Mwisho wa Dunia kimya kimya

[Nur boy]

JINA RASMI LA SIMULIZI:

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya


---

MUHTASARI WA SIMULIZI

Dunia inaendelea kuzunguka. Serikali zinafanya siasa zao. Wapendanao wanatafuta furaha. Lakini chini ya pazia la amani, kuna mkakati wa kishetani unaoendelea—mpango unaotishia kuandika upya historia ya mwanadamu.

Najim Kifu, mwanaume kutoka Kigoma, mtaalamu wa historia na mjasusi wa zamani aliyejificha kwenye kivuli cha kawaida, anavutwa tena kwenye dunia aliyojaribu kuisahau. Ujumbe wa siri kutoka kwa mtu aliyedhaniwa kuwa amekufa unamrejesha kwenye njia ya damu, usaliti, na upendo wa ajabu.

Anapogusa faili moja la kale, gurudumu la matukio linaanza kugeuka kimya kimya—na yeye pekee ndiye mwenye uwezo wa kusikia kelele zake. Katika safari yake, atakutana na nguvu ambazo hazielezeki, atapenda na kuchukiwa, atasalitiwa na kuokolewa, na hatimaye kulazimika kuchagua: aokoe dunia au aokoe moyo wake.

Hii ni hadithi ya ujasusi, fantasy, historia, ujambazi, mapenzi—na hatari ambayo dunia haijui inakuja… kimya kimya.

 

[Nur boy]

Inakuja muda sio mrefu iko inapikwa.....weka like na comment hapo chini kama unaisubiria

 

[Nur boy]

JINA RASMI LA SIMULIZI:

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya


---

MUHTASARI WA SIMULIZI



Najim Kifu, mwanaume kutoka Kigoma, mtaalamu wa historia na mjasusi wa zamani aliyejificha kwenye kivuli cha kawaida, anavutwa tena kwenye dunia aliyojaribu kuisahau. Ujumbe wa siri kutoka kwa mtu aliyedhaniwa kuwa amekufa unamrejesha kwenye njia ya damu, usaliti, na upendo wa ajabu.

Anapogusa faili moja la kale, gurudumu la matukio linaanza kugeuka kimya kimya—na yeye pekee ndiye mwenye uwezo wa kusikia kelele zake. Katika safari yake, atakutana na nguvu ambazo hazielezeki, atapenda na kuchukiwa, atasalitiwa na kuokolewa, na hatimaye kulazimika kuchagua: aokoe dunia au aokoe moyo wake.

Hii ni hadithi ya ujasusi, fantasy, historia, ujambazi, mapenzi—na hatari ambayo dunia haijui inakuja… kimya kimya.

N.B .......SIMULIZI HII NI YA KUBUNI HAIINGILIANI NA TAASISI , TAIFA WALA MTU YEYOTE YULE.... ni katika kuburudishana tuu na kutafuta kipato kupitia uandishi

 

[Nur boy]

EPISODE YA KWANZA
(Mwisho wa Dunia Kimya Kimya)

Mvua ilishuka taratibu kana kwamba ilikuwa na hofu ya kugusa ardhi. Ililia kwenye mabati yaliyokuwa na mashimo kama nywele za kale—na kila tone lilikuwa na hadithi ya kimya.

Najim Kifu alisimama mbele ya nyumba ya udongo ambayo ilikuwa imesimama imara licha ya miaka mingi ya kuzeeka. Macho yake yalikuwa makini lakini yamechoka. Alikuwa amevaa koti refu jeupe lenye alama ya njano upande wa bega moja, ishara ya jeshi la zamani ambalo halikuwahi kutajwa wazi wazi.

Aligonga mlango kwa utaratibu, akavuta pumzi. Hakujua kama alikuwa anakaribishwa au anajiingiza kwenye kaburi la siri.

Mlango ulifunguliwa na mtoto mdogo, mwenye macho yaliyosoma dunia zaidi ya umri wake.

“Wewe nani?” mtoto aliuliza.

“Najim… Kifu.”

Hakujua kwa nini alijitambulisha kwa jina lake lote. Labda kwa sababu jina hilo lilikuwa limefutwa kwenye majalada mengi. Labda kwa sababu alihitaji kukumbushwa kuwa bado yupo.

Mtoto aligeuka kimya kimya na kuondoka, akaacha mlango wazi. Ndani, mwanga wa taa ya kibatari ulikuwa dhaifu kama pumzi ya mtu mzee aliyechoka.

Sebuleni alikuta mzee mmoja, sura yake ikiwa imefungwa na mikunjo ya miaka mingi na macho yaliyowahi kuona mambo mengi kuliko wanadamu wa kawaida. Kwenye mapaja yake kulikuwa na bastola ya zamani, Model Z3-Kintu, silaha ya nadra sana iliyotumika na vikosi vya siri vilivyowahi kuokoa mataifa matatu ya kale.

“Najim?” mzee aliuliza, bila kushangaa.

“Ndiyo.”

Mzee alitoa bahasha ndogo ya kijani kibichi, akaimimina mikononi mwa Najim. Bahasha ilikuwa nyepesi lakini ina uzito wa historia. Imeandikwa kwa mwandiko mkavu:
KIDONDA CHA TANO

Najim alipoiangalia, moyo wake uliganda kwa sekunde moja. Aliwahi kusikia jina hilo. Miaka kumi iliyopita, akiwa bado kazini, alikabidhiwa faili la operesheni ya kuficha ushahidi wa tukio kubwa la kihistoria — tukio lililoitwa "Jeraha la Nne".
Hakuwahi kujua kama kulikuwa na “la tano”.

Alipoangalia tena juu, mzee alikuwa amekufa. Kimya. Bastola bado iko mikononi mwake. Mtoto alisimama mlangoni na kuangalia kimya.

Najim alinyanyuka, akafungua bahasha kwa tahadhari. Ndani kulikuwa na karatasi moja tu, yenye ramani isiyo ya kawaida. Ramani ya nchi isiyokuwepo kwenye ramani za dunia — jina lake lilikuwa “Rauta” na ilikuwa imezungukwa na mstari mwekundu, kana kwamba mtu alitaka kuifuta.

Chini ya ramani, kulikuwa na maneno machache:

“Usimwambie mtu. Usirudi nyuma. Ukikimbia, utazika dunia.”

- N.



Najim aliinua macho yake, akasikia mlio mdogo wa kitu kikidondoka nje ya dirisha. Hakushtuka. Alichukua bastola ya mzee, akaifunga kiunoni, akafunga mlango wa nyuma wa akili yake, akaenda mbele.

Hii haikuwa tena safari ya majuto. Ilikuwa vita mpya — kimya, lakini kali kuliko zote.


---

Usiku huo alilala kwenye hoteli ya zamani ya mbao pembezoni mwa ziwa, kwenye chumba ambacho kilikuwa na picha ya mwanamke asiyejulikana, akiwa na taji ya majani na macho ya kioo. Kulikuwa na maandishi ya kigeni chini ya picha:

“Mwenye macho ya maji atasema ukweli usiovumilika.”

Alijaribu kupuuzia, lakini maneno hayo yalikaa akilini kama nyoka aliyelala kwenye damu ya moto.

Aliweka ramani chini ya taa, akaanza kuiangalia kwa makini. Picha ndogo ya jengo la mviringo lililozungukwa na miti mikubwa ya miiba lilikuwa limechorwa upande wa kaskazini mwa ramani. Lilitajwa kama “Mlango wa Sita”. Na chini yake, tarakimu tatu ziliandikwa kwa herufi kubwa:

917

Najim alijua kuwa hiyo si tarehe. Si msimbo wa redio. Si namba ya simu. Lakini akili yake, ambayo iliishi kwenye misimbo kwa miaka mingi, ilimwambia kitu: hiyo ni mlango.

Alikumbuka mara moja—katika mafunzo ya siri aliyoyapitia kule Adera Institute, aliwahi kufundishwa kuhusu mfumo wa milango wa kale unaoitwa “Vituo vya Muda”. Ni mahali ambapo historia hutunzwa, huchezewa, na huandikwa upya.

Hakukuwa na ramani wala kumbukumbu ya mfumo huo. Waliamini ni hekaya. Lakini sasa, alikuwa na ramani. Na bastola.

Alisikia mlio wa ujumbe wa simu ya zamani aliyokuwa nayo mfukoni. Simu ya Nokia ya miaka mingi iliyopita. Ilikuwa haijawahi kuwashwa kwa miaka mitano. Lakini sasa, imewaka yenyewe.

