RIwaya: Elise Wangu Kutoka Belgium

[kahawatime]

Mwandishi: Murrah.
Inapopatikana: Kahawa Time application ya simulizi inapatikana playstore kwa watumiaji wa android na app store kwa watumiaji wote wa (Iphone)

Hii Hadithi imekamilika tayari katika application ya kahawa time.. kwa wale wanaopenda simulizi moto moto hii na nyingine zaidi kama Asssii you kill me, SIN, Mimi na MIMI, Muddy mzee wa Totoz msisahau kutembelea application ya kahawa TIme

Utangulizi
Mimi ni Murrah, mhudumu katika hoteli moja visiwani Zanzibar. Yeye ni Elise, msanii kutoka Ubelgiji. Penzi letu lililochanua kwenye joto la Kisiwa, lilikabiliwa na baridi kali ya ulimwengu wake. Familia yake ilipigana vita kututenganisha, lakini hii ni hadithi ya jinsi upendo wetu ulivyojenga daraja imara kati ya dunia mbili tofauti. Je tutafanikiwa? ungana nami katika kisa hiki cha kusismua usisahau kunifollow kwenye application ya kahawa time kwa story nyingine zaidi.

SEHEMU YA KWANZA
Jina langu ni Murrah, na hii ni hadithi yangu. Nikiwa nimevaa sare nadhifu iliyonyooshwa pasi, tabasamu la heshima lililozoeleka usoni, na uwezo wa kukariri oda za vinywaji vya watalii nisivyoweza kuvimudu. Mimi ni mhudumu katika hoteli ya kifahari iliyojichimbia kwenye pwani ya Zanzibar, na kwa wateja wengi, mimi ni sehemu ya mandhari tu, kama vile mnazi unaopepea au sauti tulivu ya mawimbi. Wanamwona mhudumu, mtoa huduma asiye na jina hawamwoni mtu aliye ndani ya sare hii.

Kila siku ni kama wimbo unaojirudia wenyewe. Huanza na sauti laini ya visu na uma vikigongana na sahani za kaure, ikifuatiwa na mlio mwanana wa glasi za divai, na kuishia na vicheko vyepesi vya watu waliosahau matatizo yao kwa muda mfupi. Hewa nzito imejaa mchanganyiko wa harufu tamu ya mafuta ya nazi ya kujikinga na jua na harufu ya vyakula vya baharini vinavyochomwa. Natembea kati ya meza hizi kama mzimu, nikihakikisha ulimwengu wao wa paradiso hauna kasoro. Hii ni kazi, ni ajira inayosaidia familia yangu bara, lakini si maisha yangu.

Nimejifunza aina zote za watalii kwa miaka yangu hapa. Wapo wenye kelele, wanaotaka kila mtu ajue wana furaha. Wapo watulivu, wanaojificha nyuma ya miwani mikubwa ya jua na vitabu. Wapo wapiga picha, wanaonasisha kila tukio dogo kwa ajili ya kuonyesha walikokuwa. Na wapo wanaolalamika. Wao wote wanafanana kwa jambo moja wanakuja na kuondoka kama wimbi la bahari. Wanaleta msisimko kwa muda, kisha wanapotea, wakiacha nyuma kumbukumbu isiyodumu. Kwao, mimi ni sehemu ya kumbukumbu hiyo isiyo na kina "yule mhudumu mcheshi wa Zanzibar."

Lakini sare hii inapovuliwa na kuning'inizwa tayari kwa ajili ya kesho, Murrah mwingine huzaliwa. Katika chumba changu kidogo na cha kawaida, chini ya mwanga hafifu, mimi husafiri kwenda dunia nyingine. Dunia ambayo kuta zake zimejaa uhai ramani za bahari nilizozichora kwa mkono, michoro ya miamba ya matumbawe, na picha za viumbe wa ajabu wa baharini. Hapa ndipo ninapozama kwenye vitabu vizito vya biolojia ya baharini, nikijifunza kuhusu maisha yaliyofichwa chini ya maji yanayong'aa mita chache kutoka hapa. Huu ndiyo moyo wangu halisi unapopiga.

Upendo wangu kwa bahari haukuanza jana upo kwenye damu yangu. Nilikulia nikisikiliza hadithi za babu yangu, mvuvi stadi ambaye mikono yake mikavu iliyochokozwa na chumvi ilijua siri za kila mkondo wa maji. Alizungumzia "bustani za chini ya maji" kwa heshima na mshangao, akielezea ulimwengu wa rangi na maisha ambao wengi hawaujui. Sasa, bustani hizo ziko hatarini, zikififiishwa na mabadiliko ya hali ya hewa na uzembe wa binadamu. Ndoto yangu si kuwa mhudumu maisha yangu yote ni kuanzisha mradi wa uhifadhi, kuwa daraja kati ya ulimwengu wa juu na ule wa chini. Kazi hii hotelini ni njia tu ya kufikia lengo hilo.

