CARIFONIA
JF-Expert Member
- Aug 17, 2013
- 645
- 1,549
"Dereva Mpya na Safari ya Basi la Taifa"
Katika mtaa wa fikra na mtaa wa dhamira, palisimama basi moja kubwa lililobeba matumaini ya wengi. Basi hilo lilikuwa limezoeleka, likiwa na alama ya miaka mingi ya safari na vumbi la historia. Lilikuwa linajulikana kama "TAIFA EXPRESS" — basi la watu wote.
Siku moja, habari zilienea kwa kasi kama moshi wa moto porini: dereva aliyekuwa akiliendesha basi hilo, aliyepigiwa saluti na abiria kwa ustadi na busara zake, alikuwa ameugua ghafla na kufariki dunia. Vilio vilisikika, machozi yakatiririka, lakini safari haikusimama — kwa sababu abiria walipaswa kufika walikoelekea.
Ndipo akatambulishwa dereva mpya. Mwanamke aliyejaa hamasa na maneno matamu, aliahidi kuendeleza safari na hata kuifanya iwe bora zaidi. Abiria wakampigia makofi, wakapiga vigelegele, na kwa matumaini mapya, wakaketi kwa utulivu kwenye viti vyao. Basi likaondoka, barabara ikanyamazishwa na gurudumu la matumaini.
Hapo mwanzo, alionekana kuijua ramani. Alizungumza kwa kujiamini, akawa anapiga honi kwa ustadi, na hata kusalimia kwa mikono miwili kila alipopita mijini. Lakini kadri safari ilivyozidi kusonga, upepo wa mashaka ukaanza kuvuma.
Dereva alianza kuvunja sheria za barabarani. Alipitisha basi kwenye kona kali bila kupunguza mwendo, akavuka taa nyekundu huku akitabasamu. Muda mwingine aliendesha kwa mwendo kasi katika maeneo yenye watoto, akionekana kupuuza alama za onyo. Wakati mwingine, alisimamisha basi katikati ya barabara kwenda kujichana nywele kiooni, huku abiria wakisubiri kwa wasiwasi.
Walipojaribu kumkumbusha, baadhi ya abiria kwa heshima wakamwendea wakamwambia, "Dereva, kwa mujibu wa alama, tunapaswa kupunguza mwendo hapa." Lakini dereva aligeuka kwa uso wa hasira, macho yake yakitisha, na kwa sauti kali akasema, “Mimi ndiye dereva! Ninyi ni abiria tu. Mlikuwa wapi nilipojifunza kuendesha?”
Hakutosheka hapo. Aliwafokea waliokaa karibu naye, na wengine aliwatoza faini za uongo. Waliodai maelezo walishushwa maporini, katikati ya msitu wa maneno na kimya cha hofu. Hakujali kama walikuwa wanawake, wazee, au watoto. Aliona wao ni kelele zisizofaa.
Sauti za hofu zikaanza kusikika ndani ya basi. Wengine wakaanza kujiuliza, "Hivi kweli huyu ni dereva tuliyemchagua kwa matumaini?" Lakini wengi walinyamaza, kwa hofu ya kushushwa porini. Wengine waliamua kulala usingizi wa kujifanya hawasikii, wakiamini safari itafika tu mwisho.
Lakini basi linaendelea kuyumba. Barabara sasa ina mashimo, matairi yamechoka, injini inalalamika. Wakati mwingine abiria wanashindwa kujua kama watapona au watazama katika bonde la kusikitisha.
Je, basi hili litaokoka? Je, abiria watapata nafasi ya kusema tena kuhusu hatma ya safari yao? Na je, dereva huyu atatambua kuwa kuwa dereva si tu kushika usukani, bali kusikia na kuheshimu wale waliomo ndani ya basi?
Hadithi ya "TAIFA EXPRESS" si hadithi ya barabarani tu — ni kioo cha jamii, ni mwalimu wa wakati. Safari bado inaendelea, lakini swali kubwa linasalia: Ni lini abiria wataamua kuwa safari si ya dereva peke yake, bali ya wote walio ndani ya basi?
