Said Shagembe
Member
- Jan 25, 2019
- 28
- 38
Ni ipi hasa sauti ya walimu katika taifa letu? Je, ni sauti inayosikika, inayoheshimiwa, inayotetewa? Au ni sauti iliyozimwa kwa hofu, ukimya, na matumaini hewa?
Walimu ndio wanaochonga maisha ya kila kada ya jamii – wanasheria, madaktari, wahandisi, hata viongozi wa kisiasa – wote walipitia mikononi mwao. Lakini kwa nini, basi, sauti ya walimu ndiyo inayoonekana kuwa ya mwisho kusikika katika mijadala ya kitaifa kuhusu maslahi, ustawi, na maendeleo ya taifa?
Ni nani hasa atakayesimamia maslahi ya walimu?
Tunawaona walimu wakifanya kazi katika mazingira magumu – bila vitendea kazi, mishahara isiyolingana na gharama za maisha, na mara nyingine kudharauliwa na jamii waliyoilea wenyewe. Je, ni dhambi kuwa mwalimu? Au ni laana kuwekeza maisha yako katika kulea jamii?
Ni ipi sauti huru ya walimu itakayokemea ubadhirifu dhidi yao bila hofu?
Mara ngapi walimu wamekuwa wahanga wa maamuzi ya kisiasa yasiyozingatia uhalisia wa maisha yao? Mara ngapi wameahidiwa neema, wakapewa matumaini hewa, halafu wakaachwa tena kwenye ukingoni wa kukata tamaa? Ni nani atakayekemea hali hii kwa uwazi, bila kuogopa kuambiwa “anakosea nidhamu”?
Kwa nini thamani ya mwalimu bado haijalinganishwa na mchango wake?
Walimu huandaa mitaala, huibua vipaji, hujenga maadili. Lakini huambulia vipi? Mara nyingi ni lawama, mizigo ya kiutawala, na mashinikizo yasiyo na motisha. Kwanini mfumo unaonufaika na walimu, uwe ndio wa kwanza kuwakandamiza?
Je, ni lazima mwalimu apigwe ili atambuliwe?
Tunahitaji jukwaa huru la walimu. Tunahitaji umoja wa sauti, si wa hofu. Tunahitaji kuandaa makongamano ya kitaaluma, kutoa maandiko ya kisera, na kusimama kama nguzo imara isiyotetereka. Hatuhitaji upendeleo wa kisiasa; tunahitaji heshima ya taaluma.
Kama jamii, lazima tujiulize: tukiwanyamazisha walimu, tunaacha sauti gani inayoweza kutuelekeza? Tukiwadhalilisha walimu, tunavuna kizazi cha namna gani?
Ni wakati wa kusema. Ni wakati wa kusimama. Ni wakati wa walimu kuandika historia yao wenyewe.
Walimu ndio wanaochonga maisha ya kila kada ya jamii – wanasheria, madaktari, wahandisi, hata viongozi wa kisiasa – wote walipitia mikononi mwao. Lakini kwa nini, basi, sauti ya walimu ndiyo inayoonekana kuwa ya mwisho kusikika katika mijadala ya kitaifa kuhusu maslahi, ustawi, na maendeleo ya taifa?
Ni nani hasa atakayesimamia maslahi ya walimu?
Tunawaona walimu wakifanya kazi katika mazingira magumu – bila vitendea kazi, mishahara isiyolingana na gharama za maisha, na mara nyingine kudharauliwa na jamii waliyoilea wenyewe. Je, ni dhambi kuwa mwalimu? Au ni laana kuwekeza maisha yako katika kulea jamii?
Ni ipi sauti huru ya walimu itakayokemea ubadhirifu dhidi yao bila hofu?
Mara ngapi walimu wamekuwa wahanga wa maamuzi ya kisiasa yasiyozingatia uhalisia wa maisha yao? Mara ngapi wameahidiwa neema, wakapewa matumaini hewa, halafu wakaachwa tena kwenye ukingoni wa kukata tamaa? Ni nani atakayekemea hali hii kwa uwazi, bila kuogopa kuambiwa “anakosea nidhamu”?
Kwa nini thamani ya mwalimu bado haijalinganishwa na mchango wake?
Walimu huandaa mitaala, huibua vipaji, hujenga maadili. Lakini huambulia vipi? Mara nyingi ni lawama, mizigo ya kiutawala, na mashinikizo yasiyo na motisha. Kwanini mfumo unaonufaika na walimu, uwe ndio wa kwanza kuwakandamiza?
Je, ni lazima mwalimu apigwe ili atambuliwe?
Tunahitaji jukwaa huru la walimu. Tunahitaji umoja wa sauti, si wa hofu. Tunahitaji kuandaa makongamano ya kitaaluma, kutoa maandiko ya kisera, na kusimama kama nguzo imara isiyotetereka. Hatuhitaji upendeleo wa kisiasa; tunahitaji heshima ya taaluma.
Kama jamii, lazima tujiulize: tukiwanyamazisha walimu, tunaacha sauti gani inayoweza kutuelekeza? Tukiwadhalilisha walimu, tunavuna kizazi cha namna gani?
Ni wakati wa kusema. Ni wakati wa kusimama. Ni wakati wa walimu kuandika historia yao wenyewe.