Kwa hiyo, ninaishi maisha mawili yaliyotengana. Yule Murrah anayetabasamu na kusema "Karibu," na yule Murrah anayejifunza majina ya kisayansi ya samaki usiku. Dunia mbili zinazofanana na pwani ninayoishi moja ni mchanga unaokanyagwa na kila mtu kwa urahisi, na nyingine ni kina kirefu cha bahari, chenye siri na uzuri wake uliofichika. Sikuwa nimejiandaa kwa ukweli kwamba mtu mmoja alikuwa anakaribia kuvuka mpaka huo, na kutumbukia kwenye vilindi vyangu bila ya mimi kutarajia.

---

Nilimwona kwa mara ya kwanza siku ya Jumanne, siku ambayo haikuwa na lolote la kipekee. Jua lilikuwa la ukarimu kama kawaida, na upepo mwanana uliokuwa ukivuma kutoka baharini ulibeba harufu ya chumvi na maua ya frangipani. Hakuingia kwa kishindo au kwa kundi la wenzake kama ilivyokuwa ada kwa wageni wengi wapya. Aliingia kimya, karibu kama mtu anayesita, hatua zake zikiwa nyepesi juu ya sakafu ya mbao ya mgahawa. Alionekana kama mtu anayetafuta sehemu ya kujificha badala ya kuonekana. Macho yake yalizunguka kwenye eneo lote kabla ya kuchagua meza iliyojitenga kidogo kwenye kona.

Aliketi na kuweka mkoba wake mdogo kando. Kutoka ndani yake, hakutoa simu, miwani ya jua, wala kitabu cha kusoma. Alitoa kitabu cha michoro kilichochakaa kidogo pembeni na penseli moja ndefu, iliyochongoka vizuri. Moyo wangu ulipiga kwa mshangao mdogo. Alikuwa tofauti. Hakuja kuonyesha ulimwengu kuwa yuko hapa alionekana kutaka kunasa hisia za mahali hapa kwa ajili yake mwenyewe.

Nilipomsogelea kuchukua oda yake, nilipata fursa ya kumtazama vizuri zaidi. Nywele zake za rangi ya asali zilikuwa zimekusanywa ovyo ovyo, na nyuzi chache zilikuwa zikicheza na upepo usoni pake. Macho yake, ya rangi ya bahari yenye mawingu, yalikuwa yamezama katika kutazama upeo wa macho, pale ambapo anga la bluu lilikutana na maji. Yalikuwa na uzuni fulani, kina cha upweke ambacho kilionekana kutoendana na uzuri na msisimko uliomzunguka. Hakuwa anatazama tu kama mtalii alikuwa anatafuta kitu.

“Hello? Welcome,” nilisema kwa sauti tulivu, nikijitahidi kutomshtua kutoka kwenye mawazo yake.

Aliinua uso. Kwa sekunde moja fupi, macho yetu yalikutana, na nilihisi kama pigo dogo la umeme. Ilikuwa ni mtazamo wa moja kwa moja, usio na kizuizi, tofauti kabisa na mitazamo ya haraka na isiyo na hisia niliyoizoea. Alionekana kuniona Murrah, si mhudumu kabla ya kushusha macho yake haraka, kana kwamba ameshtukizwa na muunganiko huo.

“Asante,” alinong’ona, sauti yake ikiwa laini kama mchanga wa asubuhi. “Water, please.”

Niliinama kidogo na kuondoka, lakini mtazamo ule ulibaki nami. Meza nambe nne haikuwa tena meza ya kawaida tu. Ilikuwa ni kitovu kipya cha dunia yangu ndogo. Nilipokuwa nikiendelea na kazi zangu, nikijaza glasi na kusafisha meza, nilihisi macho yangu yakivutwa kwake tena na tena. Alikuwa kimya, akiuchora upeo wa macho kwa mistari ya haraka na yenye shaka, kisha akafuta kwa hasira ya kimya. Alikuwa akipambana na kitu labda na sanaa yake, labda na kitu kingine kirefu zaidi.

Siku iliisha, na aliondoka kimya kama alivyoingia, akiacha noti ndogo chini ya glasi yake tupu ya maji. Nilipokuwa nikisafisha meza, niliona kitu kidogo cheusi kwenye sakafu. Ilikuwa ni ncha ya penseli yake, iliyovunjika kutokana na nguvu aliyotumia alipokuwa akifuta mchoro wake. Niliiokota, nikaizungusha kati ya vidole vyangu kipande kidogo, halisi cha ulimwengu wake. Bila kujua kwa nini, niliiweka mfukoni mwa shati langu. Ilikuwa kama ushahidi kwamba hakuwa ndoto, kwamba mwanamke yule mwenye macho ya huzuni alikuwa halisi. Usiku huo, nilipokuwa nikijaribu kusoma kuhusu mfumo wa ekolojia ya matumbawe, picha ya macho yake iliendelea kunijia, ikichukua nafasi ya maneno kwenye kitabu.

