Msitu wa vifo

[Dogoli kinyamkela]

SIMULIZI.
MSITU WA VIFO:
MTUNZI.
Dogoli kinyamkela ☠️💀.

Songa nayo........

SEHEMU YA KWANZA: MLANGO USIOONEKANA

Usiku ulikuwa mzito. Anga lilitapakaa mawingu meupe yaliyofunika mwezi kana kwamba walitaka kuzuia mwangaza usiingie mahali popote. Upepo wa baridi ulivuma kwa kasi, ukizitikisa miti mirefu ya msitu wa Mkinga wa Giza. Ule msitu ulikuwa maarufu kwa visa vya ajabu: watu waliopotea bila maelezo, sauti zisizo na miili, na mara chache milio ya kilio cha watoto ikisikika katikati ya usiku—ingawa hakuna mtoto aliyewahi kuonekana huko.

Asha alishtuka kutoka usingizini baada ya ndoto mbaya. Alikuwa ametokwa jasho jingi na moyo wake ulikuwa ukidunda kwa nguvu. Ndoto aliyoota ilikuwa tofauti—ilikuwa kama ujumbe wa kweli. Aliona mlango mkubwa wa mbao wenye alama za damu na moshi mweusi unaotoka chini yake. Kwenye ndoto hiyo, aliona sura ya mama yake aliyekufa miaka saba iliyopita, akilia na kusema kwa sauti ya ajabu: “Rudi kabla damu ya ukoo haijakauka. Rudi kule mlango ulipofungwa.”

Asubuhi hiyo, alipofungua mlango wa nyumba yake, alikuta maandishi kwenye mlango yakiwa yamechorwa kwa damu nyekundu:
“Ikiwa hutaki damu ya ukoo wako kumwagika, rudi kule mlango ulipofungwa miaka 77 iliyopita.”

Aliyemwandikia alijua historia ya familia yao. Na hakukuwa mtu aliyewahi kuambiwa siri hiyo isipokuwa baba yake aliyefariki akiwa kimya. Hakuweza kukaa kimya. Aliwaita rafiki yake wa karibu Baraka, pamoja na mzee wa kijiji aitwaye Mzee Mtema—ambaye alijulikana kwa kuelewa vitu vya kale na tamaduni za kimila.

“Nataka kwenda msituni,” Asha alisema kwa sauti ya amri. Baraka alitetemeka kwa woga, lakini macho ya Asha yalikuwa yamejaa msukumo wa kitu kisicho cha kawaida.

Mzee Mtema alimtazama kwa makini. “Ukishafungua mlango huo, huwezi kuufunga tena. Lakini damu ya ukoo ni deni la roho. Lazima ulipe.”

Walifunga virago vyao usiku huohuo, wakaingia msituni saa nane usiku. Walitembea kwa saa tatu bila kusema chochote. Miti ilikuwa mirefu mno, majani yakiwang’ang’ania miguu, na mara kwa mara waliona vivuli vikitembea kwenye ukingo wa macho yao—lakini kila walipoangalia, vilikuwa vimepotea.

Walipofika kwenye mti mkubwa wa Mnyamvula, uliozungukwa na mduara wa mawe meupe, Mzee Mtema alisimama. “Hapa ndipo mlango ulipofungwa.”

Asha alisogea kwa tahadhari. Ghafla ardhi ilianza kutikisika, na upepo mkubwa ukavuma kuzunguka eneo hilo tu. Mduara wa mawe ulianza kung’aa kwa rangi ya kijani kibichi, na moshi ulitokea katikati ya mduara.

Kisha sauti nzito, ya ndani na ya giza ilisikika:
“Mlichokuja kutafuta, hakiwezi kurudi bure. Mlango umefunguliwa.”




SEHEMU YA PILI: MACHO YASIYO NA KOPE

Moshi uliokuwa katikati ya mduara wa mawe uligawanyika kwa nguvu. Kitu kirefu, chenye ngozi ya kijivu na macho mekundu kiliibuka. Macho yale hayakuwa na kope, yalikuwa yakimulika moja kwa moja kwa Asha kama taa ya moto wa kuzimu. Vinyweleo vyote vya mwili wa Baraka vilisimama. Hakuwahi kuona kitu cha ajabu namna hiyo.

Mzee Mtema alishika fimbo yake kwa nguvu, akatupa unga mweupe ardhini. Harufu ya mkonge wa kimila ikachoma hewani, lakini jini halikutikisika.

