Superhuman 1995
JF-Expert Member
- Aug 29, 2020
- 1,504
- 2,451
"Mlango wa Ajabu"
Katika kijiji cha Mwembeni, kulikuwepo na nyumba moja ya zamani iliyokuwa imejengwa kwa mawe meusi, katikati ya shamba la miembe. Hakuna aliyekaribia nyumba hiyo, hata watoto wa shule walikuwa wakikimbia wakifika karibu na ua wake. Walikuwa wakisema, “Pale pana mlango wa ajabu—ukiuona umefunguka, usiingie!”
Lakini kijana mmoja aitwaye Ramadhan, mwanafunzi wa kidato cha pili, alikuwa mkaidi. Aliamini kuwa hadithi za majini na mapepo ni za kuwahofisha watoto wasipotoka usiku. Alikuwa mwerevu, lakini pia alikuwa mdadisi sana.
Siku Moja...
Usiku wa manane, mwezi ukiwa mwekundu angani, Ramadhan aliamka kimya kimya na kutoka nyumbani kwao akiwa na tochi, daftari, na kamera ya simu. Lengo lake: kupiga picha ya ndani ya ile nyumba ya ajabu.
Alipofika, mlango ulikuwa wazi... bila mlango kuonekana ukitingishika wala kupiga kelele.
Aliingia ndani.
Ndani kulikuwa kimya sana, lakini kulikuwa na harufu ya moshi wa ubani na hewa nzito kama mtu alikuwa akihema kwa mbali. Kuta zilikuwa zimeandikwa maandishi ya ajabu kwa rangi nyekundu kama damu. Sakafuni kulikuwa na duara la mchanga na mishumaa saba iliyowashwa yenyewe bila mtu.
Kisha...
mlango ulijifunga kwa kishindo.
Ramadhan alijaribu kufungua—haikufunguka. Simu yake ikazimika. Giza likamzingira. Akaanza kusikia sauti za ajabu:
Wewe ndiye kifungua mlango...”
Alianza kupiga kelele, lakini sauti yake haikutoka. Alijikuta ghafla akiwa mbele ya kioo kikubwa, kinachoonyesha sura yake — lakini si yeye. Aliona uso wake umebadilika, macho mekundu, mdomo mrefu kama wa fisi, na alipojaribu kupiga kelele, kioo kilivunjika na moshi mweusi ukamfunika.
---
Asubuhi...
Watu wa kijiji walipata taarifa kuwa kijana mmoja alipotea. Walimtafuta siku tatu bila mafanikio. Usiku wa nne, mlango wa ile nyumba ulijifungua tena wenyewe, na Ramadhan alitoka nje akitembea polepole, kimya, akitabasamu.
Lakini haikuwa tabasamu la kawaida.
Tangu siku hiyo, Ramadhan hakuwa mtu yule tena. Hakuwasalimia watu. Hakupiga kelele. Alitembea bila viatu, hata mchana jua kali. Kila jioni, alionekana akielekea kwenye ile nyumba, ingawa watu walikuwa wameichoma moto siku tatu zilizopita.
Lakini jambo la kutisha zaidi lilitokea miezi mitatu baadaye...
Watoto wa kijiji walipoanza kupotea mmoja baada ya mwingine. Na kila aliyepotea, siku ya pili, mlango wa ile nyumba—ambayo sasa ilikuwa ni magofu—ulionekana umefunguliwa tena.
Na kila mtu aliyekaribia, alisikia sauti ya Ramadhan akisema:
Katika kijiji cha Mwembeni, kulikuwepo na nyumba moja ya zamani iliyokuwa imejengwa kwa mawe meusi, katikati ya shamba la miembe. Hakuna aliyekaribia nyumba hiyo, hata watoto wa shule walikuwa wakikimbia wakifika karibu na ua wake. Walikuwa wakisema, “Pale pana mlango wa ajabu—ukiuona umefunguka, usiingie!”
Lakini kijana mmoja aitwaye Ramadhan, mwanafunzi wa kidato cha pili, alikuwa mkaidi. Aliamini kuwa hadithi za majini na mapepo ni za kuwahofisha watoto wasipotoka usiku. Alikuwa mwerevu, lakini pia alikuwa mdadisi sana.
Siku Moja...
Usiku wa manane, mwezi ukiwa mwekundu angani, Ramadhan aliamka kimya kimya na kutoka nyumbani kwao akiwa na tochi, daftari, na kamera ya simu. Lengo lake: kupiga picha ya ndani ya ile nyumba ya ajabu.
Alipofika, mlango ulikuwa wazi... bila mlango kuonekana ukitingishika wala kupiga kelele.
Aliingia ndani.
Ndani kulikuwa kimya sana, lakini kulikuwa na harufu ya moshi wa ubani na hewa nzito kama mtu alikuwa akihema kwa mbali. Kuta zilikuwa zimeandikwa maandishi ya ajabu kwa rangi nyekundu kama damu. Sakafuni kulikuwa na duara la mchanga na mishumaa saba iliyowashwa yenyewe bila mtu.
Kisha...
mlango ulijifunga kwa kishindo.
Ramadhan alijaribu kufungua—haikufunguka. Simu yake ikazimika. Giza likamzingira. Akaanza kusikia sauti za ajabu:
Wewe ndiye tutakayetumia...“Wewe ndiye uliyechaguliwa...
Wewe ndiye kifungua mlango...”
Alianza kupiga kelele, lakini sauti yake haikutoka. Alijikuta ghafla akiwa mbele ya kioo kikubwa, kinachoonyesha sura yake — lakini si yeye. Aliona uso wake umebadilika, macho mekundu, mdomo mrefu kama wa fisi, na alipojaribu kupiga kelele, kioo kilivunjika na moshi mweusi ukamfunika.
---
Asubuhi...
Watu wa kijiji walipata taarifa kuwa kijana mmoja alipotea. Walimtafuta siku tatu bila mafanikio. Usiku wa nne, mlango wa ile nyumba ulijifungua tena wenyewe, na Ramadhan alitoka nje akitembea polepole, kimya, akitabasamu.
Lakini haikuwa tabasamu la kawaida.
Tangu siku hiyo, Ramadhan hakuwa mtu yule tena. Hakuwasalimia watu. Hakupiga kelele. Alitembea bila viatu, hata mchana jua kali. Kila jioni, alionekana akielekea kwenye ile nyumba, ingawa watu walikuwa wameichoma moto siku tatu zilizopita.
Lakini jambo la kutisha zaidi lilitokea miezi mitatu baadaye...
Watoto wa kijiji walipoanza kupotea mmoja baada ya mwingine. Na kila aliyepotea, siku ya pili, mlango wa ile nyumba—ambayo sasa ilikuwa ni magofu—ulionekana umefunguliwa tena.
Na kila mtu aliyekaribia, alisikia sauti ya Ramadhan akisema:
"Wote mtatufungua... mlangoni mwa majini."