Simulizi : Hatia Takatifu

[Mjusi Sharobalo]

SIMULIZI: HATIA TAKATIFU

Mtunzi: Kedmund Mtembezi
Mwamdishi: Kedmund Mtembezi

Email: kedmund742@gmail.com

WhatsApp: +255 672 229 424

SEHEMU YA 1

Jua lilikuwa linachoma kama kawaida ya mchana wa Dar es Salaam. Vumbi lilikuwa likipaa kila gari lilipopita kwenye barabara ya udongo ya mtaani, na kelele za wauza chips, mama lishe na boda boda zilichanganyika kama muziki wa maisha ya kila siku.

Kijana mmoja aitwaye Kedmund alikaa juu ya jiwe lililochakaa pembeni ya nyumba yao ya mabati. Alikuwa na fulana iliyochuja na suruali iliyopauka, macho yake yakiwa yamejaa mawazo mazito kuliko umri wake ulivyokuwa.

“Maisha haya siyo rahisi…” alijisemea taratibu huku akiangalia watoto wadogo wakicheza bila kujali kesho.
Alikuwa mtoto wa mwisho kwenye familia ya watoto watatu. Baba yao alifariki miaka mitano iliyopita kwa ugonjwa, na tangu hapo mama yao, Mama Asha, ndiye aliyebeba mzigo wa familia. Kila siku alikuwa anaamka alfajiri kwenda kuuza maandazi na chai ili angalau wapate kula.
Lakini pesa haikutosha.

Usiku mwingi walilala na njaa, na siku nyingine Kedmund aliamua kusema uongo kwa mama yake kuwa ameshiba ilhali tumbo lilikuwa linamnguruma.
Siku hiyo, rafiki yake wa karibu, Juma, alikuja akiwa na tabasamu la ajabu.
“Vipi Kedmund, bado uko hapa unafikiria maisha?” Juma aliuliza huku akikaa karibu yake.
“Na nifanye nini sasa… kila siku ni ile ile. Nimechoka kuwa maskini bro,” Kedmund alijibu kwa sauti ya chini.
Juma alitabasamu kidogo, kisha akasogea karibu zaidi.
“Kuna mchongo nimeusikia… unaweza kututoa hapa.”
Kedmund aligeuza kichwa kwa haraka. “Mchongo gani?”
Juma aliangalia kushoto na kulia kuhakikisha hakuna anayesikiliza.
“Kuna jamaa mmoja anahitaji vijana wa kusafirisha mizigo… siyo kazi ngumu, pesa yake ni nzuri sana.”
Kedmund alinyamaza kwa sekunde chache. Moyoni alihisi kitu si sawa, lakini njaa na hali ya maisha vilianza kumshawishi.
“Ni mizigo gani?” aliuliza kwa tahadhari.
Juma alicheka kidogo. “Usiulize sana bro… cha muhimu ni pesa. Hapa mtaani ukitaka kutoka, lazima ujitoe mhanga kidogo.”
Maneno hayo yaligonga kichwa cha Kedmund kama nyundo.
Alijua kabisa hii inaweza kuwa njia ya hatari. Lakini pia alijua hakuna njia rahisi ya kutoka kwenye umaskini waliokuwa nao.
Usiku huo, Kedmund alikaa kimya ndani ya nyumba yao ndogo ya mabati. Mama yake alikuwa amechoka sana, amelala mapema. Kaka yake mkubwa alikuwa hajapata kazi kwa miezi mingi, na dada yake alikuwa ameacha shule kwa sababu ya ada.
Alimtazama mama yake aliyelala.
“Mama anastahili maisha mazuri…” alijisemea.
Ndani ya moyo wake, vita ilikuwa inaendelea.
Upande mmoja ulimwambia: kaa mbali na mambo ya hatari.
Upande mwingine ulikuwa unapiga kelele: hii ndiyo nafasi yako ya kubadilisha maisha.
Asubuhi iliyofuata, aliamka mapema kuliko kawaida.
Alitoka nje, upepo wa asubuhi ukimpiga usoni. Alihisi kama maisha yanampa mtihani mkubwa.
Juma tayari alikuwa anamsubiri kona ya barabara.
“Umefikiria?” aliuliza haraka.
Kedmund alinyamaza kwa sekunde chache, kisha akavuta pumzi ndefu.
“Twende… lakini nataka kujua tunaingia kwenye nini.”
Juma alitabasamu kwa ushindi.
“Hapo sasa… umekuwa mwanaume.”
Walitembea pamoja kuelekea sehemu ambayo Kedmund hakuwahi kufika. Moyo wake ulikuwa unapiga kwa kasi, lakini hakurudi nyuma.
Walifika kwenye nyumba moja ya kifahari kidogo, tofauti kabisa na mazingira ya mtaani.
Mlango ulifunguliwa na mwanaume mmoja mwenye mwili mkubwa na macho makali.
“Ndiyo hawa?” aliuliza kwa sauti nzito.
Juma alikubali kwa kichwa.
Mwanaume huyo alimwangalia Kedmund kwa makini, kama mtu anayepima kitu cha thamani.
“Unaonekana mdogo… lakini macho yako yana njaa. Napenda watu wenye njaa ya maisha.”
Kedmund hakujibu. Alisimama tu kimya.
“Ukifanya kazi vizuri, utapata pesa nyingi. Ukicheza mchezo, utajuta,” mwanaume huyo alisema kwa sauti tulivu lakini yenye vitisho.
Kedmund alihisi baridi ikipita mgongoni.
Lakini hakusema chochote.
Ndani ya sekunde chache, alijua maisha yake hayatarudi kuwa yale yale tena.
Hapo ndipo safari yake ilianza.
Safari ya kutoka kwenye vumbi… kwenda kwenye ndoto ambazo hata yeye mwenyewe hakuwahi kuamini.
Lakini hakujua kuwa kila hatua aliyokuwa anachukua… ilikuwa inaenda kumpeleka karibu zaidi na hatari kubwa kuliko alivyowahi kufikiria.