“Kila mmoja wenu ana hatia ya damu ya ukoo. Kila mmoja wenu analo agano lililofutwa. Mmevuka mstari wa kilicho halali na kisichosemwa,” jini lilisema, mdomo wake ukipindika kinyume na maumbile ya binadamu.

Asha alihisi kitu kizito kikipanda kutoka chini ya ardhi kupitia miguu yake. Baridi ilipenya hadi kwenye mifupa. Alipojaribu kusogea, hakuweza. Mikono yake na miguu vilikuwa kama vimefungwa kwa minyororo isiyoonekana.

Baraka, kwa hofu na hasira, alitoa hirizi aliyokuwa amepewa na bibi yake. Alinyanyua juu na kuipiga ardhini. Kulikuwa na mlipuko wa mwanga mkali wa bluu. Jini lilirudi nyuma kwa sekunde chache, likitokwa na moshi mweusi puani na masikioni.

“Unacheza na damu isiyochezewa,” lilisema kwa sauti ya chini, kisha likatoweka kama moshi.

Baada ya jini kutoweka, ardhi ilitulia. Asha aliweza kusogea tena. Aliketi chini na kupumua kwa shida, machozi yakimtiririka. Mzee Mtema alichukua gogo dogo, akachora duara ardhini na kuiweka sigla ya kale katikati yake.

“Tumeanza safari isiyokuwa na mwisho. Mlango umefunguliwa. Msitu huu hauna muda wa kawaida. Tukitoka hapa, hatutakuwa sawa tena.”

Tumwesige senior Mshana Jr Nikifa MkeWangu Asiolewe Anastazia Tweneshe.


ITAENDELEA........

 

[Ney-baby]

Mwendelezo tafadharii...

 

[Dogoli kinyamkela]

Mwendelezo tafadharii...

WaJa

 

[njumu za kosovo]

🙄🙄🙄

 

[win-one]

we dogoli ulimezwa na msitu au? ebu tuletee muendelezo

 

[Dogoli kinyamkela]

we dogoli ulimezwa na msitu au? ebu tuletee muendelezo

😂😂😂 Msitu una visanga huu mkuu

 

[Dogoli kinyamkela]

Kumbe mnaipenda eeh Aya sawa soon nawaletea mwendelezo nilikua nasoma upepo kwanza msituni

 

[Dogoli kinyamkela]

SEHEMU YA TATU:

SAUTI ZA VICHWA VILIVYO KATWA

Baada ya duara kuchorwa, upepo mzito ukavuma na taa ya mwezi kujitokeza kupitia ufa mdogo kwenye mawingu. Miale yake ilipiga duara lile na mara moja hewa ikabadilika. Harufu ya damu mbichi ikasambaa angani.

“Asha…” sauti dhaifu ilisikika nyuma yake.
Alipogeuka, damu ilimganda mwilini. Mama yake, yule aliyemwona kwenye ndoto, alisimama pale. Lakini shingo yake ilikuwa imekatwa nusu, kichwa kikiwa kimeegemea upande mmoja kwa ngozi iliyobakia. Macho yale yalikuwa mekundu yakimtazama kwa huzuni.

“Damu ya ukoo inalia. Kila kizazi kimeficha siri hii. Mlikataa kutoa kafara, sasa deni limefika kwenu,” mama alimnong’oneza kwa sauti ya kuzimu.

Baraka alishindwa kustahimili. “Asha, hiyo si mama yako! Huo ni mzimu wa damu!”

Lakini Asha alihisi damu ikichemka mwilini mwake, akasikia milio ya vichwa vingi vikilia ndani ya masikio yake. Sauti nyingi za wanaume, wanawake na watoto zilikoromea kitu kimoja:

“Kafara lazima irudi. Kafara lazima irudi. Kafara lazima irudi.”

Mzee Mtema akasimama na fimbo yake juu. “Sikiliza kwa makini! Msitu huu umejaa nafsi zilizokatwa vichwa enzi za vita vya koo. Walifungwa humu kwa agano la damu. Ukisikia sauti zao, usiwajibu. Ukijibu, wanakufuata usiku na kukata kichwa chako!”

Lakini tayari Asha alikuwa amejibu bila kutambua:
“Mimi siogopi, mtafanya mnavyotaka lakini sitoi damu ya familia yangu.”

Miti yote ya msitu ikaanza kugungika kwa nguvu. Kuanzia mbali, vichwa visivyo na miili vilianza kutua ardhini moja baada ya jingine, vikining’inia hewani kana kwamba vimebebwa na upepo. Macho yao yakimulika kama makaa mekundu.

Baraka alidondosha hirizi yake, akashika mkono wa Asha, lakini ilikuwa kuchelewa. Wameitwa.



