BigTall
JF-Expert Member
- Mar 9, 2022
- 654
- 1,598
Ni majira ya saa tisa usiku. Dunia imelala, lakini macho yangu yamekataa mapumziko. Usingizi umetoweka kama kivuli kinachokimbia mwanga. Ghafla, sauti isiyo na uso inanong’ona ndani ya kichwa changu: “Andika kuhusu matukio ya uchaguzi mkuu wa mwaka 2025, kabla, wakati, na baada.” Nageuka kulia, kushoto, mbele, lakini hakuna anayeonekana. Ni kama roho ya taifa imenituma kushuhudia kilio ambacho wengi wameamua kukisahau.
Sauti ile inazidi kuimarika, ikiingia moyoni kama upepo unaobeba harufu ya damu na moshi. Kila nikipitisha kalamu juu ya karatasi, naona nyuso za watu waliopotea, baadhi zikiwa na macho yaliyokauka kwa machozi, zingine zikiwa zimeganda kwa hofu. Risasi zilisikika kama ngurumo za radi zisizoleta mvua. Moyo wangu ukatetemeka, kiganja kikawa baridi, wino ukachanganyika na jasho langu, kama damu na maji yanayotiririka kwenye ardhi ya historia.
Nilikaa siku nne bila intaneti, dunia ikawa kiziwi. Habari zilinyamazishwa kama ndege waliovunjiwa mabawa. Nilibaki na redio, ambazo badala ya taarifa, zilicheza nyimbo za mahaba; sauti za wapendanao zikifunika milio ya risasi kama blanketi jembamba juu ya mwili wa majeruhi. Nilijiuliza: je, muziki unaweza kufuta maumivu ya risasi?
Mitaa iliyozoea vicheko iligeuka kuwa makaburi ya kimya. Maduka yaliyokuwa na rangi za matumaini yalifunikwa na vumbi la huzuni. Wazee walikaa vibarazani kama sanamu, vijana wakakimbilia kivuli cha hofu, na watoto wakajifunza maana ya machozi kabla ya herufi ya kwanza ya “amani”. Kila kona ilibeba harufu ya hofu na historia isiyoandikwa.
Nilitamani kuamini kuwa haya ni maono tu ya usingizi au ndoto mbaya itakayeyuka na jua la asubuhi. Lakini kilio cha mtoto, milango iliyopigwa usiku, na harufu ya moshi vilithibitisha kwamba ndoto hiyo imepata uraia wa kweli. Ukimya wa watu ulilia kwa sauti kubwa kuliko vilio vyao; kila neno lililomezwa likawa jiwe ndani ya koo.
Nilijifunza kuwa pale sauti za wananchi zinapofungwa minyororo ya woga, hata upepo hukoma kuimba. Maneno yalihamia moyoni kama wakimbizi wasio na makazi. Wengine waliandika walianza kuandika wosia na kufanya toba ya mwisho kimya kimya, wengine wakapotelea machweo, kila mmoja akijaribu kuokoa kipande cha utu wake kabla hakijazama kwenye bahari ya uoga.
Lakini katikati ya giza hilo, vilio vilisalia kama midundo ya tambiko ya maumivu. Niliona damu ikichanganyika na udongo, ikiandika majina ya wale waliotoweka kabla ya muda wao. Walikuwa vijana, akina mama, wazee hata watoto. Mioyo iliyoamini kwamba haki ni harufu ya asubuhi; sasa pumzi zao zimetoweka, lakini sauti zao bado zinapiga hatua ndani ya upepo.
Waliopigwa risasi hawakufa bure, wamegeuka mashina ya kumbukumbu, mizizi ya ukombozi itakayokua taratibu kwenye udongo wa mateso. Kila tone la damu yao ni wino unaoandika historia mpya ya taifa letu, historia ambayo itawakumbuka si kama wahanga tu, bali kama mashahidi wa haki iliyosubiriwa kwa uchungu.