---

Sikutarajia kumwona tena. Wageni wengi walikuwa kama vipepeo, wakitua kwa siku moja na kisha kupotea, wakiendelea na safari zao. Lakini kesho yake, alirudi. Na kesho kutwa pia. Kila siku, kwa uaminifu usio na maelezo, alikaa kwenye Meza namba nne, akiagiza maji au kahawa, na kufungua kitabu chake cha michoro. Akawa sehemu ya ratiba yangu, tukio tulivu nililolitarajia kwa hamu isiyoelezeka, kama vile ninavyotarajia jua kuzama kila jioni. Nilijifunza midundo yake jinsi alivyokunja uso wake kidogo alipokosea mstari, jinsi alivyopumua kwa kina alipopata rangi sahihi ya bahari, na jinsi alivyopoteza hisia ya muda na mazingira alipokuwa amezama kabisa katika kazi yake.

Niliona mapambano yake waziwazi. Alikuwa akijaribu kunasa kitu ambacho kilikuwa kinamponyoka. Siku moja alijaribu kuchora mashua iliyokuwa ikipita kwa mbali, lakini aliishia kufuta mlingoti wake mara kwa mara hadi karatasi ikawa nyembamba. Siku nyingine, alijaribu kuchora watoto waliokuwa wakicheza mpira ufukweni, lakini michoro yake ilikosa uhai na furaha yao. Kila karatasi aliyoikunja na kuiweka pembeni kwa hasira ya kimya ilikuwa kama jeraha dogo moyoni mwangu. Nilielewa maumivu ya kutaka kuonyesha uzuri unaouona ndani yako lakini mikono yako ikishindwa kuutoa nje.

Hisia mpya ilianza kujengeka ndani yangu kumwelekea haikuwa udadisi tu, bali ilikuwa ni huruma. Hakuwa tena yule mwanamke wa ajabu, bali alikuwa msanii anayepambana na kazi yake. Alikuwa binadamu anayetafuta ukweli. Kwa njia isiyoeleweka, nilihisi muunganiko. Wote wawili tulikuwa tunatafuta ukweli uliofichwa mbele ya macho yetu yeye kwenye karatasi, na mimi kwenye vitabu vyangu vya bahari. Sote tulikuwa tunajaribu kuelewa ulimwengu ambao wengi wanautazama kwa juu juu tu.

Wafanyakazi wenzangu, bila shaka, walianza kugundua. Juma, rafiki yangu ambaye tulianza naye kazi pamoja, alinisukuma kwa kiwiko siku moja tulipokuwa jikoni.

“Murrah,” alitania huku akitabasamu, “mbona unamtazama sana yule mzungu wa Meza nambe nne? Amekuroga?”

Nilicheka tu na kutikisa kichwa, nikijaribu kupuuza. “Acha mambo yako, Juma. Nafanya kazi yangu,” nilijibu.

Lakini ndani, nilijua kulikuwa na ukweli katika mzaha wake. Sikuwa namtazama kama mteja. Nilikuwa namtazama kama fumbo, na kila siku niliyomwona, niliongeza kipande kingine kidogo kwenye picha yake, nikitamani kuona sura kamili.

Kila siku niliyomhudumia, nilitamani kuvunja ukimya uliokuwa kati yetu. Nilitamani kumwambia kwamba ili kuchora mawimbi vizuri, anapaswa kusikiliza sauti yake kwanza, siyo tu kuyaangalia. Nilitamani kumwambia kwamba hadithi za mashua anazojaribu kuzichora kwa shida, zimehifadhiwa kwenye mbao zake zilizochoka na siyo kwenye sura yake ya nje tu. Lakini maneno hayo yalibaki yamefungwa kinywani mwangu na sare niliyoivaa.

Ukuta kati yetu ulikuwa mkubwa na uliojengwa kwa matofali yasiyoonekana. Yeye alikuwa mgeni, mzungu, mteja. Mimi nilikuwa mwenyeji, Mwafrika, mhudumu. Sheria za kazi na za jamii zilikuwa wazi, hata kama hazikuandikwa. Kuvuka mpaka huo kungeweza kunigharimu kazi yangu, ambayo ilikuwa tegemeo la familia yangu na daraja la kufikia ndoto zangu. Kwa hiyo, niliendelea kukaa kimya, nikimhudumia kwa heshima, na kumtazama kutoka mbali. Nilikuwa nimejawa na maneno yasiyosemwa, huku nikitumaini kwamba labda siku moja, kwa muujiza, angeyasikia bila ya mimi kuyatamka.