SEHEMU YA NNE:

KWAJIJA WA MLANGO

Ghafla duara la mawe lilipanuka, likawa lango kubwa la giza lenye moto wa kijivu unaochoma bila joto. Kutoka ndani yake, aliibuka kiumbe kirefu aliyevaa vazi jeupe lililochafuka kwa damu. Uso wake haukuwa na pua wala midomo, ila ulikuwa na jicho moja kubwa katikati ya paji la uso.

“Mimi ndiye Kwajija, mlinzi wa mlango huu. Mmevunja muhuri wa vizazi 77. Hakuna kurudi bila kafara.”

Asha alijaribu kuzungumza, lakini ulimi wake ulipooza mdomoni. Mzee Mtema akapiga magoti, akapiga mihanga ya maneno ya kale:

“Kwa jina la ardhi na mizimu ya mababu, tunakuomba rehema. Usichukue nafsi zetu, chukua mzigo wa historia.”

Kwajija akacheka kwa sauti nzito, ikitikisa misuli ya kila mmoja.
“Mizimu ya ukoo wenu walinisaliti. Walifunga mlango bila malipo. Sasa damu ya vizazi vyenu itakuwa sahani yangu ya milele.”

Baraka alipiga ujasiri, akajikakamua kupiga kelele:
“Hapana! Hatutakufa! Ikiwa kafara lazima iwepo, basi ichukue roho yangu peke yangu, usimguse Asha!”

Asha akalia machozi.
Kwajija akanyanyua mkono wake mrefu wenye kucha kama visu. Ardhi ikapasuka, na mikono myeupe ya mizimu ikamvuta Baraka chini taratibu. Baraka akapiga kelele ya mwisho:
“Usikate tamaa, Asha… fungua siri ya ukoo wako!”

Mara baada ya Baraka kutoweka ardhini, duara likajifunga kwa kishindo, na upepo ukatulia. Asha akabaki na Mzee Mtema peke yao, mioyo yao ikipiga kama ngoma ya vita.

Kwajija alitoweka, lakini sauti yake ilibaki ikining’inia angani:

“Safari yenu haijaanza, bado. Mwisho wa damu yenu uko mbele ya Mlima wa Viapo. Huko ndipo jibu litapatikana.”

ITAENDELEA............

 

[win-one]

SEHEMU YA TATU:

SAUTI ZA VICHWA VILIVYO KATWA

Baada ya duara kuchorwa, upepo mzito ukavuma na taa ya mwezi kujitokeza kupitia ufa mdogo kwenye mawingu. Miale yake ilipiga duara lile na mara moja hewa ikabadilika. Harufu ya damu mbichi ikasambaa angani.

“Asha…” sauti dhaifu ilisikika nyuma yake.
Alipogeuka, damu ilimganda mwilini. Mama yake, yule aliyemwona kwenye ndoto, alisimama pale. Lakini shingo yake ilikuwa imekatwa nusu, kichwa kikiwa kimeegemea upande mmoja kwa ngozi iliyobakia. Macho yale yalikuwa mekundu yakimtazama kwa huzuni.

“Damu ya ukoo inalia. Kila kizazi kimeficha siri hii. Mlikataa kutoa kafara, sasa deni limefika kwenu,” mama alimnong’oneza kwa sauti ya kuzimu.

Baraka alishindwa kustahimili. “Asha, hiyo si mama yako! Huo ni mzimu wa damu!”

Lakini Asha alihisi damu ikichemka mwilini mwake, akasikia milio ya vichwa vingi vikilia ndani ya masikio yake. Sauti nyingi za wanaume, wanawake na watoto zilikoromea kitu kimoja:

“Kafara lazima irudi. Kafara lazima irudi. Kafara lazima irudi.”

Mzee Mtema akasimama na fimbo yake juu. “Sikiliza kwa makini! Msitu huu umejaa nafsi zilizokatwa vichwa enzi za vita vya koo. Walifungwa humu kwa agano la damu. Ukisikia sauti zao, usiwajibu. Ukijibu, wanakufuata usiku na kukata kichwa chako!”

Lakini tayari Asha alikuwa amejibu bila kutambua:
“Mimi siogopi, mtafanya mnavyotaka lakini sitoi damu ya familia yangu.”

Miti yote ya msitu ikaanza kugungika kwa nguvu. Kuanzia mbali, vichwa visivyo na miili vilianza kutua ardhini moja baada ya jingine, vikining’inia hewani kana kwamba vimebebwa na upepo. Macho yao yakimulika kama makaa mekundu.

