanza, akasema kwa sauti ya kweli:
“Najim, nenda. Lakini usirudi kama Najim. Rudi kama mtu aliyemaliza deni lake — au usirudi kabisa.”

Najim alitazama mbele. Hakukuwa na ardhi. Hakukuwa na anga. Kulikuwa na nuru tu. Nuru hiyo ilikuwa ya hatima.

Kisha akasema: “Sawa. Lakini kabla sijaenda, nataka kuwaambia kitu.”

Wakamgeukia.

“Sitaki kuwa mhusika mkuu wa simulizi. Nataka kuwa sehemu ya simulizi ambayo watu wataiamini — si kwa sababu ni ya kuvutia, bali kwa sababu walihisi ndani yao wameshawahi kuipitia.”

Akavuta pumzi. Kisha akaingia kwenye nuru hiyo, huku sauti ya Fatma ikimwambia kwa upole:

“Utakapokutana na Layna, usimwambie pole. Mwambie: ‘Nimekuja.’”

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Kumi na Mbili

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Najim hakutembea; alianguka taratibu ndani ya mwanga huo kama tone la maji kwenye kisima kisicho na mwisho. Kulikuwa na ukimya, lakini ndani ya ukimya huo, kulisikika sauti moja tu ikijirudia taratibu:
"Usisahau... lakini usiwe mateka wa kilichopita..."

Alipofumbua macho, hakuona dunia aliyokuwa akiijua. Kulikuwa na anga la manjano linalong'aa kama jua la mchana, lakini bila chanzo. Ardhi ilikuwa laini, kama mawazo mazito ya mtu aliyechoka kuamini. Huko ndiko kulikuwa Mwisho wa Nafsi.

Akasimama. Hakukuwa na njia. Hakukuwa na mtu. Lakini akili yake ilijaa majina. Layna. Shafii. Zuhura. Fatma. Na jina moja lililomtisha — Yusuph.

Yusuph alikuwa jina lililojitokeza kwenye faili za zamani alipokuwa mjasusi. Faili ambazo hazikupaswa kuwepo. Alikuwa wakala wa kivuli, aliyeitwa Mchongaji wa Hatima. Aliwahi kuwa rafiki. Kisha akawa adui. Kisha… akatoweka, pamoja na kumbukumbu zake.

Sasa jina hilo lilikuwa kwenye mwangwi wa nafsi ya Najim.

Akiwa bado anatafakari, kivuli kikubwa kilitua mbele yake. Kilikuwa na sura ya mtu, lakini miguu yake haikugusa ardhi. Akamkaribia taratibu.

“Najim Kifu,” sauti hiyo ikasema. “Umeingia eneo ambalo haiandikwi historia. Hapa hujulikani kama shujaa, msaliti, au mpenzi. Wewe ni nafsi tupu. Uko tayari?”

Najim akasema bila kusita, “Ndiyo.”

Kivuli kikageuka kuwa mtu kamili — kijana aliyekuwa na macho yenye huzuni nzito. Alivaa vazi jeusi lililoning’inia kama kivuli. Alikuwa Yusuph.

“Unanikumbuka sasa?” aliuliza.

Najim akapumua kwa uzito. “Nakumbuka ulivyonisaidia kuokoa familia ya Elika Nairobi. Nakumbuka vile ulivyopotea kwenye operesheni ya Bogotá. Lakini pia nakumbuka ule msaliti aliyeharibu mawasiliano yetu Zanzibar.”

Yusuph akasogea, “Ulikuwa sahihi na umekosea. Mimi sikusaliti. Nilitoweka kwa sababu nilipewa agizo. Nilikuwa mlinzi wa Layna. Sio kwa hiari, bali kwa kiapo kilichovunjika.”

Najim akamtazama kwa macho ya mtu anayetamani kuelewa. “Layna yuko hai?”

Yusuph akasema, “Yuko hai. Lakini hajakamilika. Kumbukumbu zake zimesambaratika, zimegawanyika vipande vipande. Kila pande iko kwa mtu tofauti.”

Najim akauliza, “Na nilipata kipande gani?”