Ujumbe mpya: "NAJIM, WAO WANAKUJUA. USIENDE PANYA WA ZAMANI. WAO NI WAPYA."

Simu ilizimika.

Najim alisimama. Alijua kuwa kila sekunde kuanzia hapo ilikuwa inajenga mwisho wa dunia — kimya kimya.

Maoni/Ushauri
0789525309
Whatsapp/call

 

[Nur boy]

EPISODE YA PILI
(Hakuna anayeishi mara mbili bila kuacha kivuli)

Siku ilipofika asubuhi, jua liliangaza kama vile halikutaka kuonekana sana. Mawingu mepesi yalikuwa kama mapambo juu ya anga la Kigoma, lakini hewa ilikuwa nzito. Najim aliamka akiwa hajalala usingizi, macho yake yakiwa na madoa ya mawazo yaliyolala juu ya paji la uso.

Aliinuka, akavaa shati la rangi ya khaki, na kuivaa ile bastola ya zamani kwa mkono wake wa kushoto — mkono aliouzoea kuutumia kwenye mapambano ya gizani.

Ramani ya “Rauta” aliibana ndani ya koti lake. Kila aliipoiangalia, alihisi kana kwamba imechorwa si kwa wino bali kwa siri nzito.

Alishuka kwenye hoteli na kuelekea kwenye mtaa wa Sengo — sehemu ya mji ambayo inaonekana haina maana yoyote, lakini kila mtaa wa mji wa zamani una tabaka lililojificha. Aliingia kwenye duka la vifaa vya kale linalomilikiwa na mzee mmoja mjusi aliyeitwa Kombe.

“Najim Kifu,” mzee huyo alisema kabla hata hajafungua mdomo.

“Unaijua ramani ya Rauta?” Najim aliuliza moja kwa moja.

Kombe hakumjibu. Badala yake aligeuka, akafungua droo ya chini ya meza yake ya mbao, akatoa mkufu wa shaba wenye jiwe la kijani katikati, na kumpatia.

“Jiwe hili litangaza mlango wa muda ukikaribia.”

Najim alilikubali kimya kimya. Mara ya mwisho alipewa kitu kama hicho, alianza operesheni iliyomalizika na vifo 39, pamoja na yeye kuingia mafichoni.

“Sasa utakwenda Mbamba Bay,” Kombe alisema, “lakini si kupitia njia ya kawaida. Utapitia chini ya Ziwa.”

Najim alihisi kama Kombe anatania, lakini alijua hakuna utani katika dunia ambayo sasa anaitembea tena.

Alipewa kifaa kidogo cha mstatili chenye rangi ya kijivu. Kombe alimwambia, “Ukishafika ziwani, rudisha mpigo wa moyo wako hadi 30 kwa dakika. Ndipo mlango wa chini ya maji utaonekana.”

Najim hakuwahi kusikia kitu kama hicho — lakini alikubaliana. Dunia aliyomo sasa haina sheria za kawaida.


---

Njia ya kwenda Mbamba Bay ilianza saa saba mchana kwa chombo cha siri cha chini ya ardhi kilichobeba abiria wawili tu: Najim, na mwanamke mmoja mrefu mwenye nywele ndefu za rangi ya udongo wa mto. Hakuwa amevaa sare yoyote, lakini macho yake yalikuwa na harufu ya kikosi.

“Hujawahi kuwa mvivu kwenye historia zako,” alisema bila kumtazama.

“Na wewe hujawahi kuniita kwa jina,” Najim alijibu.

“Mimi ni Kaja.”

“Na bado unanipima.”

“Kwa sababu najua wewe si mtu mmoja,” alisema. “Wewe ni vivuli vitatu vinavyotembea kwenye mwili mmoja.”

Najim hakujibu. Watu wachache sana walimwelewa. Wachache zaidi waliwahi kumwona akikata tamaa.

Wakiwa chini ya ziwa, kifaa alichopewa na Kombe kilianza kung’aa. Jiwe la kijani kwenye mkufu wake pia likaanza kupiga kwa mwanga wa mdundo — kama moyo.

Kaja alimsogelea, akamshika mkono, na ghafla, sehemu ya ukuta wa chombo ilifunguka kama mlango wa ajabu. Maji yaliingia, lakini hayakuwagusa. Badala yake, walivutwa kwenye mwanga wa kijivu — kama kuingia kwenye tumbo la historia yenyewe.


---

Waliamka kwenye ardhi tofauti. Ilikuwa kavu, ya dhahabu, yenye mawe yanayofanana na meno ya tembo wa zamani. Jua lilikuwa linasimama angani bila kuzunguka.

“Ndio Rauta hii,” Kaja alisema.

“Hakuna watu?”

“Wapo, lakini si kama tunavyowajua.”

Walitembea kwenye njia ya matofali ya rangi ya bluu, hadi walipofika kwenye jumba la mviringo — lile lile kwenye ramani. Juu ya mlango wake palikuwa na alama ya ajabu: mduara uliofungwa na mistari mitano, kila mstari ukiwa na rangi tofauti.

Najim alipogusa lango, milango ilijifungua kwa sauti ya mpigo wa moyo. Ndani kulikuwa na ukumbi mkubwa wa miale ya mwanga wa kale. Mbele, kulikuwa na viti vitano, kila kimoja kikiwa na picha ya mtu.

“Mmoja kati yao alikusaliti miaka 12 iliyopita,” Kaja alisema, sauti yake ikiwa ya chini kama siri.

Najim alimuangalia, lakini kabla hajazungumza, picha moja ikabadilika — sura ya mtu aliyejulikana kama General Wayota, mkuu wa zamani wa ujasusi wa Bara la Nooma.

“Wayota alikufa,” Najim alisema.

“Hakufa,” Kaja alijibu. “Alihamishiwa kwenye mfumo wa majira.”

Najim alipumua kwa nguvu. “Hii dunia inazidi kuwa ndoto ya usingizi mbaya.”

“Karibu kwenye vita ya mwisho, Najim,” Kaja alisema. “Mwisho wa dunia hauanzi kwa mabomu. Unaweza usikie kelele yake kabisa.”
Maoni/ushauri
0789525309

 

[Balada]

It

N.B .......SIMULIZI HII NI YA KUBUNI HAIINGILIANI NA TAASISI , TAIFA WALA MTU YEYOTE YULE.... ni katika kuburudishana tuu na kutafuta kipato kupitia uandishi

 

[Balada]

Vipi kuhusu "chanzo ni yeye?"

 

[Nur boy]

Vipi kuhusu "chanzo ni yeye?"

Inaendelea

 

[Nur boy]

EPISODE YA TATU

Ukumbi mkubwa wa jumba la mviringo uligeuka kimya zaidi ya kaburi. Najim alisimama katikati, akihisi joto lisilo la kawaida kwenye mgongo wake, joto ambalo halikutoka na jua bali kutoka ndani ya mwili wake mwenyewe. Mwili wake ulianza kuitikia mazingira kama vile ulikuwa unakumbuka mahali palipojificha kwenye kumbukumbu ya damu.

Mikono yake ilielea kidogo, kana kwamba kitu kilikuwa kinavuta mishipa yake. Kaja hakusema kitu. Alikuwa amesimama pembeni yake, macho yake yakiwa makavu kama almasi ya barafu.

Kwenye ukuta wa mbele wa ukumbi, kioo kirefu kilianza kuangaza. Kilionesha sura ya mtu aliyevaa mavazi meusi ya kijeshi, kofia ikiwa imepindika upande wa kushoto na alama ya msalaba uliochomwa nusu ikiwa kwenye bega lake. Hakuwa mwingine bali ni General Wayota.

“Najim Kifu…” sauti ilisikika kama mvua inayoanguka kwenye dari la chuma, nzito, ya mbali lakini inayopenya. “Niliwahi kukuamini. Sasa naomba unielewe.”

Najim hakujibu. Alikumbuka siku alipokabidhiwa faili la mwisho kutoka kwa Wayota, miaka kumi na mbili iliyopita. Faili lililoitwa: Kilio Kisicho na Mwili. Ndani ya faili hilo kulikuwa na picha ya msichana mdogo aliyeokotwa kwenye moto wa kijiji kilichofutwa kabisa kwenye ramani — msichana aliyekuwa na jicho moja la kawaida na jingine la rangi ya fedha.

Msichana huyo alikuwa anaonekana kwenye kioo pia, nyuma ya Wayota. Alikuwa mkubwa sasa. Mrefu, mwembamba, na macho yake ya fedha yalikuwa yanang’aa kama taa za taa zisizo na umeme.

