The Supreme Conqueror
JF-Expert Member
- Feb 13, 2017
- 609
- 1,574
Katikati ya umati, alisimama Rais John Pombe Magufuli. Uso wake, ambao mara zote ulionekana thabiti na mkali, ulikuwa umelegea. Macho yake yalionekana yamezama mbali, kana kwamba alikuwa akitafakari jambo kubwa zaidi ya msiba wa rafiki yake. Waliomkaribia walihisi kimya chake kilikuwa kizito kuliko maneno.
Aliposogea karibu na jeneza la Dk. Kijazi, Magufuli alisimama kwa muda mrefu, akiinamisha kichwa. Midomo yake ilionekana kusogea taratibu, kana kwamba alikuwa akiomba kimya kimya. Mkono wake ulitetemeka kidogo alipogusa jeneza, na kwa macho makini ya waliomzunguka, huzuni yake ilionekana tofauti—ilikuwa huzuni yenye uzito wa siri kubwa.
Baada ya dua na heshima za mwisho, Magufuli alitoa hotuba fupi. Sauti yake, ingawa ilikuwa thabiti, ilibeba mwangwi wa uchovu. Alisema:
"Kifo cha ndugu yangu Kijazi ni pigo kubwa kwangu. Alikuwa mtu wa kazi, mnyenyekevu na mwadilifu. Lakini haya ndiyo maisha ya mwanadamu—kila mmoja wetu ni msafiri, na mwisho wa safari kila mmoja atarejea alikotoka. Tuendelee kumuombea, na tujiandae sisi wenyewe, kwa sababu safari hii haina atakayebaki nyuma."
Maneno hayo yalipenya nyoyo za watu, na wengi walihisi kana kwamba alikuwa si tu akiongea juu ya Kijazi, bali pia juu yake mwenyewe. Ilikuwa kana kwamba kivuli cha kifo kilikuwa kimeshamzunguka, akihisi karibu yake kuliko kawaida.
Baada ya mazishi, aliporudi kusalimiana na baadhi ya waombolezaji, alionekana mnyonge kidogo, akitembea taratibu, tofauti na kawaida yake ya ujasiri wa haraka. Macho yake yalikuwa yamechoka, na aliyeweza kutazama kwa makini angeona huzuni ambayo haikuhusu msiba wa siku ile pekee, bali pia hisia kwamba safari yake binafsi ilikuwa karibu kufika mwisho.
Wiki chache baadaye, taifa lote lingekumbuka taswira ya siku ile—siku ambayo Rais Magufuli alionekana mzito kwa huzuni, kana kwamba alikuwa akijua kuwa yeye ndiye aliyefuata.