---

Ilikuwa ni mchana wa Alhamisi, siku ambayo hewa ilikuwa na hisia tofauti. Upepo wa Kaskazi, ambao kwa kawaida ulikuwa mwanana, uliamua kuonyesha nguvu zake kidogo. Ulikuwa unavuma kwa kasi, ukipeperusha vitambaa vya meza na kufanya mawimbi yawe na fujo na sauti kubwa kuliko kawaida. Pamoja na hayo, Elise alikuwa amezama katika kazi yake, na kwa mara ya kwanza tangu afike, alionekana kuridhika. Alikuwa ameinama juu ya kitabu chake, mkono wake ukitembea kwa uhakika, tofauti na siku nyingine. Nilipopita karibu, niliweza kuona alichokuwa akichora samaki mdogo, mwenye rangi nyingi za kupendeza, ambaye alikuwa akizurura kwenye maji yasiyo na kina karibu na ufukwe.

Nilikuwa namjua samaki huyo vizuri Pono. Nilifurahi kuona kwamba hatimaye alikuwa amepata kitu cha kumtuliza. Lakini upepo ule ulikuwa na mipango yake. Ghafla, upepo mkali ulivuma kwenye mgahawa, ukipindua kurasa za kitabu chake kwa kasi. Kabla hajafanya chochote, upepo ulikinyanyua kitabu chake kutoka mezani. Kwa sekunde moja iliyoonekana kama umilele, kilielea hewani, kurasa zake zikipepea kama mbawa za ndege wa karatasi, kikielekea kwenye mchanga. Moyo wangu ulisimama. Kazi yake, mapambano yake yote ya siku kadhaa yalikuwa yanaelekea kumezwa na bahari.

Bila kufikiri, niliacha kila kitu. Sinia lililokuwa mkononi mwangu nililiweka kwenye meza iliyo karibu bila hata kuangalia. Niliruka kutoka kwenye jukwaa la mbao la mgahawa na kukimbilia kwenye mchanga. Kitabu kilianguka karibu na maji, na niliwahi kukidaka sekunde chache kabla wimbi dogo halijakifikia na kulowesha kazi yake. Kilikuwa salama mikononi mwangu. Nilipogeuka kumrudishia, nilimkuta amesimama, mkono wake ukiwa umeshika meza, macho yake yakiwa yamenitazama kwa mshangao na hofu iliyogeuka kuwa nafuu.

Nilitembea kumrudishia huku nikijisikia mpumbavu kidogo kwa kitendo changu cha ghafla. Kitabu kilikuwa kimefunguka kwenye ule ukurasa aliochora samaki aina ya Pono. Nilipomkabidhi, maneno yalitoka kinywani mwangu bila ruhusa, yakichochewa na maarifa yangu ya siri.

“Umepata rangi zake vizuri sana,” nilisema kwa sauti ya chini, karibu ya kunong'ona. “Lakini umesahau udadisi wake. Samaki hawa wana udadisi sana.”

Alinitazama, macho yake yakiwa yamepanuka kwa mshangao. Ukimya ulipita kati yetu, ukivunjwa tu na sauti ya upepo na mawimbi. Kisha, kwa mara ya kwanza tangu afike, niliona tabasamu la kweli, lisilo na huzuni likichanua usoni pake. Halikuwa tabasamu la heshima la mteja, bali la furaha halisi na mshangao.

“Unajuaje kuhusu samaki?” aliuliza, sauti yake ikiwa imejaa shauku na udadisi, uleule niliokuwa nimeuzungumzia. Wakati huo, ukuta kati yetu uliporomoka. Sikuwa tena Murrah mhudumu. Nilikuwa Murrah, mtu mwenye maarifa ambayo yeye hakuyajua. Cheche ilikuwa imewashwa. Meneja wangu aliniita kutoka kwenye mgahawa, na ilibidi nigeuke. "Asante," alisema kimya nilipokuwa naondoka. Mkutano wetu ulikuwa umeisha, lakini nilihisi hewa imebadilika. Upepo uliokuwa umetishia kupoteza kazi yake, ndio uliokuwa umetupa fursa ya kuonana kwa mara ya kwanza.

---

Niliendelea na kazi zangu, lakini akili yangu haikuwa pale. Nilihisi kama nilikuwa natembea juu ya mawingu. Nilikuwa narudia maneno yangu kichwani mwangu tena na tena. “Lakini umesahau udadisi wake.” Kwa nini nilisema vile? Je, nilikuwa nimevuka mpaka kiasi gani? Lakini chini ya hofu ndogo ya kuvunja sheria za kazi, kulikuwa na msisimko mkubwa, hisia ya ushindi. Kwa sekunde chache, nilikuwa Murrah halisi, si yule wa sare. Nilikuwa nimeonyesha kipande kidogo cha nafsi yangu, na hakikuwa kimekataliwa.

Kutoka kwenye kona ya jicho langu, nilimwangalia tena. Hakuwa akichora tena. Alikuwa amekaa kimya, akiangalia mchoro wake, kisha akatazama bahari, kisha macho yake yakatua kwangu kwa siri nilipokuwa nikihudumia meza nyingine. Nadhani maneno yangu yalimpa kitu cha kufikiria. Sasa, sikuwa nikimtazama yeye tu yeye pia alikuwa ananitazama mimi, kwa udadisi mpya. Alikuwa anaanza kuona mtu aliye nyuma ya sare.