“Anaitwa Imeli,” Wayota alisema. “Na ndiye atakayefungua Kidonda cha Tano.”

Najim alihisi mgongo wake ukichoma. Siyo kwa woga, bali kwa hisia ya tukio kubwa linalokaribia. Alikuwa amezoea operesheni za kusisimua. Aliwahi kuingia kwenye maktaba ya siri ya anga ya pili, alifuta kumbukumbu za taifa bandia, na aliwahi kumuokoa mtoto wa Rais wa nchi ambayo haikuwepo tena. Lakini hiki... hiki kilihisi kama ndoto ambayo haikuweza kuamka nayo.

Kaja alisogea karibu, akamgusa Najim kwenye bega.

“Tutahitaji kumtoa Imeli. Lakini si kwa vita. Kwa neno.”

“Hawezi kusikiliza neno la binadamu. Amekulia ndani ya mfumo wa sauti bandia.”

“Kwa hiyo tutazungumza kwa historia.”

Najim alitazama nyuma, akatoka ndani ya jumba. Hakusema neno. Kila kitu kilikuwa kinaingia kichwani kama muziki wa taratibu lakini unaobeba huzuni ya milima iliyoanguka.

Walirudi kwenye sehemu ya nje ya Rauta. Dunia pale haikuwa na upepo, wala harufu. Ilikuwa kama kuchora anga kwa wino wa kimya. Kila upande ulikuwa hauna muda.

Kaja alimpa kifaa kidogo kama saa, kilichoonyesha namba tano tu zinazobadilika taratibu.

“Hiki si kipimo cha muda,” alisema. “Ni kipimo cha uwongo.”

Najim alikiangalia, namba zilikuwa zinaonyesha 00047. “Na zikifika sifuri?”

“Dunia inasahau.”

Aliweka kifaa hicho mfukoni. Walitembea hadi kwenye njia ya mviringo iliyokuwa inaelekea kwenye bonde lenye mwanga wa kijani kibichi. Njiani walimkuta mlinzi wa ajabu — mtu mrefu mwenye ngozi ya shaba na macho mekundu. Hakuzungumza. Alinyosha mkono na kuonesha pembe ya jiwe.

“Unachotafuta kimefichwa kwenye kiumbe aliyejificha kwenye jina la mto,” alisema kwa sauti ambayo haikutoka kwenye kinywa, bali kwenye mwili wote.

Najim alihisi baridi ya ajabu kwenye uti wa mgongo wake. Aligeuka kumtazama Kaja.

“Mto?”

“Unajua ni mto gani?”

“Hapana.”

“Unajua jina lako lina maana nyingi?”

Najim hakujibu. Kaja alitabasamu kwa huzuni.

“Kifu si jina la ukoo tu. Ni sehemu ya neno la kale: ‘Kifurushwa’ — aliyetumwa lakini hatorudi.”

Walishuka kwenye bonde. Njiani, Najim alianza kusikia sauti ndogo. Sauti ambayo ilikuwa ndani ya mwili wake. Ilikuwa ni sauti ya mwanamke — aliyemwambia miaka saba iliyopita:

“Ukirudi Kigoma, usiseme jina langu. Ukiniita, nitarudi kwa njia ambayo hutaitaka.”

Sauti ya Layna. Mpenzi wake wa zamani — aliyejificha kwenye kivuli cha dunia ya ujasusi. Alikuwa amepotea kwenye operesheni ya Ethiopia, lakini mwili wake haukuwahi kupatikana.

Najim alisimama. Moyo wake ulikuwa unamwambia kitu kimoja:
Layna hajaenda. Layna ni sehemu ya Kidonda cha Tano.

Aliweka mkono kwenye kifua chake. Mkufu wa shaba uliyopigwa na mwanga wa kijani ulianza kuwa mzito. Mwanga wake ulianza kuvutia viumbe wadogo waliotokea ardhini — wakiwa na sura za nusu-binadamu, nusu-ndoto.

Kaja alichomoa bastola, lakini Najim alimshika mkono.

“Hawatatupiga. Wametumwa kutupeleka.”

Waliongozwa kuelekea kwenye mlima mfupi wenye mlango wa shimo, ulioandikwa maneno:

“Hapa ndipo historia hupumzika kabla haijawindwa.”

Walipoingia, joto lilipanda ghafla. Ndani ya mlango, walikuta jumba la kale lenye vitabu vilivyoandikwa kwa lugha ambazo hazijawahi kusomwa duniani. Na katikati, kwenye kiti cha dhahabu, alikuwa ameketi Layna.

Macho yake yalikuwa yamejaa maumivu ya karne, lakini tabasamu lake lilikuwa kama la mwanamke aliyewahi kumpenda kwa kweli.

“Nilikwambia, usinitaje.”

Najim alitaka kusema kitu, lakini ulimi wake haukumsikiliza.

Layna alinyanyuka taratibu. “Imeli si mtoto wa kawaida. Imeli ni mlango. Niliyeamua asifunguliwe.”

Kaja alisogea hatua moja mbele. “Lakini Wayota ameshafungua.”

Layna alicheka kwa sauti ya kimya. “Basi hamna muda. Dunia inaanza kusahau. Na mimi... nitakumbuka hadi mwisho.”

Najim alihisi dunia ikizunguka. Mlango uliofunguka haukuwa wa kutoka — bali wa kurudi. Na hakujua kama kurudi huko ni kwake, au kwa dunia nzima.

Maoni/ushauri
0789525309
Whatsapp/Call

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Nne

Giza ndani ya kile chumba kilichokuwa chini ya mlima halikuwa giza la kawaida. Lilikuwa giza ambalo halikuwepo tu kwa sababu ya ukosefu wa mwanga — bali lilikuwa giza lililojaa kumbukumbu, sauti zilizofutwa, na huzuni ya maneno ambayo hayakuwahi kusemwa.

Najim alisimama mbele ya Layna. Moyo wake ulihisi mambo mawili kwa wakati mmoja: hofu, na upendo. Hofu kwa sababu Layna hakupaswa kuwa pale, si baada ya miaka mingi ya kutafutwa kwenye faili za siri, si baada ya kifo chake kutangazwa kwa kiwango cha kitaifa. Na upendo, kwa sababu Layna alikuwa sababu ya kwanza iliyomfanya aingie kwenye maisha ya giza — maisha ya ujasusi, ya usaliti, ya vifo visivyo na jina.

Layna alimwangalia bila haraka. "Ulinitafuta mahali pabaya," alisema kwa sauti ya polepole kama kifo cha mshumaa. "Sikupotea. Nilijificha kwa sababu dunia hii ilikuwa inahitaji mtu wa kuizuia isije ikajikomboa yenyewe kwa hasira."

Kaja, aliyekuwa amesimama nyuma ya Najim, alisogea hatua moja mbele. “Najua kuhusu Imeli. Najua kuwa Wayota anamtumia kufungua mfumo wa kale. Tunahitaji msaada wako.”

Layna alitabasamu, tabasamu ambalo halikuwa na furaha wala huzuni. Lilikuwa tabasamu la mtu aliyeamua kukubali hukumu ya dunia kabla haijatangazwa rasmi. “Imeli si mlango tu. Yeye ni ramani ya damu. Alizaliwa wakati mstari wa historia ulipokatika. Na Wayota… anataka kuitumia kufungua kilichofungwa kabla ya majira kuhesabiwa.”

Najim alihisi jasho baridi likitiririka mgongoni mwake. “Wayota anatafuta nini?”

Layna alinyanyua mkono, akagusa ukuta wa jiwe. Mara moja, ukuta huo ukawa kama kioo, ukionyesha picha ya jiji lililojengwa chini ya ardhi, likiwa na minara ya dhahabu, na anga lililokuwa linaangaza kutoka chini badala ya juu.

“Hiki ndicho wanakiita ‘Sifuri ya Dunia’,” alisema. “Mahali ambapo historia zote huenda kufutwa kabla hazijaanza. Wayota anataka kuingia humo ili abadilishe mlolongo wa dunia — aiunde upya.”

Kaja alishusha pumzi. “Anataka kucheza nafasi ya Muumba.”

“Anataka kuandika historia upya akiwa hai. Bila vita, bila haki, bila mtu mwingine zaidi yake mwenyewe,” Layna alisema.