Yusuph akatabasamu kwa huzuni. “Ulipata pande la ahadi. Ambalo wewe mwenyewe ulilisahau. Na sasa, ili kumrudisha Layna, lazima utembee njia ya kumbukumbu zako ulizosahau kwa makusudi.”

Kutoka ardhini, kipande cha mti uliochomwa kikajitokeza. Kilikua haraka, na kuwa mlango wa kale wa mbao. Juu yake, kulikuwa na maandishi:
"Mlango wa Majuto Saba."

Najim akasema, “Niingie?”

Yusuph akatikisa kichwa. “Huwezi kuingia peke yako. Unahitaji nafsi inayolingana — nafsi ambayo haiogopi kuumia tena. Kuna mtu amefuata mwanga wako. Ameshawasili.”

Kwa mbali, sauti ya miguu ikasikika. Najim alipogeuka, alishangaa kumwona msichana aliyevalia joho la kahawia, sura yake ikiwa na mchanganyiko wa maumivu na ujasiri. Alikuwa Khadija, mtaalamu wa tiba za kale kutoka Lindi aliyekuwa sehemu ya zamani ya kundi la Najim lakini aliachana nao baada ya Layna kupotea.

“Najua hukunitarajia,” Khadija alisema kwa sauti tulivu. “Lakini moyo wa mtu aliyekupenda hauwezi kuamini kuwa uliamua kumsahau Layna bila sababu.”

Najim alijibu kwa sauti ya chini, “Sikusahau kwa hiari. Nililazimishwa.”

Khadija akasema, “Basi acha nikusaidie kukumbuka — kwa herufi, sauti, na hisia.”

Wakakumbatiana. Dunia ilitetemeka. Mlango ukafunguka wenyewe. Ndani kulikuwa na ukuta ulioandikwa maneno saba:

1. Nilikimbia

2. Nilimwacha


3. Nilijificha


4. Nilililia kimya


5. Nilimtamani zaidi ya dunia


6. Nilimtafuta bila kumuona


7. Nilimkataa nilipomwona





Najim alisikiliza kila neno kwa maumivu. Akaketi mbele ya ukuta huo. Kisha akasema taratibu:
“Lakini sasa nimekuja.”

Mwangaza mkali ulilipuka, ukitengeneza barabara mpya. Kichwani mwake, sauti ya Layna ilisikika:
"Najim... Najim... najua haukusahau. Najua hukukimbia kwa sababu ya woga... ulikuwa unanilinda. Lakini sasa, nipo tayari kukumbuka. Njoo.”

Khadija akachukua mkono wa Najim. “Tunaenda. Lakini usisahau: Kile tutakachokikuta mbele, hakiwezi kurudishwa nyuma.”

 

[100miles]

Mtunzi ni bonge moja la story hongera

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Kumi na Tatu

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Walikanyaga ardhi ya barafu, lakini mioyo yao ilikuwa moto. Walikuwa kwenye ukingo wa Nyanja ya Sita — mahali ambapo kila mtu aliyetaka kusahau aliwahi kupita, lakini hakuna aliyerudi na uso ule ule. Kulikuwa na giza laini, si la kutisha, bali la ukimya ambao unaleta ukweli kuliko mwanga.

Najim na Khadija walitembea kimya. Walisikia sauti ya upepo, lakini pia sauti ya ndani — sauti ya Layna ikimuita Najim kwa jina lake la ndani:
“Najimu...”

Khadija alimtazama. “Aliwahi kukuita hivyo tu mara moja. Wakati mlipokuwa mkifukuzwa Mogadishu. Ulimwambia asilitumie tena kwa sababu lilikuwa jina ambalo mama yako alikuitaga kabla hajauawa.”

Najim akageuka polepole. “Unakumbuka hayo?”

Khadija akasema, “Sikuwahi kusahau. Nilikuwa pembeni yenu siku hiyo.”

Wakiwa bado wanazungumza, kwa mbali waliona kitu kikielea angani. Ilikuwa chombo — kama ndege ndogo, lakini hakikuwa na injini. Kiliendeshwa kwa mawimbi ya akili. Kilikuwa na nembo ya kale: NDOTO ZA AFRIKA – TAWI LA ZAMANI.