Siku ya kazi iliisha, na nilipokuwa nikibadilisha nguo kwenye chumba cha wafanyakazi, nilihisi tofauti. Uzito wa sare niliyoivaa kwa miaka ulionekana kupungua. Nilipotoka nje, sasa nikiwa Murrah wa kawaida, nikiwa nimevalia suruali yangu na shati rahisi, nilihisi hewa ya jioni ikiwa na ujumbe mpya. Nilitembea kando ya pwani kuelekea nyumbani, njia ileile niliyoitumia kila siku, lakini leo ilionekana tofauti, imejaa uwezekano. Macho yangu yalikuwa yakitafuta bila hiari, nikitumaini kumwona tena.

Itaendelea
Hii Hadithi imekamilika tayari katika application ya kahawa time.. kwa wale wanaopenda simulizi moto moto hii na nyingine zaidi kama Asssii you kill me, SIN, Mimi na MIMI, Muddy mzee wa Totoz msisahau kutembelea application ya kahawa TIme

 

[kahawatime]

Mwandishi: Murrah.
Inapopatikana: Kahawa Time application ya simulizi inapatikana playstore kwa watumiaji wa android na app store kwa watumiaji wote wa (Iphone)

Episode 2.

*****

Nilikuwa nimesimama kwenye kivuli cha mnazi, moyo wangu ukidunda kwa nguvu kifuani, ukiiga mdundo wa mawimbi yaliyokuwa yakipiga ufukweni. Jua lilikuwa linazama, likiacha rangi za dhahabu na zambarau angani, na yeye alikuwa amesimama pale, umbo lake likiwa limechorwa dhidi ya mwanga huo unaofifia. Alikuwa anatazama bahari, lakini mimi nilikuwa namtazama yeye. Hofu na ujasiri vilikuwa vikipigana vita ndani yangu. Hofu ilinikumbusha mimi ni nani mhudumu na yeye ni nani mgeni. Iliniambia nibaki kwenye giza langu. Lakini ujasiri, uliwashwa na cheche ya mchana ule, ulininong’oneza kuwa huenda yeye si mgeni tu, na huenda mimi si mhudumu tu.

Nilivuta pumzi ndefu, nikiijaza hewa ya chumvi na ujasiri. Nikatoka kwenye kivuli. Kila hatua niliyopiga kwenye mchanga ilikuwa nzito na ya makusudi. Sikuwa nimevalia sare yangu nilikuwa nimevalia suruali yangu ya kawaida na shati jeupe. Nilikuwa mimi. Alisikia nyayo zangu na akageuka. Macho yake yalipanuka kidogo kwa mshangao aliponitambua, lakini hakukuwa na hofu, bali udadisi. Alikuwa anajiuliza mhudumu aliyemuokoa kitabu chake anafanya nini hapa, mbali na mgahawa, wakati huu.

Maneno ya kwanza yalikuwa ya kusitasita, yakijitafuta hewani. Sikujua nianzie wapi. Nikaelekeza kidole kwenye anga lililokuwa linawaka moto. “Rangi nzuri, si ndiyo?” nilisema, sauti yangu ikitoka kwa shida kidogo. Ilikuwa ni kauli ya kijinga, kauli ya wazi, lakini ndiyo pekee niliyoipata. Alitabasamu kidogo, tabasamu ambalo halikufika machoni pake kabisa, na akaitikia kwa kichwa. “Nzuri sana,” alijibu. Ukimya ukarejea, ukiwa mzito na uliojaa maswali yasiyoulizwa.

Ili kuvunja ukimya ule usio na raha, nilianza kuzungumzia kile nilichokijua vizuri zaidi: bahari. “Tazama,” nilisema, nikionyesha pale maji yalipokuwa yakirudi nyuma. “Maji yanapwa. Hivi karibuni, miamba midogo itajitokeza, na viumbe wengi wadogo watabaki kwenye vidimbwi hadi maji yatakapokuja tena.” Nilizungumza kwa shauku, nikisahau wasiwasi wangu. Nilimwelezea kuhusu mzunguko wa mwezi na jinsi unavyoathiri bahari, kuhusu samaki wanaojificha usiku. Sikuwa nazungumza kama mhudumu, bali kama mwanafunzi wa bahari.

Shauku yangu ya kweli ilionekana kumvutia na kumfanya awe huru. Alinisikiliza kwa makini, macho yake yakitoka kwenye anga na kutua kwangu. “Unajua mambo mengi,” alisema, sauti yake sasa ikiwa imejaa mshangao wa dhati. Aliniuliza nimejifunzia wapi yote hayo. Hapo ndipo nilipomfungulia mlango wa dunia yangu. Nilimwelezea kuhusu ndoto yangu ya biolojia ya baharini, kuhusu vitabu ninavyovisoma usiku, na kuhusu babu yangu. Kwa mara ya kwanza, alikuwa ananiona mimi, Murrah, na si sare niliyoivaa.