Mwisho wa Sehemu ya 1

#LIKE_COMMENT Tuendelee sehemu ya 2.

 

[Mjusi Sharobalo]

SIMULIZI: HATIA TAKATIFU

Mwandishi: Kedmund Mtembezi

SEHEMU YA 2

Ndani ya ile nyumba ya kifahari, hali ya hewa ilikuwa nzito kama vile kuna jambo kubwa linaenda kutokea.
Kedmund na Juma waliongozwa hadi sebuleni. Sofa zilikuwa za gharama, televisheni kubwa ukutani, na kila kitu kilionyesha pesa — pesa ambayo Kedmund hakuwahi kuiona hata kwa ndoto.
Mwanaume yule aliyewakaribisha aliketi mbele yao, akawatazama tena kwa macho ya kupima.
“Mimi naitwa Rashid,” alisema kwa utulivu. “Na hapa hakuna mchezo wa kitoto.”
Kedmund alikaa kimya, lakini moyo wake ulikuwa unadunda kwa kasi.
Rashid aliweka begi dogo mezani.
“Hii ndiyo kazi yenu ya kwanza.”
Juma alitabasamu, kama vile tayari alijua kinachoendelea. Lakini Kedmund bado alikuwa na wasiwasi.
“Kazi gani hasa?” aliuliza.
Rashid alimwangalia moja kwa moja.
“Mtasafirisha mzigo kutoka hapa hadi Mbagala. Hakuna maswali. Hakuna kufungua. Hakuna kuchelewa.”
Kimya kilitanda.
Kedmund alihisi koo lake likikauka.
“Na kama tukikamatwa?” aliuliza kwa tahadhari.
Rashid alitabasamu kidogo… tabasamu la kutisha.
“Msikamatwe.”
Maneno hayo yalikuwa mafupi, lakini yalibeba uzito mkubwa.
Kabla Kedmund hajafikiria zaidi, Rashid aliweka bahasha mezani.
“Advance.”
Juma aliichukua haraka, akaifungua kidogo… macho yake yakang’aa.
“Bro… hii ni pesa ya kweli,” alinong’ona kwa furaha.
Kedmund aliangalia zile pesa — zilikuwa nyingi kuliko alivyowahi kushika maishani mwake.
Ndani ya sekunde ile ile, alihisi akili yake inaanza kubadilika.
Hii inaweza kubadilisha maisha yetu…
Lakini pia, sauti nyingine ilimnong’oneza:
Hii inaweza kukuangamiza…
Dakika chache baadaye, walikuwa njiani.
Jua lilikuwa limeanza kupungua, lakini joto la mchana bado lilikuwa linaonekana ardhini. Walipanda daladala, begi lile likiwa mikononi mwa Kedmund.
Alikuwa amelishika kwa nguvu, kama mtu anayebeba kitu kisichoeleweka.
“Kuwa kawaida tu,” Juma alisema. “Usionyeshe hofu.”
Lakini haikuwa rahisi.
Kila mtu aliyekuwa ndani ya daladala alionekana kama polisi kwake.
Kila macho yaliyomwangalia yalimfanya ajisikie kama ameshikwa tayari.
Moyo wake ulikuwa unapiga du-du-du bila kupumzika.
Walipofika maeneo ya katikati ya jiji, ghafla daladala ilisimama.
“Simamisha! Ukaguzi!” sauti ilisikika nje.
Kedmund alihisi damu ikiganda.
Polisi wawili walipanda ndani.