Na sasa, nikiwa nimebeba kalamu hii kama mshumaa wa ushuhuda, naandika siyo kulalamika, bali kukumbuka. Kila neno ni jeraha, kila mstari ni dua, na kila nukta ni pumzi ya taifa linalojifunza kutembea tena baada ya kuanguka. Tanzania, nchi yangu, bado inavuta pumzi ikiwaombea walioanguka, na kujiandaa kupanda upya mlima wa haki kwa miguu iliyochoka lakini yenye imani.
Sauti ile inazidi kuimarika, ikiingia moyoni kama upepo unaobeba harufu ya damu na moshi. Kila nikipitisha kalamu juu ya karatasi, naona nyuso za watu waliopotea, baadhi zikiwa na macho yaliyokauka kwa machozi, zingine zikiwa zimeganda kwa hofu. Risasi zilisikika kama ngurumo za radi zisizoleta mvua. Moyo wangu ukatetemeka, kiganja kikawa baridi, wino ukachanganyika na jasho langu, kama damu na maji yanayotiririka kwenye ardhi ya historia.
Nilikaa siku nne bila intaneti, dunia ikawa kiziwi. Habari zilinyamazishwa kama ndege waliovunjiwa mabawa. Nilibaki na redio, ambazo badala ya taarifa, zilicheza nyimbo za mahaba; sauti za wapendanao zikifunika milio ya risasi kama blanketi jembamba juu ya mwili wa majeruhi. Nilijiuliza: je, muziki unaweza kufuta maumivu ya risasi?
Mitaa iliyozoea vicheko iligeuka kuwa makaburi ya kimya. Maduka yaliyokuwa na rangi za matumaini yalifunikwa na vumbi la huzuni. Wazee walikaa vibarazani kama sanamu, vijana wakakimbilia kivuli cha hofu, na watoto wakajifunza maana ya machozi kabla ya herufi ya kwanza ya “amani”. Kila kona ilibeba harufu ya hofu na historia isiyoandikwa.
Nilitamani kuamini kuwa haya ni maono tu ya usingizi au ndoto mbaya itakayeyuka na jua la asubuhi. Lakini kilio cha mtoto, milango iliyopigwa usiku, na harufu ya moshi vilithibitisha kwamba ndoto hiyo imepata uraia wa kweli. Ukimya wa watu ulilia kwa sauti kubwa kuliko vilio vyao; kila neno lililomezwa likawa jiwe ndani ya koo.
Nilijifunza kuwa pale sauti za wananchi zinapofungwa minyororo ya woga, hata upepo hukoma kuimba. Maneno yalihamia moyoni kama wakimbizi wasio na makazi. Wengine waliandika walianza kuandika wosia na kufanya toba ya mwisho kimya kimya, wengine wakapotelea machweo, kila mmoja akijaribu kuokoa kipande cha utu wake kabla hakijazama kwenye bahari ya uoga.
Lakini katikati ya giza hilo, vilio vilisalia kama midundo ya tambiko ya maumivu. Niliona damu ikichanganyika na udongo, ikiandika majina ya wale waliotoweka kabla ya muda wao. Walikuwa vijana, akina mama, wazee hata watoto. Mioyo iliyoamini kwamba haki ni harufu ya asubuhi; sasa pumzi zao zimetoweka, lakini sauti zao bado zinapiga hatua ndani ya upepo.
Waliopigwa risasi hawakufa bure, wamegeuka mashina ya kumbukumbu, mizizi ya ukombozi itakayokua taratibu kwenye udongo wa mateso. Kila tone la damu yao ni wino unaoandika historia mpya ya taifa letu, historia ambayo itawakumbuka si kama wahanga tu, bali kama mashahidi wa haki iliyosubiriwa kwa uchungu.
Na sasa, nikiwa nimebeba kalamu hii kama mshumaa wa ushuhuda, naandika siyo kulalamika, bali kukumbuka. Kila neno ni jeraha, kila mstari ni dua, na kila nukta ni pumzi ya taifa linalojifunza kutembea tena baada ya kuanguka. Tanzania, nchi yangu, bado inavuta pumzi ikiwaombea walioanguka, na kujiandaa kupanda upya mlima wa haki kwa miguu iliyochoka lakini yenye imani.