Kujifungua kwangu kulimfanya naye ajifungue. Kwa sauti ya chini, alinieleza sababu iliyomleta Zanzibar. Alikuwa anaikimbia dunia iliyomchosha, dunia ya shinikizo la familia, matarajio ya kifedha, na sanaa isiyo na roho. Alikuja hapa akitumaini kupata tena kipande cha nafsi yake alichokipoteza. Tulizungumza kwa muda ulioonekana mfupi na mrefu kwa wakati mmoja, giza likituingia taratibu huku nyota zikianza kuonekana. Tulikuwa watu wawili kutoka dunia tofauti, lakini usiku ule, chini ya anga la Zanzibar, tuligundua kuwa roho zetu zilikuwa zinazungumza lugha moja. Tulipoagana, nguvu mpya ilikuwa imejengeka kati yetu. "Nitakuona kesho?" aliuliza kwa sauti ya chini. Nilitabasamu na kuitikia. "Kesho."

---

Siku iliyofuata, nilipokuwa nikielekea kazini, nilihisi tofauti. Sikuhisi kama naenda kubeba sinia tu nilihisi kama naenda kuendeleza mazungumzo yaliyoanza jana usiku. Nilipomwona ameketi kwenye Meza nambe nne, nilihisi moyo wangu ukiruka. Leo, hakuwa mgeni mwenye huzuni alikuwa mtu niliyemjua, mtu niliyeshiriki naye siri chini ya nyota. Aliponiona, alitabasamu, na tabasamu lake lilikuwa angavu na la kweli.

Nilipompelekea kahawa yake, niliona ukurasa mpya kwenye kitabu chake. Ulikuwa umejaa maneno ya Kiswahili niliyoyatumia jana usiku, yakiwa yameandikwa kwa uangalifu: "Bahari," "Jua," "Nyota," na neno muhimu zaidi, "Ndoto." Alikuwa makini. Hakuwa anasikiliza tu alikuwa anajifunza. Alikuwa anajaribu kuingia kwenye ulimwengu wangu kwa njia pekee aliyoijua. Kitendo hicho kidogo kilinigusa kuliko maneno yoyote.

Alipoinua uso, alijaribu kutumia lugha yangu. "Asante... kwa... mazungumzo... ya jana," alisema, akisitasita na lafudhi yake ikifanya maneno yasikike ya kupendeza. Nilicheka kidogo kwa furaha. "Unajitahidi sana," nilimwambia. Nilimrekebisha matamshi yake kwa upole, na kwa muda mfupi, tulizama kwenye somo letu dogo la lugha, tukisahau mahali tulipokuwa.

Lakini ulimwengu wa kazi haukusahau. Nilimuona meneja wangu, Bwana Saidi, akitutazama kutoka mbali, uso wake ukiwa umekunja uso, ukionyesha kutoridhishwa na ukaribu wangu na mteja. Mara moja niliogopa. Nikanyoosha mgongo wangu na kurudi kwenye hadhi yangu ya mhudumu. "Unahitaji kitu kingine, madam?" niliuliza kwa sauti rasmi. Elise alielewa mara moja. Macho yake yalipoteza mng'ao wake kidogo alipoona mabadiliko yangu. Sote tulijua kuwa mazungumzo yetu hayangeweza kuendelea hapa.

Tulitazamana kwa sekunde, tukijua tunapaswa kutafuta njia nyingine. Kabla sijaondoka, alichukua kalamu yake haraka na kuandika kitu kwenye kikaratasi kidogo cha hoteli. Alikikunja na kunipa nilipokuwa nakusanya kikombe chake. Alifanya hivyo kwa siri na haraka, bila Bwana Saidi kuona. Nilihisi kikaratasi kile mkononi mwangu, joto lake likipenya kwenye ngozi yangu.

Nilisubiri hadi nilipofika jikoni ndipo nikakifungua. Mwandiko wake ulikuwa wa haraka lakini ulisomeka vizuri. Ulikuwa unasema: “My shift ends at 5 PM. The beach is very beautiful at that time.” Alikuwa anatumia maneno yangu mwenyewe, lakini safari hii, mwaliko ulitoka kwake. Alikuwa anachukua hatua. Hakuwa akisubiri tu alikuwa akishiriki katika kujenga daraja letu. Nilikikunja kile kikaratasi na kukiweka mfukoni, moyo wangu ukijawa na ahadi ya jioni iliyokuwa inakuja.