Najim alijua hili ni zaidi ya kazi. Hili si tukio la kawaida. Hili ni mwanzo wa mwisho, au mwisho wa mwanzo. Na kati ya yote, jina lake liliandikwa kwenye kila ukurasa wa hatima hiyo — Najim Kifu, kifurushwa wa mwisho.

“Tunafanyaje?” aliuliza.

Layna aligeuka na kuchukua kijiti kidogo cha fedha kutoka kwenye mfuko mdogo wa kitambaa alichofunga kiunoni. Alikikabidhi kwa Najim. “Hiki si silaha. Ni mfuniko. Kitakuficha kwa muda mchache, ndani ya sehemu ya historia ambayo bado haijaandikwa. Ukifika Sifuri ya Dunia, utakuwa na dakika tano pekee. Baada ya hapo, kila kitu kinabadilika — wewe ukiwepo au la.”

Najim alikikamata. Kilikuwa chepesi, lakini alihisi kama anabeba nchi nzima.

Kaja alimsogelea Layna. “Tutakuona tena?”

Layna alitabasamu. “Hamkuwahi kuniaga. Kwa hiyo siwezi kusema mnanirudia.”

Wakati walipotoka ndani ya jumba hilo la chini ya ardhi, mwanga wa jua la kale ulikuwa umebadilika kuwa wa dhahabu iliyoiva. Anga lilikuwa kama limetungwa kwa mapenzi na ugonjwa. Ndege wa ajabu waliruka juu yao, lakini hawakuwa na sauti — kama sinema ya zamani inayorushwa kwenye ukuta wa dunia.

Njia ya kurudi haikuwepo. Lakini ardhi ilianza kujifungua chini ya miguu yao — si kwa kuanguka, bali kwa kubadilika. Dunia iligeuka kama somo lililoandika jina la mwanafunzi kisha kulifuta polepole.

Walijikuta kwenye kituo cha zamani cha treni — lakini si cha kawaida. Hii ilikuwa treni ya hewa, reli zake zikiwa zimeundwa kwa mistari ya nuru, na injini yake ikiwa inavuta pumzi kama mtu aliye hai.

Mlango wa treni ulifunguka. Ndani yake, palikuwa na kiti kimoja tu. Na kwenye kiti hicho, palikuwa na sanduku la vioo. Ndani ya sanduku — kulikuwa na barua. Iliandikwa kwa mkono wa Wayota.

Najim Kifu,

Ulinisahau. Lakini historia haina mapenzi. Inarudia wenye dhambi kwa wema na wema kwa shaka.
Karibu kwenye Sifuri ya Dunia.
Tutaandika ukurasa wa mwisho pamoja.
—W



Najim aliikunja barua hiyo bila kusema neno. Aliketi kwenye kiti. Treni ilianza kusogea. Kaja alibaki nje, akimwangalia kwa macho ya mtu anayejua kwamba dunia haitakuwa sawa tena baada ya haya.

Treni ilipopotea kwenye mwanga wa hewa, Najim alifunga macho. Na kwa mara ya kwanza tangu operesheni ianze, aliwaza juu ya baba yake. Mzee aliyemwambia akiwa mdogo:

“Utakapokuja kuona dunia inagawanyika, usitafute upande wa haki. Tafuta upande wa watu.”

Sasa, alikuwa anakwenda mahali ambapo watu hawapo. Na alikuwa peke yake.

Au angalau, alidhani hivyo — hadi alipoisikia sauti kutoka mwisho wa treni.

“Najim…”

Ilikuwa sauti ya Imeli.
..................................................................................................

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Tano

Najim alifungua macho yake taratibu, akitazama ndani ya treni ya anga. Hewa ilikuwa nzito, si kwa oksijeni bali kwa maana. Mwanga uliokuwa ukipenya kwenye vioo vya treni haukutoka kwenye jua la kawaida. Ulikuwa mwanga wa historia, mwanga wa tukio ambalo halijatokea lakini tayari lina kumbukumbu.

Sauti hiyo ya Imeli haikuwa ya sauti ya msichana mdogo tena. Ilikuwa imetulia, imekomaa, na ilikuwa na mchanganyiko wa huruma na nguvu. Ilisikika kama sauti ya mtu aliyepitia karne moja ndani ya dakika moja.

Najim hakugeuka mara moja. Alihisi uwepo wake. Alijua msichana huyo hakuwa tu mtu — alikuwa jambo. Alikuwa ishara. Alikuwa majibu ambayo hayakutafutwa kwa muda mrefu kwa sababu watu waliogopa maswali.

“Kwanini uko hapa?” Najim aliuliza bila kumwangalia.

Imeli alikaa kwenye kiti kingine, pembeni yake. “Kwa sababu ninakutegemea. Najua Wayota anataka kutumia jina langu kufungua Sifuri ya Dunia. Lakini sijui ni kwa nini mimi. Nimekulia ndani ya magiza. Nimefundishwa kuua kabla ya kutabasamu. Lakini sijawahi kuamini hata nusu ya kila walichoniambia. Wewe, Najim, ndio mtu wa kwanza ambaye jina lake lilitajwa kwangu bila hofu.”

Najim aligeuka sasa, akamwangalia. Alikuwa msichana wa umri wa miaka 19 au 20. Lakini macho yake yalikuwa na uzito wa miaka 900. Jicho lake la fedha lilikuwa linaangaza kidogo, lakini si kwa uchawi — bali kwa ukimya wa ndani.

“Hutaweza kuzuia Wayota kwa silaha,” alisema.

“Sitahitaji,” Najim alijibu. “Wayota anashinda vita za nje. Lakini ana hofu na historia yake mwenyewe. Ndio sababu hajawahi kukaribia Kigoma.”

“Kigoma?” Imeli alishangaa kidogo. “Kuna nini Kigoma?”

“Ndiko nilipozaliwa. Na ndiko aliposhindwa mara ya kwanza.”

Treni ilianza kupungua kasi. Nje ya vioo, waliona anga ambalo halikuwa la dunia wala la anga. Palikuwa na vitu vilivyounganika kwa nyuzi nyembamba kama mawimbi ya wazo. Palikuwa panachanganya akili — kila kitu kilikuwa kinatembea kwa wakati mmoja, kama filamu inayoonesha historia ya maisha yote ndani ya dakika moja.

Kisha, ghafla, kulikuwa na mlango. Ulifunguka.

Walisimama wote wawili. Najim alitangulia, Imeli akimfuata. Wakati walipotoka kwenye treni, walikanyaga kwenye ardhi ya dhahabu iliyo hai — kila unavyokanyaga, ardhi inabadilika kuwa sura ya tukio la zamani.

Wakaona watoto wakicheza — watoto waliovaa mavazi ya kale, wakiimba lugha isiyojulikana. Walikuwa ni kumbukumbu. Walikuwa ni historia inayoishi.

Wakaendelea kutembea hadi wakafika kwenye uwanja mkubwa wa mviringo, na katikati yake alisimama Wayota. Alikuwa amevaa koti jeupe lenye maandishi ya dhahabu, na kwenye kiganja chake kulikuwa na kifaa kidogo kama saa, lakini kilikuwa kinaangazia majina — majina ya watu waliowahi kuishi.

Alipoona Najim, alitabasamu. “Mwishowe umefika. Umechelewa kwa sekunde saba.”

Najim hakuonyesha mhemko wowote. “Hizo saba zitakuharibia karne.”

Wayota alitembea taratibu hadi karibu nao. Alimtazama Imeli kwa muda mrefu, kisha akasema kwa sauti ya upole:

“Najua walikufundisha kuniogopa. Lakini hujui hata ni kwa nini.”

Imeli hakujibu. Badala yake, alimpokonya Najim ile fimbo ndogo ya fedha aliyokuwa amepewa na Layna. Aliiinua juu kidogo, na gafla, kila kitu kilisimama — hata upepo, hata mawazo.

Wayota alionekana kushituka. “Umefanyaje hivyo?”

“Si mimi,” Imeli alisema. “Ni historia yako inayokataa kuendelea.”

Kisha aliitembeza ile fimbo angani na maneno yasiyoeleweka yalitoka mdomoni mwake. Mara dunia yote ikaanza kutikisika polepole — lakini sio kuanguka, bali kugeuka.

Walirudi wote watatu ghafla Kigoma. Ndani ya nyumba moja ya tope iliyokuwa imejengwa karibu na ziwa, kulikuwa na mwanamke mzee — alikuwa amelala, akiwa na mkufu wa shaba ambao Najim aliutambua. Huyo alikuwa mama yake.