Baraka alidondosha hirizi yake, akashika mkono wa Asha, lakini ilikuwa kuchelewa. Wameitwa.



SEHEMU YA NNE:

KWAJIJA WA MLANGO

Ghafla duara la mawe lilipanuka, likawa lango kubwa la giza lenye moto wa kijivu unaochoma bila joto. Kutoka ndani yake, aliibuka kiumbe kirefu aliyevaa vazi jeupe lililochafuka kwa damu. Uso wake haukuwa na pua wala midomo, ila ulikuwa na jicho moja kubwa katikati ya paji la uso.

“Mimi ndiye Kwajija, mlinzi wa mlango huu. Mmevunja muhuri wa vizazi 77. Hakuna kurudi bila kafara.”

Asha alijaribu kuzungumza, lakini ulimi wake ulipooza mdomoni. Mzee Mtema akapiga magoti, akapiga mihanga ya maneno ya kale:





Kwajija akacheka kwa sauti nzito, ikitikisa misuli ya kila mmoja.
“Mizimu ya ukoo wenu walinisaliti. Walifunga mlango bila malipo. Sasa damu ya vizazi vyenu itakuwa sahani yangu ya milele.”

Baraka alipiga ujasiri, akajikakamua kupiga kelele:
“Hapana! Hatutakufa! Ikiwa kafara lazima iwepo, basi ichukue roho yangu peke yangu, usimguse Asha!”

Asha akalia machozi.
Kwajija akanyanyua mkono wake mrefu wenye kucha kama visu. Ardhi ikapasuka, na mikono myeupe ya mizimu ikamvuta Baraka chini taratibu. Baraka akapiga kelele ya mwisho:
“Usikate tamaa, Asha… fungua siri ya ukoo wako!”

Mara baada ya Baraka kutoweka ardhini, duara likajifunga kwa kishindo, na upepo ukatulia. Asha akabaki na Mzee Mtema peke yao, mioyo yao ikipiga kama ngoma ya vita.

Kwajija alitoweka, lakini sauti yake ilibaki ikining’inia angani:

“Safari yenu haijaanza, bado. Mwisho wa damu yenu uko mbele ya Mlima wa Viapo. Huko ndipo jibu litapatikana.”

ITAENDELEA............

usitukalize sana fanya bandika bandua😅

 

[win-one]

min -me kaka njoo usome hadithi za kidogoli 😅😅😅

 

[Dogoli kinyamkela]

usitukalize sana fanya bandika bandua😅

😂😂😂

 

[min -me]

min -me kaka njoo usome hadithi za kidogoli 😅😅😅

Hadithi za itaendelea zina kata stimu

 

[win-one]

Hadithi za itaendelea zina kata stimu

kabisa, bora ashushe hata epsod kadhaa za kukaa wiki,, sasa huyu eps 2 mpaka mwezi mwingine tena

 

[min -me]

kabisa, bora ashushe hata epsod kadhaa za kukaa wiki,, sasa huyu eps 2 mpaka mwezi mwingine tena

Nina vitabu vya hadithi lundo , halafu mtu aje aniambie itaendelea 🤣

 

[win-one]

Nina vitabu vya hadithi lundo , halafu mtu aje aniambie itaendelea 🤣

ninavyo penda hadithi sasa uwih🤗, uanze kutushushia nyuzi basi,,, nitakua fan wako nambari moya 😆

 

[min -me]

ninavyo penda hadithi sasa uwih🤗, uanze kutushushia nyuzi basi,,, nitakua fan wako nambari moya 😆

Hahaha mim nina vitabu tu

 

[win-one]

Hahaha mim nina vitabu tu

si ndio wew unavyo ila sisi hatuna, kwahiyo fanya kutuhadithia ulivyo visoma🙂

 

[min -me]

si ndio wew unavyo ila sisi hatuna, kwahiyo fanya kutuhadithia ulivyo visoma🙂

Kumbe

 

[win-one]

Kumbe

sasa je

 

[Dogoli kinyamkela]

SEHEMU YA TANO:

SAFARI YA MLIMA WA VIAPO

Usiku ulipokolea zaidi. Msitu wa Mkinga wa Giza sasa ulionekana kama tumbo la mzimu, kila mti ukiwa na macho yanayowatazama. Asha alihisi hofu na majonzi kwa kupoteza rafiki yake Baraka, lakini sauti ya Kwajija bado iligonga masikioni mwake kama ngoma ya vilindi vya kuzimu:
“Mwisho wa damu yenu uko mbele ya Mlima wa Viapo.”