Katika mtaa wa fikra na mtaa wa dhamira, palisimama basi moja kubwa lililobeba matumaini ya wengi. Basi hilo lilikuwa limezoeleka, likiwa na alama ya miaka mingi ya safari na vumbi la historia. Lilikuwa linajulikana kama "TAIFA EXPRESS" — basi la watu wote.
Siku moja, habari zilienea kwa kasi kama moshi wa moto porini: dereva aliyekuwa akiliendesha basi hilo, aliyepigiwa saluti na abiria kwa ustadi na busara zake, alikuwa ameugua ghafla na kufariki dunia. Vilio vilisikika, machozi yakatiririka, lakini safari haikusimama — kwa sababu abiria walipaswa kufika walikoelekea.
Ndipo akatambulishwa dereva mpya. Mwanamke aliyejaa hamasa na maneno matamu, aliahidi kuendeleza safari na hata kuifanya iwe bora zaidi. Abiria wakampigia makofi, wakapiga vigelegele, na kwa matumaini mapya, wakaketi kwa utulivu kwenye viti vyao. Basi likaondoka, barabara ikanyamazishwa na gurudumu la matumaini.
Hapo mwanzo, alionekana kuijua ramani. Alizungumza kwa kujiamini, akawa anapiga honi kwa ustadi, na hata kusalimia kwa mikono miwili kila alipopita mijini. Lakini kadri safari ilivyozidi kusonga, upepo wa mashaka ukaanza kuvuma.
Dereva alianza kuvunja sheria za barabarani. Alipitisha basi kwenye kona kali bila kupunguza mwendo, akavuka taa nyekundu huku akitabasamu. Muda mwingine aliendesha kwa mwendo kasi katika maeneo yenye watoto, akionekana kupuuza alama za onyo. Wakati mwingine, alisimamisha basi katikati ya barabara kwenda kujichana nywele kiooni, huku abiria wakisubiri kwa wasiwasi.
Walipojaribu kumkumbusha, baadhi ya abiria kwa heshima wakamwendea wakamwambia, "Dereva, kwa mujibu wa alama, tunapaswa kupunguza mwendo hapa." Lakini dereva aligeuka kwa uso wa hasira, macho yake yakitisha, na kwa sauti kali akasema, “Mimi ndiye dereva! Ninyi ni abiria tu. Mlikuwa wapi nilipojifunza kuendesha?”
Hakutosheka hapo. Aliwafokea waliokaa karibu naye, na wengine aliwatoza faini za uongo. Waliodai maelezo walishushwa maporini, katikati ya msitu wa maneno na kimya cha hofu. Hakujali kama walikuwa wanawake, wazee, au watoto. Aliona wao ni kelele zisizofaa.
Sauti za hofu zikaanza kusikika ndani ya basi. Wengine wakaanza kujiuliza, "Hivi kweli huyu ni dereva tuliyemchagua kwa matumaini?" Lakini wengi walinyamaza, kwa hofu ya kushushwa porini. Wengine waliamua kulala usingizi wa kujifanya hawasikii, wakiamini safari itafika tu mwisho.
Lakini basi linaendelea kuyumba. Barabara sasa ina mashimo, matairi yamechoka, injini inalalamika. Wakati mwingine abiria wanashindwa kujua kama watapona au watazama katika bonde la kusikitisha.
Je, basi hili litaokoka? Je, abiria watapata nafasi ya kusema tena kuhusu hatma ya safari yao? Na je, dereva huyu atatambua kuwa kuwa dereva si tu kushika usukani, bali kusikia na kuheshimu wale waliomo ndani ya basi?
Hadithi ya "TAIFA EXPRESS" si hadithi ya barabarani tu — ni kioo cha jamii, ni mwalimu wa wakati. Safari bado inaendelea, lakini swali kubwa linasalia: Ni lini abiria wataamua kuwa safari si ya dereva peke yake, bali ya wote walio ndani ya basi?