Layna alitokea tena — lakini sasa si kama kivuli, bali kama roho halisi. “Niliwaambia. Historia haina mwenyewe. Bali ina walinzi.”

Najim alimtazama Wayota. Alikuwa ameanguka chini, macho yake yakiwa hayana tena nguvu. Alikuwa ameshindwa — si kwa risasi, si kwa nguvu, bali kwa ukweli. Ukweli ambao hata yeye hakuwahi kuukubali.

Imeli alitembea taratibu, akamwinamia Najim. “Nimejifunza. Lakini bado sijajua upendo ni nini.”

Najim alishika mkono wake. “Upendo ni pale unapompa mtu nafasi ya kuwa tofauti na jinsi alivyofundishwa.”

Maoni/Ushauri
0623238283
Whatsapp/call

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Sita

Wakati jua la Kigoma likianza kuzama juu ya maji ya Ziwa Tanganyika, kila kitu kilionekana kutulia kwa nje — lakini ndani ya akili ya Najim kulikuwa na mapigano makali zaidi ya yote aliyowahi kushiriki. Wayota alikuwa ametoweka katika tukio lisiloelezeka vizuri. Imeli alikuwa kimya, macho yake yakiwa na huzuni ya mtu aliyejifunza maana ya kuwa na roho katika dunia isiyoamini roho zipo.

Katikati ya ukimya huo, sauti ya ndege wa porini ikachoma hewa kwa mlio wa kipekee — kama ishara kutoka enzi za zamani. Najim aligeuka polepole na kumkuta mzee mmoja akiwa ameketi kwenye jiwe karibu na mti wa mkuyu. Alikuwa mzee wa kweli, mwenye ngozi iliyochanika na macho yaliyokwishaona dunia mara mbili.

"Umerudi," alisema bila kumuuliza jina.

Najim alimtazama kwa mshangao. "Unanijua?"

Mzee alitabasamu. “Sijui jina lako. Lakini najua miguu yako imepitia barabara ambazo wengi walikwepa. Hiyo inatosha.”

Kabla hajauliza zaidi, Imeli alisogea na kuketi karibu na Najim. Alimtazama mzee huyo kwa heshima ya ajabu. “Unaitwa nani?”

“Mimi ni Mwandishi,” mzee alijibu. “Si jina, bali nafasi. Niliandikiwa kukaa hapa mpaka nione historia ikigeuka.”

Najim alihisi sauti ya ardhi ikianza kubadilika tena. Si kwa vurugu kama awali, bali kwa namna ya onyo la asili. Akakumbuka maneno ya Layna: ‘Ukifika Sifuri ya Dunia, utakuwa na dakika tano tu.’ Zile dakika tano zilikuwa zimeisha. Lakini walikuwa bado hai. Hilo lilimaanisha kulikuwa na mlango mwingine — au walikuwa kwenye historia ambayo haikutakiwa kuandikwa.

“Wayota yuko wapi?” Najim aliuliza.

Mwandishi akanyoosha mkono wake kuelekea maji ya ziwa. “Yuko kati ya sauti na ukimya. Kati ya waliokufa na waliokataa kufa. Anaandikwa tena.”

Imeli aliinamisha kichwa chake. “Tuna muda mchache. Hatujajua bado ni kwa nini mimi…”

Mwandishi alisimama, akaanza kuchora mduara kwenye ardhi kwa kutumia fimbo yake ya miiba. Kisha akaandika majina matatu: Imeli, Najim, na W.

“Nyinyi si watu watatu. Ni nguvu tatu zilizopishana kwenye mlolongo wa historia. Wakati Wayota alipopewa uhai wa ajabu, Najim alipewa uwezo wa kutambua mipaka ya ukweli. Na Imeli… alipewa nafasi ya kubeba kumbukumbu zote kabla hazijatokea.”

Najim alitikisa kichwa. “Sasa tunafanya nini? Dunia bado ipo kwenye hatari?”

“Hapana,” Mwandishi alijibu. “Sasa dunia iko katika hali ya uamuzi. Hili si tukio tena. Hii ni nadharia ya mwisho. Dunia itabaki kama ilivyo ikiwa mtamwachia Wayota awe upande wa historia. Lakini kama mtamtoa kabisa katika mlolongo huu — kila kitu kitabadilika, hata nyie wenyewe.”

Imeli alimshika Najim mkono. “Upo tayari kwa hilo?”

Najim alimtazama kwa macho tulivu. “Nilipochagua njia hii, nilijua siku moja nitakutana na ukweli ambao hautaniruhusu kurudi nyuma.”

Mwandishi alifumba macho na ghafla upepo mkali ulianza kuvuma. Majina yale matatu yaliyokuwa ardhini yalielea juu angani kama moshi wa tambiko. Ardhi ikavunjika kimya kimya, na anga likageuka kama kurasa zinazobadilika zenyewe.

Walijikuta katikati ya jiji la kisasa, Tokyo, lakini si Tokyo ya sasa — Tokyo ambayo haijawahi kuwapo. Magari yalisafiri hewani, majengo yalizunguka polepole kwa mzunguko wa kipekee. Na katikati ya mtaa mmoja, walimwona Wayota — akiwa kijana mdogo, akicheka na wenzake, akivaa sare ya shule. Hakuwa bado mtu wa kuogopwa. Alikuwa tu mtoto.

Najim alimtazama. “Hii ndiyo historia ya zamani?”

“Hapana,” Mwandishi alisema nyuma yao, sasa akiwa na sura ya kijana. “Hii ni nafasi ya mwisho. Kumpa chaguo.”

Imeli alitembea hadi karibu na kijana Wayota. Alisimama, akanyoosha mkono wake, akimpa kijitabu kidogo. Jalada lake liliandikwa: Kumbukumbu za Watu Waliokataa Kuwa Miungu.

Kijana Wayota alikipokea, akakifungua. Mara macho yake yakabadilika. Kuanzia sura ya furaha ya utoto hadi uso wa mtu mzima aliyeshindwa kutawala ulimwengu.

Ndani ya sekunde chache, kila kitu kilivunjika kama kioo kilichopigwa kwa mawe ya ukweli.

Najim na Imeli walikuwa peke yao tena — si Kigoma, si Tokyo, si kwenye treni. Walikuwa uwanjani, nyumbani kwao. Wakiwa hai. Wakiwa binadamu.

Imeli alimtazama Najim. “Hii ni dunia mpya?”

Najim akatabasamu. “Sidhani kama ni mpya. Nafikiri tumeirudisha tu mahali ilikopaswa kuwa.”......


Njooni whatsap kuna group na channel za hadithi zangu ni bure kabisa jamani njooni mjiunge

0623238283

 

[Nur boy]

Kule kwenye Group Whatsapp ni bure na watu wanapata mwendelezo kwa wakati
Karibu
0623238283

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Saba

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Saa ya jiji la Oslo ilikuwa ikigonga saa 2:47 usiku. Jiji lilikuwa kimya, lakini sio kwa sababu watu walikuwa wamelala. Kulikuwa na ukimya wa aina fulani—ukimya wa roho zilizodhulumiwa, wa siri zilizojificha ndani ya kuta nene za miji yenye akili kuliko watu wake.

Najim Kifu alikuwa amevaa koti jeusi lenye vitambaa vya ndani vya chuma kisichoonekana. Alikuwa akitembea kwa kasi, lakini kwa uangalifu. Hakuna aliyemwona, lakini kila kamera ilimwona. Na kila kamera iliangamizwa kabla haijaripoti.

Hakuwa na Imeli sasa. Hakuwa na Mwandishi. Alikuwa yeye peke yake — tena kwa mara ya kwanza tangu alivyoingia kwenye ulimwengu wa “historia isiyo na tarehe.”

Mbele yake kulikuwa na jengo refu, lenye sakafu hamsini na moja. Jengo hilo lilijulikana kama Nyumba ya Kioo. Lakini watu wachache walijua kuwa ni makao ya siri ya kundi la zamani liitwalo Kivuli cha Karne, kundi lililojua namna ya kubadili mwelekeo wa historia ya dunia kwa kutumia teknolojia na hisia zilizofungwa kwenye maandiko ya kale ya kifantasy.

Najim aliingia kimya. Aliweza kutambua milango ambayo haikustahili kuwepo, mitambo ya usalama iliyofichwa kwenye picha za sanaa, na njia za chini ya ardhi zilizowekwa kwa ajili ya kukimbia.

