THE BEEKEEPER
JF-Expert Member
- Feb 23, 2024
- 1,548
- 7,515
Habari wazee
Sikuwahi kufikiria kuwa siku moja ningeweza kumpata mrembo mzungu. Sio kwa ubaguzi, la hasha lakini kwa sababu maisha yangu Dar es Salaam yalikuwa ya kawaida tu. Nilikuwa kijana wa mtaa wa Kinondoni, na maisha yalikuwa ya harakati tu kazi, ndoto, na vuta subira.
Siku moja jioni, nikiwa Coco Beach nikisakata kijiugali na samaki wa kuchoma, macho yangu yakakutana na yake. Mzungu mrembo, mwenye macho ya samawati na nywele za dhahabu. Alikuwa amevaa dera la vitenge, kitu kilichoonyesha anajaribu kuingia kwenye utamaduni wetu. Alikuwa na kitabu mkononi, na alionekana kama mtu aliyepotea.
Nikasogea kwa heshima, "Samahani, unaweza kusaidiwa?"
Akatabasamu. Tabasamu lile lilikuwa kama jua linavyochomoza baharini.
"I'm just trying to find a good place to eat. Somewhere local," akasema.
Nikajicheka kidogo, nikasema, "Wewe uko kwenye mikono salama. Hii hapa ndiyo spot kali ya samaki bongo."
Tulikaa chini, tukaanza kuongea. Jina lake ni Sophie, alikuwa ametoka Ujerumani kwa ajili ya internship kwenye shirika moja la mazingira.
Tuliongea kuhusu kila kitu kuanzia chakula cha Kitanzania hadi muziki wa Bongo Flava. Alipenda sana ngoma za Diamond na Alikiba. Nilipoonyesha kidogo cha kucheza, alicheka hadi machozi yakamtoka.
Kuanzia siku hiyo, tulianza kuonana mara kwa mara. Nilimpeleka Kariakoo akanunue vitenge, tulikula ndizi za Bukoba pamoja, hata nilimfundisha kiswahili kidogo na alivyokosea kusema "Nina njaa" kuwa "Nina jua," tulicheka sana.
Haikuwa rahisi tofauti za kiutamaduni, lugha, na maisha zilikuwepo. Lakini tulikubaliana: mapenzi hayana mipaka.
Na sasa, miaka miwili baada ya ule mchana wa Coco Beach, bado tuko pamoja. Hadi sasa nikimuuliza kwa utani, "Unakumbuka ulivyokuja kutafuta samaki ukapata mume?"
Anacheka na kusema, "Samaki nilikula, lakini wewe ndiyo ulivutia zaidi."
Sikuwahi kufikiria kuwa siku moja ningeweza kumpata mrembo mzungu. Sio kwa ubaguzi, la hasha lakini kwa sababu maisha yangu Dar es Salaam yalikuwa ya kawaida tu. Nilikuwa kijana wa mtaa wa Kinondoni, na maisha yalikuwa ya harakati tu kazi, ndoto, na vuta subira.
Siku moja jioni, nikiwa Coco Beach nikisakata kijiugali na samaki wa kuchoma, macho yangu yakakutana na yake. Mzungu mrembo, mwenye macho ya samawati na nywele za dhahabu. Alikuwa amevaa dera la vitenge, kitu kilichoonyesha anajaribu kuingia kwenye utamaduni wetu. Alikuwa na kitabu mkononi, na alionekana kama mtu aliyepotea.
Nikasogea kwa heshima, "Samahani, unaweza kusaidiwa?"
Akatabasamu. Tabasamu lile lilikuwa kama jua linavyochomoza baharini.
"I'm just trying to find a good place to eat. Somewhere local," akasema.
Nikajicheka kidogo, nikasema, "Wewe uko kwenye mikono salama. Hii hapa ndiyo spot kali ya samaki bongo."
Tulikaa chini, tukaanza kuongea. Jina lake ni Sophie, alikuwa ametoka Ujerumani kwa ajili ya internship kwenye shirika moja la mazingira.
Tuliongea kuhusu kila kitu kuanzia chakula cha Kitanzania hadi muziki wa Bongo Flava. Alipenda sana ngoma za Diamond na Alikiba. Nilipoonyesha kidogo cha kucheza, alicheka hadi machozi yakamtoka.
Kuanzia siku hiyo, tulianza kuonana mara kwa mara. Nilimpeleka Kariakoo akanunue vitenge, tulikula ndizi za Bukoba pamoja, hata nilimfundisha kiswahili kidogo na alivyokosea kusema "Nina njaa" kuwa "Nina jua," tulicheka sana.
Haikuwa rahisi tofauti za kiutamaduni, lugha, na maisha zilikuwepo. Lakini tulikubaliana: mapenzi hayana mipaka.
Na sasa, miaka miwili baada ya ule mchana wa Coco Beach, bado tuko pamoja. Hadi sasa nikimuuliza kwa utani, "Unakumbuka ulivyokuja kutafuta samaki ukapata mume?"
Anacheka na kusema, "Samaki nilikula, lakini wewe ndiyo ulivutia zaidi."