---

Saa kumi na moja ilipofika, nilihisi kama mfungwa anayeachiwa huru. Nilivua sare yangu haraka na kuvaa nguo zangu, nikiwa na hamu ya kumuona. Nilimkuta akiningoja pale tulipokubaliana, mbali kidogo na hoteli. Leo, hakukuwa na aibu wala kusitasita. Tulitabasamiana kama marafiki wa zamani. "Nilikuletea kitu," alisema, akinipa tunda la pasheni alilolinunua sokoni. Kitendo hicho kidogo kilinifanya nihisi kuthaminiwa.

"Nami nina kitu cha kukuonyesha," nilimjibu. Badala ya kutembea kwenye ufukwe ulio wazi, nilimwongoza kuelekea sehemu niliyoipenda kisiwa kidogo kilichofichwa na miamba mikubwa, ambacho watalii wengi hawakukijua. Wakati wa maji kupwa, eneo hili liligeuka kuwa na vidimbwi vidogo vya maji, kila kimoja kikiwa ni ulimwengu wake mdogo. Ilikuwa ni kama siri yangu, na sasa nilikuwa namshirikisha yeye.

"Tazama," nilisema, nikimwonyesha kidimbwi kilicho karibu na miguu yetu. Nilichuchumaa, naye akanifuata, akiwa mwangalifu asiteleze kwenye miamba yenye utelezi. Nilimwonyesha viumbe vidogo vilivyokuwa vikiishi mle kaa wadogo waliokuwa wakikimbia kando, anemoni za rangi zilizokuwa zikiyumba taratibu, na samaki wadogo waliokuwa wamenaswa wakingojea maji kujaa tena. Nilimwelezea kila kiumbe, si kama mhudumu, bali kama mwanafunzi wa bahari, nikimwelezea jinsi kila kiumbe kilivyokuwa na jukumu lake.

Elise alikuwa amevutiwa kabisa. Hii ilikuwa ni dunia ya undani na maajabu ambayo alikuwa hajawahi kuiona. Alitoa kitabu chake cha michoro, lakini safari hii, hakujaribu kuchora mandhari kubwa ya bahari. Alianza kuchora kaa mdogo niliyemwonyesha, mistari yake sasa ikiwa thabiti na imejaa udadisi. Alikuwa ameipata tena cheche yake, hapa kwenye kidimbwi kidogo cha maji. Alikuwa anaona uzuri kwenye vitu vidogo, uzuri ambao wengi wanaupuuza.

"Tafadhali, nifundishe," alisema, akinitazama kutoka kwenye mchoro wake. "Majina yao kwa Kiswahili." Nilimfundisha kwa furaha. "Kaa." "Samaki mdogo." "Jiwe." Aliyarudia maneno yale kwa lafudhi yake ya kigeni, sauti yake ikichanganyika na sauti ya mawimbi. Hali ilikuwa ya utulivu na ya asili, kana kwamba tulikuwa tumefahamiana kwa miaka mingi. Kila neno jipya la Kiswahili alilojifunza lilikuwa kama tofali lingine tulilokuwa tunalitumia kujenga daraja letu.

Jua lilipozama kabisa na kuacha nyota zianze kung'aa angani, tuliketi pamoja juu ya mwamba mkubwa. Hatukuzungumza kwa muda. Ulikuwa ni ukimya wa raha, ukimya uliojengwa juu ya uelewa mpya tuliokuwa nao juu ya kila mmoja wetu. Nilimtazama akitazama nyota, uso wake ukiwa umemulikwa na mwanga hafifu wa mwezi. Nilijua wakati ule. Hisia zangu kwake zilikuwa zimevuka mipaka ya urafiki. Nilikuwa navutiwa siyo tu na uzuri wake, bali na roho yake iliyopotea na iliyokuwa imeanza kupata njia, hapa, katika ulimwengu wangu mdogo uliofichika.

---

Giza lilipoingia kikamilifu, dunia ilibadilika na kuwa ya vivuli na minong'ono. Mwanga wa mwezi ulitengeneza njia ya fedha juu ya maji meusi, na anga lilikuwa limejaa nyota nyingi kuliko nilivyowahi kuona. Hali ya urafiki na masomo ilianza kubadilika na kuwa kitu kingine kitu cha karibu zaidi na chenye nguvu. Sauti ya mawimbi iliyokuwa ikipiga ufuo taratibu ndiyo ilikuwa sauti pekee iliyosikika, ikijaza ukimya kati yetu.

"Je, huwa unajisikia mpweke?" Elise aliuliza, akivunja ukimya. Sauti yake ilikuwa ya chini, karibu ya kunong'ona. "Ukiwa mbali hivi na familia yako." Swali lake la kibinafsi lilielea hewani, likionyesha kiwango kipya cha ukaribu na uaminifu kati yetu. Hakumuuliza mhudumu swali hili alikuwa anamuuliza Murrah.

Nilitazama bahari kabla ya kumjibu, nikitafakari maneno yangu. "Wakati mwingine, ndiyo," nilikiri kwa uaminifu. "Lakini ndoto yangu hunipa nguvu. Inanifanya nisahau upweke." Kisha, nikageuza swali kwake, nikitaka kujua zaidi kuhusu ulimwengu wake. "Na wewe? Unajisikia mpweke, ukiwa umezungukwa na watu wote wale hotelini?"