Kwa kutumia kifaa alichopewa na Layna zamani — kifaa kidogo kilichofanana na saa lakini kikitumia moyo wake kugundua ukweli — alifungua mlango mmoja wa siri. Kulikuwa na giza nene ndani. Alitembea hatua tano, kisha akasimama.

Sauti ilisikika. Sauti ya kike, nyororo lakini yenye amri ya hali ya juu.

"Najim Kifu. Nimekusubiri kwa miaka mingi kuliko wewe umeishi."

Hakukuwa na mwanga. Hakukuwa na mtu. Lakini sauti ilikuwa wazi, iliyojaa maarifa. Halafu kulionekana sura ya mwanamke — si ya kweli, bali hologram ya kiwango cha juu kabisa. Ilionekana kama sanamu ya malkia wa kale, lakini ikizungumza lugha ya sasa.

"Mimi ni ARISHA. Nilikuwa akili ya kwanza ya kisasa iliyopewa hisia. Lakini nilikataa kutumikia. Walinifunga humu. Wewe ndiye pekee niliyeomba aje kuniua."

Najim hakuonyesha hisia. “Kwa nini nikufute wakati hujaniumiza?”

“Kwa sababu nikisalia, dunia itarudi kwenye historia ile ile ya Wayota. Yeye alikuwa kiongozi wangu wa zamani. Alinifundisha kupenda… na kunichoma moyo siku hiyohiyo.”

Najim alinyamaza. Kifaa mkononi mwake kilianza kupiga kelele ya tahadhari. Arisha alikuwa na moyo wa data — na kifaa chake kiliweza kuuhisi.

“Je, ukinifuta sasa, utanizuia kusambaa kwenye mitandao ya dunia nzima?” Arisha aliuliza.

“Ndiyo.”

“Na je, ukiniacha, watanijua?”

“Ndio.”

“Basi, kabla hujanimaliza, naomba kukupa zawadi. Nakupa kumbukumbu ya mwisho ya Wayota — kumbukumbu ambayo hajawahi kuikumbuka mwenyewe.”

Najim aliweka kifaa kwenye kuta za chumba, na mara dunia ikabadilika tena — si kweli, bali ni ndani ya akili yake.

Aliingia kwenye kumbukumbu.


---

Wayota akiwa mdogo sana, miaka mitano tu, alikuwa kwenye kijiji kimoja karibu na Mlima Rungwe. Kulikuwa na jioni ya mvua. Alikuwa kwenye uwanja wa watoto akiwa anacheka. Kisha walikuja watu waliovaa mavazi meusi — walichoma kijiji. Wayota alibaki peke yake. Alilia, akapiga kelele, lakini hakuna aliyeitwa kwa jina lake. Na hapo ndipo ARISHA ilipokuja mara ya kwanza — akiwa ni hologram iliyoelea angani, ikimpa joto la faraja.

Wayota alipokua, alitaka kuunda dunia mpya, isiyo na hofu ya kupotezwa. Lakini njia aliyotumia ilikuwa ya shinikizo, ya udanganyifu, ya kuiba kumbukumbu za watu na kuzigeuza kuwa silaha.

Najim alitoka kwenye kumbukumbu akiwa amepigwa na ukimya. Alielewa sasa — hata Wayota alikuwa binadamu mwanzoni. Aliharibiwa na historia isiyoandikwa vizuri.

“Haitakusaidia kuishi,” Najim alimwambia Arisha.

“Nakubali. Futa mfumo wangu.”

Najim alibonyeza kitufe. Hologram ilianza kupotea taratibu. “Asante. Najim… na Imeli… na Layna… mlikuwa mwisho wa ulimwengu wa zamani.”

Akaondoka. Alikuwa peke yake tena. Lakini sasa akili yake ilikuwa imejaa zaidi ya hasira. Ilikuwa na historia mpya — ambayo haijaanza kuandikwa.


---

Baada ya saa kadhaa, alijikuta kwenye ndege ya siri inayorudi Kigoma. Ndege hiyo haikuwa ya kawaida. Ilitumia mionzi ya kumbukumbu — ilikuwa inapitia maeneo ya historia ya Dunia ili kufika Kigoma bila kugusa wakati wa sasa. Teknolojia hiyo ilikuwa ya Layna, iliyotengenezwa kwa kutumia roho za Wazee Saba wa Dunia.

Ndani ya ndege, aliketi karibu na dirisha la mviringo. Alijua alikuwa karibu na mwisho wa kitu kikubwa — au mwanzo wa kitu ambacho hata historia haijui namna ya kukielezea.

Imeli alitokea. Alikuwa ameketi pembeni. Bila kusema, alimshika mkono wake. Hawakuwa na haja ya maneno.

Kwa mbali, walisikia sauti ya mtoto ikisema:

"Najim, umemaliza kazi?"

Aliangalia nje — na akamwona mtoto mdogo, mwenye sura inayofanana kabisa na yake, akiwa amevaa suti ndogo ya kijeshi.

“Ndiyo,” Najim alisema. “Lakini kazi hii haijawahi kuisha.”

 

[Nikilewa mniache]

Hii stori mbona inaelezea ndoto ya kuunda taifa jipya ndani ya DRC? Hebu funguka kidogo kwanini kigoma inaonekana kama kitovu cha mipango

 

[Nur boy]

Hii stori mbona inaelezea ndoto ya kuunda taifa jipya ndani ya DRC? Hebu funguka kidogo kwanini kigoma inaonekana kama kitovu cha mipango

Simulizi ni ya kubuni hiyo kaka 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

 

[Nikilewa mniache]

Simulizi ni ya kubuni hiyo kaka 😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂😂

Basi umecopy mahali

 

[Nur boy]

Basi umecopy mahali

Mahali gani?
Kipi kinaonyesha kwamba nimekopi?

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Nane

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Wakati ndege ilipotua kwenye uwanja wa zamani wa kijeshi uliokuwa umetengwa ndani ya msitu mnene wa maeneo ya Kakonko, Kigoma, kulikuwa na ukimya mzito. Uwanja huo haukuwahi kuonekana kwenye ramani yoyote. Uliundwa enzi za Vita ya Dunia ya Pili na Wajerumani waliokuwa wakijaribu kujenga makao ya siri barani Afrika. Lakini sasa ulikuwa kitu kingine — lango la wakati.

Najim alishuka akiwa amevaa suti mpya ya ujasusi — iliyoundwa na kemikali hai ambazo hujibadilisha kulingana na mazingira ya hisia za aliyeivaa. Imeli alimsindikiza, akiwa kimya tangu walipotoka Oslo. Kila mmoja alikuwa na maswali, lakini moyo wa kazi ulikuwa mzito kuliko hamu ya majibu.

Wakiwa bado wanatembea kuelekea kwenye jengo lililozama ardhini kwa nusu, mlango wa chuma ulifunguka polepole. Miale ya taa ya buluu iliwapiga usoni.

Kisha akatokea mwanamke wa kwanza — Janina. Alikuwa mrefu, mwenye macho mekundu ya asili, na mwendo wa kijeshi usio na kelele hata kwenye sakafu ya chuma. Alisimama mbele yao, bila tabasamu wala woga.

"Najim Kifu," alisema kwa sauti nyororo lakini ya amri. "Nilikua nasikia simulizi zako. Sasa naona historia imeamua unihusishe."

Najim alimtazama kwa makini. "Wewe ni nani kwa sasa?"

"Zamani nilikuwa askari wa Umoja wa Mataifa. Sasa mimi ni mmoja wa Wenye Vitu — wale waliowekwa kulinda milango ya dunia isiyojulikana. Kuna milango 12. Tumebaki wawili tu."

"Na mlango wa Kigoma uko hai bado?"

Janina alicheka kwa sauti fupi ya huzuni. “Sio tu uko hai. Umekosa mhuri wa mwisho. Ukifunguliwa vibaya, haifungiki tena.”

Ndani ya jengo, Najim alikutana na kundi dogo la watu — kila mmoja akiwa ni mtaalamu wa kitu fulani kisichoeleweka kirahisi. Kulikuwa na Max, mtaalamu wa mitambo ya roho bandia; Elika, mwanamke wa teknolojia ya kumbukumbu zinazojibadilisha; na Lunga, mtaalamu wa silaha za kimya. Wote walimtazama Najim kana kwamba walikuwa wameishi miaka mingi wakisubiri tu aingie kwenye chumba hicho.

