Mtambuzi
Platinum Member
- Oct 29, 2008
- 8,809
- 15,443
Wengi wetu tuna kwenda misikitini, makanisani, na hata jamatini na kwenye mahekalu au kutambika. Kote huko lugha ya upendo inazungumzwa sana. vitabu vyetu vitukufu vinatuambia kwamba ni jambo muafaka na heri zaidi kuwapenda jirani zetu kama sisi tunavyo jipenda wenyewe. Jirani zetu kwenye vitabu hivyo ina maana ya mtu yeyote ambaye uko naye katika kipindi husika. Hii ina maana kwamba tunashauriwa kumpenda kila mtu mahali popote tulipo na alipo.
Lakini jambo la ajabu na linalo sikitisha ni kwamba ni wachache sana kati yetu ambao wana upendo kwa watu wengine zaidi ya nafsi zao. Kila mmoja kati yetu anataka kuhakikisha kwamba amepata nafasi amefaidika yeye na kuridhisha nafsi yake kwa mapana yote ndipo amfikirie au kumkumbuka mwingine, kama hata hivyo itatokea kumfikiria au kumkumbuka huyo mwingine.
Leo hii Tanzania iliyokua ikiamini katika thamani ya mtu kwa utu wake na mchango wake kwa jamii imebadilika na kuanza kuamini katika mali kama kigezo mahususi cha kupimia utu wa mtu. Leo hii kila mmoja anajitahidi kwa njia yoyote apate mali ili kuhuisha thamani yake. Katika juhudi hizi wengi wetu tumejikuta tukitoka katika ubinadamu na kuingia kwenye hali ya unyama halisi.
Pengo kati ya wale walionacho na wasionacho linazidi kuwa kubwa kila kukicha. Walionacho kwa bahati mbaya wanazidi kujilimbikizia na kutapanya mali walizonazo kwa nia ya kufurahisha nafsi zao zaidi bila kujua kwamba pembeni kuna wengi ambao ndio waliowafanya wao kuwa nacho wakipiga mikambi ya kifo kwa njaa na maradhi.
Kila aliye nacho leo anajitahidi kushindana na mwingine kutokana na udhaifu wa nafsi. anataka kujenga nyumba ya ghorofa anataka kununua gari la milioni mia moja zuri zaidi ya lile la mwingine, anataka kusafiri ulaya kutalii kila baada ya mwezi mmoja, zaidi ya yule mwenzake anayekwenda kila baada ya miezi mitatu.Imefika mahali ambapo sio dhambi hata kidogo kwetu kujiuliza kama kuna ridhiko la kweli la moyo kwetu sisi kufanya "matanuzi" yaliyopindukia wakati kuna wale waliotuzunguka ambao wangetamani kupata hata moja ya milioni kumi ya kile ulicho nacho ili nao waweze kuishi kama binadamu.
Inakuwaje basi tunathubutu kwenda kanisani au misikitini na kupiga goti au kusujudu tukimwomba Mungu mwenye upendo atupe nusura, wakati mioyo yetu ni migumu kiasi hicho!Naona umefika wakati ambapo wale walionacho wanatakiwa wajiulize wanajisikia vipi kuona kwamba wamezungukwa na watu wenye dhiki na mateso. Wanafaidi kitu gani katikati ya ulitima wa wengine? Je, kweli watayaita hayo walio nayo ni mafanikio, wakati wanajua wazi kabisa kwamba wangeweza kutoa hata moja kwa milioni ya kile walichonacho ili kuwasaidia wengine, lakini kamwe hawajawahi kufanya hivyo?
Tujifunze kujiuliza kila siku swali hili; mimi ninakula na kusaza, je jirani ana uwezo wa kupata hata kile ninachosaza mimi?