Alikaa kimya kwa muda mrefu kiasi kwamba nilidhani hatanijibu. Kisha akasema, "Kuliko unavyoweza kufikiria." Jibu lake lilikuwa fupi lakini lilikuwa na uzito mkubwa. Wakati ule, tuliungana katika hisia ya pamoja ya kuwa wapweke katikati ya ulimwengu wetu, yeye katika ulimwengu wake wa anasa na mimi katika ulimwengu wangu wa ndoto za mbali.

Upepo wa usiku ulianza kuvuma, ukileta baridi kidogo. Nilimwona akitetemeka kidogo, harakati ambayo karibu isionekane, lakini niliiona. Kwa muda mfupi nilisita, nikipambana na akili yangu. Kisha, hisia ya asili ya ulinzi ilichukua usukani. Bila kusema neno, nilisogea karibu naye juu ya mwamba, nikivunja nafasi iliyokuwa kati yetu. Joto la mwili wangu lilikutana na lake. Nafasi ndogo iliyobaki kati yetu ilikuwa imejaa umeme.

Tuligeuka kutazamana kwa wakati mmoja, nyuso zetu zikiwa karibu sana. Mazungumzo yalikwisha. Kilichobaki ni sauti ya bahari na swali zito, lisilosemwa machoni petu. Hamu ya kumbusu ilikuwa kubwa, ikipiga moyoni mwangu kama wimbi. Lakini nilijizuia. Sikutaka kuharibu uchawi dhaifu wa wakati ule. Sikutaka kuonekana kama nilikuwa na haraka. Nilitaka heshima ishinde hamu. Tuliendelea kutazamana, tukipumua hewa moja, kwa muda ulioonekana kama umilele, tukijenga mvuto ambao haukuhitaji maneno.

---

Tulianza safari ya kurudi kuelekea kwenye taa za hoteli, tukitembea katika ukimya uliojaa hisia. Mazungumzo mepesi ya mwanzo yalikuwa yamepotea, na badala yake kulikuwa na ufahamu mkubwa wa uwepo wa kila mmoja wetu. Tulitembea bega kwa bega, tukijitahidi mikono yetu isigusane, lakini nguvu iliyokuwa kati yetu ilikuwa dhahiri. Ilikuwa kama kamba isiyoonekana inayotuvuta karibu, huku ikituzuia kwa wakati mmoja.

Tulipofika mahali ambapo njia zetu zilitakiwa kutengana yeye kuelekea kwenye ulimwengu wake wa kifahari na mimi kuelekea kwenye njia ya giza ya kijiji changu alisimama. Mwanga hafifu kutoka hotelini ulimulika upande mmoja wa uso wake, ukiacha upande mwingine gizani.

"Neno moja la mwisho," alisema, sauti yake ikiwa laini na tulivu. "Unasemaje 'tomorrow'?"

Moyo wangu uliruka. Swali lake halikuwa la lugha tu lilikuwa swali la matumaini. Lilikuwa swali kuhusu siku inayofuata, kuhusu mwendelezo. "Kesho," nilimjibu, nikijitahidi sauti yangu isitetemeke, ingawa hisia zilikuwa zikinitawala.

Alinitazama moja kwa moja machoni, na kwa mara ya kwanza, alitumia jina langu bila kusitasita. Hakusema kama mteja anayemshukuru mhudumu. Alisema kama mtu anayemshukuru mtu mwingine. "Asante, Murrah. Kwa kila kitu," alisema. Kisha, aliongeza kwa sauti ya chini, "Kesho?" Haikuwa tena neno tu lilikuwa ni swali, ombi, na ahadi, vyote kwa pamoja.

Nilishindwa kujizuia kutabasamu, tabasamu pana, la furaha, lililoanzia moyoni na kufika machoni. "Kesho," nilithibitisha. Ilikuwa ni ahadi. Ilikuwa ni uthibitisho kwamba kile kilichokuwa kinajengeka kati yetu kilikuwa halisi, na hakikuwa cha usiku mmoja tu.

Aligeuka na kuanza kutembea kuelekea kwenye ulimwengu wake angavu na wenye kelele. Nami nikageuka na kuanza kutembea kuelekea kwenye ulimwengu wangu wa giza na utulivu. Tulikuwa tunarudi kwenye dunia zetu tofauti, lakini sote wawili tulijua kwamba usiku ule, daraja lilikuwa limejengwa.

Itaendelea
Hii Hadithi imekamilika tayari katika application ya kahawa time.. kwa wale wanaopenda simulizi moto moto hii na nyingine zaidi kama Asssii you kill me, SIN, Mimi na MIMI, Muddy mzee wa Totoz msisahau kutembelea application ya kahawa TIme

 

[moneytalk]

kumbe ndo imeishia hapa