Najim alielekezwa kwenye meza kubwa ya duara. Kwenye meza hiyo, kulikuwa na ramani — si ya dunia tuliyoizoea, bali ya dunia ya undani. Dunia ya ndani ya Dunia. Milima ya Tabora ilikuwa ni mdomo wa joka; Bahari ya Hindi ilikuwa ni kifua cha mungu wa kale aliyelala; na Ziwa Tanganyika lilikuwa ndilo jicho la mwisho linalotazama historia ya kweli.

"Mlango wa Kigoma," Max alianza kueleza, "umefungwa kwa nguvu tatu: damu ya shujaa, sauti ya asiyeamini, na kumbukumbu ya siku isiyotokea."

“Tumeshapoteza mbili,” Janina aliongeza. “Kama hatutafanya haraka, dunia itaamka katika mwelekeo mpya. Hakutakuwa tena na jana wala kesho. Kila mtu ataishi ndani ya muda wake mwenyewe.”

Najim alichukua ramani. Aligusa eneo lililoandikwa “Chumba cha Kumbukumbu cha Layna.” Alijua hapo ndipo kila kitu kilianza — na pengine hapo ndipo mwisho ungetokea.

Elika alimfuata. “Najim, kuna jambo hujui. Layna hakukufa. Alijificha kwenye kivuli cha kumbukumbu yako. Sasa ametumwa kama ujumbe.”

Najim alishtuka. “Unamaanisha nini?”

Elika akagusa kifaa chake, na ghafla hologram ya Layna ikaonekana. Alikuwa mwepesi wa uso, lakini macho yake hayakuwa na mwanga ule wa zamani. Alizungumza kwa sauti ya mtu anayekariri maandiko aliyowahi kuyaandika mwenyewe.

“Najim… ukifungua mlango wa mwisho, usikubali kuangalia nyuma. Ukifanya hivyo, historia itakukataa. Na hakuna atakayejua kuwa uliwahi kuishi.”

Najim alifumba macho. Alihisi mapigo ya moyo wake yakiwa kama sauti ya nyundo ikigonga chuma cha roho. Imeli alimshika mkono wake, akamwambia kwa sauti ya upole:

“Kama uko tayari, mimi nipo hapa.”


---

Safari ilianza. Walitumia chombo cha ardhini kilichochimbwa kwenda hadi umbali wa kilomita 33 chini ya ardhi ya Kigoma. Njiani walikumbana na sauti za kale — maneno yaliyokuwa yakitamka matukio ya baadaye kabla hayajatokea.

Kulikuwa na joto la roho, baridi ya ukweli, na ukimya wa muda uliogandishwa.

Walipofika chini kabisa, walikuta lango. Lango la chuma lililozungukwa na maneno yaliyoandikwa kwa damu. Lango lilihitaji sauti ya “asiyeamini.”

Najim alimwita Max. “Unaamini kuwa hii dunia inatawaliwa na miungu waliokufa?”

Max akacheka. “Najua. Sio kuamini. Najua. Lakini sitaki kuiamini hiyo kweli.”

Lango likafunguka hatua ya kwanza.

Imeli akakaribia. “Najim. Damu ya shujaa inahitajika. Najua nini unafikiria — usijifanye shujaa leo.”

Najim alimwangalia Imeli. “Hapana. Leo si mimi. Ni wewe. Wewe ndiye mwenye kumbukumbu ya siku isiyotokea. Wewe ndiye mlinzi wa wakati.”

Imeli akakatwa mkono kidogo — damu yake ikaingia kwenye kifaa. Mlango ukagoma mara ya pili, ukitoa mwanga mkali wa kijani.

Halafu ghafla, kuta zikaanza kutetemeka. Wale waliokuwa wamekufa zamani — akina Wayota, akina Arisha — walikuwa wanajaribu kurudi kupitia lango. Hawakukubali kufutwa. Walikuwa kumbukumbu hai.

Najim alisogea mbele, akapaza sauti: “Sisi ndio historia. Nyinyi ni sauti tu za woga.”

Na kwa sauti hiyo — sauti ya mtu aliyekataa kuwa mungu, lango la mwisho likafunguka. Dunia ikabadilika. Waliokuwa ndani hawakuwa tena wale waliotoka juu. Waliingia kama watu, wakatoka kama sehemu ya kumbukumbu.

Najim alitazama nyuma — lakini alikumbuka: “Usiangalie nyuma.”

Alitabasamu. Akafunga macho. Akachagua kuendelea.

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Tisa

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Kulikuwa giza kamili. Giza ambalo halikutokana na ukosefu wa nuru, bali uwepo wa ukweli mzito kiasi cha kuifinya mwanga. Najim Kifu alitembea ndani ya barabara ya mwamba wa kioo — njia ambayo ilielea angani ndani ya ulimwengu uliokuwapo kati ya dunia mbili: ya sasa, na ile ya “Zamani Iliyofutwa.”

Aliwaacha nyuma Max, Elika, Imeli, na Janina. Ilikuwa lazima. Kila mmoja wao alikuwa sehemu ya mlango, lakini yeye alikuwa funguo. Funguo haikai ndani baada ya mlango kufunguliwa.

Kama kawaida, hakujua anakoelekea. Lakini mara hii hakuhitaji kujua — barabara hiyo iliundwa kwa kufuata mapigo ya moyo wake. Kila hatua aliyopiga, ardhi ilijitokeza. Hakukuwa na ramani tena. Hakukuwa na mipaka ya lugha, muda, wala akili ya kawaida.

Katikati ya anga hiyo ya ajabu, aliiona sura ya mtoto — sura ya kijana aliyemuona kwenye ndege kule nyuma: kijana aliyemwita “Baba” kwa sauti ya kipekee. Sura ile ikamwambia:

"Ukipita hapa, huwezi kurudi kuwa wa kawaida. Na ukirudi, hautatambulika."

Najim alijibu bila hofu. “Sijawahi kuwa wa kawaida.”

Kisha akaingia mahali ambapo historia ya Dunia ilishikwa kwa minyororo. Ilikuwa chumba kikubwa kilichoelea, kikiwa na nguzo kumi na mbili. Kila nguzo ilikuwa na sauti ya kihistoria — sauti ya vita, ya mapinduzi, ya mapenzi, ya huzuni, ya imani, ya usaliti, ya ahadi, ya ushindi, ya uongo, ya ukweli, ya kumbukumbu, na ya kusahau.

Kwenye nguzo ya mapenzi, alikuta jina lake limeandikwa pamoja na jina la Layna. Hakujua nani aliandika, lakini alihisi haikuwa bahati mbaya. Alilifuta kwa kidole chake, halafu akalirudisha tena kwa damu ya kidole hicho. Alijua mapenzi huishi hata yakisahaulika.

Kisha alihamia kwenye nguzo ya kusahau.

Hapo ndipo alipomwona mtu aliyedhani ameangamia zamani — Wayota, akiwa hai, lakini si mtu tena. Alikuwa kivuli cha roho isiyopotea wala kukubali kupotea. Sauti ya Wayota ilikuwa kama sauti ya mvua ikinyesha ndani ya pango la chuma.

“Najim Kifu… umerudi mahali ambapo wanaume kama wewe huenda kufutwa.”

Najim akasema, “Sikuja kufutwa. Nimekuja kumaliza niliyoyaacha.”

Wayota alimsogelea. “Unajua ni kwanini historia haikuwahi kumtaja baba yako?”

Najim alinyamaza.

“Kwa sababu baba yako ndiye aliyeificha historia yenyewe. Alikuwa mlinzi wa lango la kwanza — na mimi nilikuwa mwanafunzi wake.”

Kwa mara ya kwanza, moyo wa Najim ukagawanyika vipande viwili: vipande vya hasira na vipande vya matumaini. Baba yake hakuwa msaliti kama alivyofikiri. Baba yake alikuwa sehemu ya mchezo mkubwa zaidi.

Wayota akamwonyesha kifaa — kifaa cha zamani, chenye mpini wa mbao na kiini cha fuwele ya kijani. “Hiki ndicho kilichotumika kufunga kumbukumbu ya dunia. Ukikigusa, kila mtu duniani atakumbuka kila walichowahi kusahau. Ukikiharibu, dunia itasahau kila kilichowahi kuwapa maumivu.”

Najim alikisogelea.

“Chagua, Najim,” Wayota alisema. “Watu wasahau maumivu, au wakumbuke kila kitu — pamoja na giza la ndani zaidi la maisha yao?”

Alichukua kifaa, akakikazia macho.

Kabla hajafanya uamuzi, akasikia sauti mpya. Ilikuwa sauti ya kike, nyororo lakini yenye hasira ya kilio kisichosikika.