Kilipotua, mlango wake ulijifungua taratibu. Ndani, walikuta mtu mmoja: mwanaume wa makamo, mwenye ndevu ndefu zilizojaa vumbi la historia. Alikuwa amevaa koti la buluu ya damu baridi, na mkononi mwake alibeba kifaa cha kale kilichoitwa Mwambatano wa Kumbukumbu.

“Najim,” alisema kwa sauti yenye shikamoo ndani yake. “Kama unatafuta Layna, unahitaji kupita kwenye sehemu ya mwisho ya kumbukumbu za dunia — ile iliyozimwa rasmi mwaka 1947. Mahali ambapo historia na hadithi zilianza kuingiliana. Mahali panapoitwa Itale-Ya-Mwisho.”

Najim akasogea, “Wewe ni nani?”

“Mimi ni Azori,” akajibu. “Niliwahi kuwa msaidizi wa Mwandishi wa Kwanza wa Dunia. Lakini nilisaliti maandiko, nikachagua moyo.”

Khadija akamuangalia Azori. “Mbona sura yako… kama mtu niliyemwona kwenye ndoto?”

Azori akatabasamu kwa huzuni. “Ndoto zako hazikusema uongo. Niliwahi kukupenda kabla hujazaliwa.”

Kimya.

Najim akasimama kati ya Azori na Khadija. “Itale-Ya-Mwisho iko wapi?”

Azori akaonyesha kifaa chake, kisha akakipiga pale ardhini. Sehemu kubwa ya nchi ikayumba, ikafunguka kama kurasa za kitabu, na ndani yake kukatokea njia ya ngazi zilizotengenezwa kwa mawe yanayong’aa — kila jiwe likiwa limeandikwa jina moja la waliowahi kupotea.

Akitazama chini, Najim aliona majina aliyoyajua. Max. Imeli. Shafii. Janina. Zuhura. Kisha, kwenye jiwe la mwisho, jina lilikuwa Layna — likiwa limeandikwa kwa damu.

Azori akasema, “Njia hii inaweza kuwakumbusha kila kitu, lakini pia inaweza kuwasahaulisha kila kitu.”

Khadija akauliza, “Na kama tukisahau kila kitu?”

Azori akajibu kwa sauti ya uzito, “Basi mtarudi kuwa wageni kwa kila mmoja — kwa dunia na kwa nafsi zenu.”

Najim alisimama juu ya jiwe lililoandikwa Layna. Akapiga magoti. Akasema, “Nitakumbuka. Nitamlinda. Nitampenda tena hata kama sitamkumbuka.”

Kisha akageuka kwa Khadija. “Ukisahau mimi, usijilaumu. Kama moyo wako utaweza kunitambua bila akili yako, nitajua kuwa mapenzi hayakupotea.”

Wakakubaliana.

Wakaingia.

Ngazi zikiwa na mwanga wa ndoto, giza la kumbukumbu, na harufu ya mvua ya miaka iliyopita. Walianguka kwenye mwanga mwingine — dunia nyingine.

Walipofumbua macho yao, walikuwa… Kigoma.
Lakini Kigoma ambayo haijawahi kutokea. Kigoma yenye mnara mkubwa wa saa ambao hukimbia nyuma badala ya mbele. Kigoma yenye watoto wanaimba wimbo usio na lugha, lakini kila mtu huuelewa.

Ndipo, kutoka nyuma ya mti mkubwa wa miembe, msichana mmoja akatokea.

Macho yake yalikuwa kama usiku wenye nyota, nywele zake zikiwa kama miale ya asubuhi, na sauti yake… ilikuwa sauti ya mwisho aliyosikia Najim alipokuwa akilia kwa kimya miaka mingi iliyopita.

Layna.

Aliinua mkono wake, akasema:

“Najimu... umechelewa. Lakini moyo wangu bado uko hapa.”


---

 

[100miles]

Boss kimya sana,
Shusha muendelezo

 

[Nur boy]

Boss kimya sana,
Shusha muendelezo

Uko njiani mkuu

 

[100miles]

Umepotea mazima mleta hadith