“Vitambulisho!” mmoja wao alipaza sauti.
Juma alijifanya mtulivu, lakini Kedmund alikuwa karibu kupoteza fahamu.
Mikono yake ilianza kutetemeka.
Hii ndiyo mwisho wangu… alifikiria.
Polisi mmoja alianza kukagua watu mmoja mmoja.
Alikuwa anakaribia.
Karibu zaidi.
Mpaka alipofika mbele yao.
“Nyie wawili… mnatoka wapi?” aliuliza.
Juma alijibu haraka: “Tunaenda kwa ndugu yetu Mbagala, bwana.”
Polisi alimwangalia Kedmund.
“Wewe mbona unaonekana na hofu?”
Kedmund alimeza mate.
“Ni… ni joto tu mkuu,” alisema kwa sauti iliyokatika.
Kulikuwa na ukimya mfupi.
Dakika chache zilionekana kama saa.
Kisha polisi akacheka kidogo.
“Hamna shida… lakini kuwa makini.”
Walishuka.
Daladala ikaendelea.
Kedmund alikaa kimya kwa muda mrefu, kisha akavuta pumzi ndefu kama mtu aliyenusurika ajali.
“Nilidhani tumekwisha…” alisema kwa sauti ya chini.
Juma alicheka.
“Hii ndiyo game bro… ukizoea, utaona kawaida tu.”
Lakini Kedmund hakuhisi kawaida hata kidogo.
Alihisi kama ameanza kuingia kwenye dunia ambayo haina kurudi nyuma.
Walipofika Mbagala, walipeleka lile begi kwa mtu mwingine aliyekuwa anawasubiri kwenye kona ya giza.
Hakukuwa na mazungumzo mengi.
Walikabidhi mzigo… wakapewa pesa nyingine.
Safari ya kurudi ilikuwa tofauti kabisa.
Kedmund alikuwa kimya, lakini kichwani mwake kulikuwa na mawazo mengi.
Alipofika nyumbani, alimkuta mama yake akipika kwa shida, akichochea sufuria iliyokuwa na chakula kidogo.
“Mwanangu… leo umechelewa,” mama alisema kwa sauti ya upole.
Kedmund alisimama kimya kwa sekunde chache… kisha akatoa sehemu ya pesa na kumpa.
Mama yake alishangaa.
“Hizi pesa zote umetoka wapi?”
Kedmund alisita… kisha akasema:
“Nimepata kazi, mama.”
Mama yake alitabasamu kwa furaha… macho yake yakajaa matumaini mapya.
“Asante Mungu…”
Lakini Kedmund alihisi moyo wake ukiuma kidogo.
Kwa sababu alijua…
Hii “kazi” haikuwa ya kawaida.
Na hii ilikuwa ni mwanzo tu.
Usiku huo, alilala kitandani akitazama paa la bati.
Pesa zilikuwa mfukoni.
Lakini amani haikuwepo moyoni.
Na ndani kabisa ya nafsi yake, alijua kitu kimoja:
👉 Hatua ya kwanza imechukuliwa… na kurudi nyuma haitakuwa rahisi tena.

Mwisho wa Sehemu ya 2

#Like_comment Tuendelee sehemu ya 3.

 

[Mjusi Sharobalo]

SEHEMU YA PILI

SIMULIZI: HATIA TAKATIFU Mwandishi: Kedmund Mtembezi SEHEMU YA 2 Ndani ya ile nyumba ya kifahari, hali ya hewa ilikuwa nzito kama vile kuna...

kedmundstories.blogspot.com