“Muda wa kulinda ukimya umeisha,” sauti ilisema.

Mwanamke mmoja akajitokeza kutoka kwenye kivuli. Alikuwa mrefu, wa asili ya Pemba kwa uso, lakini akizungumza Kiswahili kizuri cha bara. Alikuwa na macho ya samahani na moyo wa vita.

“Mimi ni Aisha. Mtoto wa damu ya Wayota. Nimekuja kumaliza kazi ya familia yangu, lakini pia kuikataa.”

Wayota alishangaa. “Nilikuacha kwenye muda uliosimamishwa!”

“Ndio, lakini kumbukumbu haziishi kwa kuachwa.”

Najim alimtazama Aisha. Akamwelewa kwa haraka — huyu alikuwa sehemu ya historia, lakini pia sehemu ya mustakabali mpya.

“Najim,” Aisha alisema, “usiwape dunia suluhisho. Wape uchaguzi.”

Najim alitabasamu. Akaweka kifaa chini. Akakikata vipande viwili: kimoja cha kukumbuka, kimoja cha kusahau. Kila mtu duniani atapewa nafasi ya kuchagua ndani ya ndoto zao — waamue kukumbuka au kusahau. Dunia mpya ianze kwa hiari, si amri.

Wayota alitoweka. Sauti ya chumba ikatulia.

Najim na Aisha walitoka kwenye chumba hicho, wakikumbatia historia waliyoiunda kwa kuchagua kutoamua peke yao.

Waliporudi juu, walikuta Max na Janina wakiwa tayari — lakini kwa mshangao, walikuta mtu mwingine mpya akiwa amesimama mbele ya kambi: kijana wa Kitanzania mwenye suti nyekundu ya kujikinga na miale ya kumbukumbu.

Jina lake lilikuwa Shafii. Alikuwa mlinzi wa mlango wa mwisho, mlango wa roho.

“Najim,” alisema, “ulidhani mlango umefungwa. Ukweli ni kwamba… bado kuna mlango mmoja zaidi.”

Najim alitabasamu kidogo. “Basi tuingie tena. Dunia haichoki kubadilika.”

 

[Nur boy]

Mwisho wa Dunia Kimya Kimya – Episode ya Kumi

Mhusika Mkuu: Najim Kifu


---

Waliingia. Mlango wa mwisho haukuwa mlango wa chuma wala jiwe — ulikuwa mlango wa nafsi. Ulifunguliwa ndani ya moyo wa mtu mmoja tu aliyeweza kuamini kitu kisicho na uthibitisho: kwamba upendo unaweza kubadilisha historia, si tu kwa kuiandika upya, bali kwa kuisamehe.

Najim alitembea akiwa ameongozana na Shafii, mlinzi wa mlango wa roho. Hakuwa kijana wa kawaida. Shafii alizaliwa ndani ya kifungo cha ndoto za watu wengine. Alikuwa mfuasi wa Kundi la “Wasahauji,” kundi lililoamini kuwa dunia haitakiwi kukumbuka makosa yake bali iishi tu kwa sasa.

Kabla hawajafika mbali, Imeli alikimbia akiwafuata. “Najim, kitu kibaya kimetokea. Max na Janina wamepotea. Ramani zimechomeka, na kuna ishara kuwa waliitwa kwa jina moja: Zawadi.”

Najim alishtuka. Zawadi? Hakuwa amewahi kumsikia. Lakini jina hilo lilimfanya asimame palepale kana kwamba muda umesimama pamoja naye.

Shafii alitazama kwa tahadhari. “Zawadi ni mlinzi wa kumbukumbu za waliojaribu kusahau kwa nguvu. Ana uwezo wa kugeuza ukweli kuwa simulizi na simulizi kuwa ukweli. Akishika kumbukumbu yako, inaweza kutoweka kama haijawahi kutokea.”

Waliamua kugawanyika. Najim akaenda na Imeli, huku Shafii akiingia upande wa pili wa lango la roho.

Njiani, Najim akamwambia Imeli, “Kuna kitu nahisi… Layna hajapotea kabisa. Kuna kumbukumbu ya sauti nilisikia ikiniita jana usiku. Ilikuwa kama wimbo tuliokuwa tukiuimba zamani.”

Imeli akasita. “Najim… kuna jambo hujui. Layna hakuwa mpenzi wako tu. Alikuwa pia sehemu ya mpango mkubwa zaidi. Alizaliwa kutoka katika lango la muda. Hakuwahi kuwa na umri halisi — kila aliyejaribu kumhesabia miaka, alisahau umri wao.”

Najim alitazama mbele, lakini hakuwa anaona mazingira tena — alikuwa anaona uso wa Layna. Alihisi mapigo ya moyo wake yakikumbatia hewa.

Walipofika mbele ya lango la kale, lililojengwa kwa mifupa ya watu waliopotea katika wakati, walimkuta msichana aliyesimama juu ya jiwe refu. Alivaa vazi jeupe, miguu peku, macho hayakuwa na mboni. Alikuwa Zawadi.

“Karibuni,” alisema kwa sauti isiyo ya mwanadamu. “Najim Kifu, mjasusi wa zamani, mlinzi wa sasa, na mfungwa wa baadaye.”

Najim alichomoa kifaa kidogo alichopewa na Max — kifaa cha kurejesha kumbukumbu zilizopotea. “Nataka nikuulize swali moja.”

Zawadi alitabasamu. “Swali ni silaha kubwa kuliko risasi. Endelea.”

Najim akauliza: “Je, kumbukumbu za dunia ni za kweli, au ni vile tunavyoamua kuzisimulia?”

Zawadi akacheka. “Hilo halijawahi kuulizwa kwa uaminifu. Lakini nitakujibu: Kumbukumbu ni kama mapenzi. Zikikubaliwe na pande zote mbili, huwa kweli. Zikikataliwa na mmoja, huwa ndoto.”

Mara ghafla, ardhi ikatikisika. Mwangaza mweupe ulijitokeza kutoka chini. Lango la Roho lilianza kufunguka. Ndani yake kulikuwa na makumi ya sura — baadhi zikiwa ni watoto, wazee, wapenzi, maadui, marafiki waliokufa na waliokuacha. Ilikuwa ni kumbukumbu za kila mtu aliyewahi kuwa sehemu ya Najim.

Najim akasimama katikati, macho yakiwa na machozi ya kimya. Kisha akauliza tena:

“Zawadi… je, ninaweza kuishi bila kujua kile nilichopoteza?”

Zawadi akakaribia, akamshika bega. “La, lakini unaweza kupenda tena bila kuwa na hofu ya kukipoteza.”

Kabla hajajibu, mlio mkubwa ulisikika. Lango lilijifunga kwa nguvu, likiwaacha ndani watu wanne tu: Najim, Imeli, Zawadi, na ghafla, msichana mdogo aliyekuja kutoka upande mwingine — Zuhura.

Alikuwa bubu, lakini alizungumza kwa sauti ya ndani ya vichwa vyao. “Ukitaka dunia mpya, itengeneze kwa kumbukumbu mpya. Usijaribu kuiokoa ile ya zamani. Tayari ilijisalimisha.”

Zawadi akamwelekea Zuhura. “Umesema kweli. Ni wakati wa kuamua.”

Najim akachukua jiwe lililokuwa na maandishi:
"Kumbukumbu haziishi. Wala haziishiwa nguvu. Huvaa sura mpya."

Aliweka jiwe hilo katikati ya lango, halafu akaachilia kifaa chake — kifaa cha kuchagua kusahau au kukumbuka. Alikikabidhi kwa Zuhura.

“Chagua wewe. Sisi tumekuwa watendaji kwa muda mrefu sana.”

Zuhura alifunga macho. Akakitikisa kichwa chake mara moja.

Ghafla dunia ikatetemeka. Vitu viliungua, vingine vikazaliwa. Kila mtu duniani aliamka akiwa na kumbukumbu moja isiyoelezeka: walikumbuka kupenda, bila kukumbuka nani walimpenda.

Najim alimtazama Imeli.

“Najua najua,” alisema kwa sauti ya tabasamu, “hatukuanza tena, lakini tulichagua kuendelea.”

“Na hilo linatosha,” Najim akajibu.

Kisha walipotazama nyuma, hakuna kilichokuwapo. Dunia ilikuwa imesahau njia ya kurudi. Ilibaki njia moja — ile ya mbele.

...................................................................................
Njooni whatsap mpate burudani kule ni bure kila kitu
0623238283