Mzee Mtema, kwa pumzi nzito, alimshika Asha mkono. “Ukoo wako ulishindwa zamani, binti. Lakini pengine wewe ndiyo unayetakiwa kumaliza deni hili. Hata kama barabara yake ni damu na mauti.”

Walitembea kwa masaa mengi wakivuka miiba, mito ya damu iliyokuwa ikitiririka katikati ya msitu, na sehemu zilizojawa na mifupa ya watu waliowahi kupotea. Sauti za vichwa vilivyokatwa ziliendelea kuimba wimbo mmoja: “Kafara lazima irudi.”
Asha mara kwa mara alijaribu kuziba masikio yake, lakini sauti zile zilipenya moja kwa moja kwenye moyo wake.

Hatimaye walipofika ukingoni mwa msitu, mlima mkubwa ulionekana ukipaa angani kama mnyama aliyelala kifudifudi. Juu yake kulikuwa na mwanga wa ajabu wa kijani, unaopenya anga lililofunikwa na mawingu. Mlima huo ndio uliitwa na koo zote za kale kama Mlima wa Viapo, mahali ambapo mikataba ya damu ilifungwa na mizimu ya enzi.

Mzee Mtema akaweka fimbo yake ardhini, akavuta pumzi ndefu. “Tukipanda hapa, hakuna kurudi nyuma. Huu mlima si wa miili, ni wa roho. Yatakayotuandama kule juu ni hukumu ya kila kizazi kilichopita.”

Asha alihisi tumbo lake likigeuka, lakini akajua hakuna cha kupoteza. Alijiwekea nadhiri: Nitafika kileleni, nitafahamu siri ya damu yangu, hata ikigharimu roho yangu.

Walipoanza kupanda, anga lote lilitikiswa na mlio wa mnyororo mkubwa. Ardhi ikapasuka, na kutoka chini zikatokea miili ya wanakoo waliokufa zamani, macho yao yakimulika kama taa, wakipaza sauti moja:

“Karibuni Mlima wa Viapo. Hapa hakuna uhai unaorudi salama.”


SEHEMU YA SITA:

VITABU VYA DAMU

Walipopanda hatua za mwanzo za Mlima wa Viapo, Asha alihisi kila hatua ikinyonya nguvu za mwili wake. Miguu yake ikawa mizito, kana kwamba kila jiwe lilikuwa linashikilia roho yake. Mzee Mtema naye alionekana kuzeeka ghafla; nywele zake zikageuka nyeupe kabisa ndani ya dakika chache, na ngozi yake kukunjamana zaidi.

“Kila unapopanda, mlima unalisha roho zako za mababu kwako. Usitetemeke, usiangalie nyuma,” Mzee Mtema alionya huku akivuta pumzi kwa shida.

Walipofika katikati ya mlima, waliona hekalu la mawe ya damu, limechorwa alama za kale. Milango yake ilijifungua yenyewe, na upepo mkali ukaambatana na milio ya vicheko vya ajabu. Ndani kulikuwa na vitabu vikubwa vitatu vimewekwa juu ya meza ya mifupa. Vitabu hivi vilikuwa na majina ya koo zote zilizowahi kufunga agano la damu na mizimu ya msitu.

Asha alisogea na kuona jina la familia yake likiwa limechorwa kwa damu iliyokauka. Chini yake kulikuwa na maandiko:
“Kafara iliyoahirishwa. Deni bado lipo. Ukifuta, damu yako itabaki. Ukikataa, ukoo mzima utaangamia.”

Mara vitabu vikatetemeka, na roho ya Baraka ikaibuka kutoka kwenye kivuli. Macho yake yalikuwa yamejaa huzuni.
“Asha… usiogope. Deni hili si la kwako peke yako. Ni la wote waliokufa kabla yetu. Ikiwa utatia sahihi ya damu yako, unafunga vizazi vijavyo. Lakini ikiwa utachoma kitabu hiki moto, mzimu wa Kwajija mwenyewe atakushambulia.”

Mzee Mtema akatupa macho kwa Asha. “Chaguo liko kwako, binti. Ama unalipa deni kwa damu yako, ama unakabiliana na jicho la kuzimu.”

Ukuta mzima wa hekalu ulianza kutikiswa, macho ya jicho moja ya Kwajija yakaanza kuonekana kwenye giza la dari, yakimulika moja kwa moja kwa Asha.

“Chagua sasa!” sauti nzito ilirindima, mlima
mzima ukitikisika kama unataka kuanguka.

ITAENDELEA.......