Habari wakubwa wangu,
Leo nimekaa hapa na moyo umenichoma kama kisu. Siwezi hata kulala. Nipo njia panda, maisha yamenifanya nistuke na kuogopa kila kitu. Rafiki yangu wa karibu sana, Juma, amenifanya nitoe machozi kama mtoto mdogo.
Juma na mimi tumekuwa kama ndugu tangu shule ya sekondari. Tumepitia shida na raha pamoja. Yeye ni mtu wa tabasamu kila wakati, mcheshi, msaidizi. Lakini wiki iliyopita, ghafla alianza kuwa mwembamba na kukohoa sana. Alipokwenda hospitali, madaktari walimwambia ukweli ulioumiza roho yangu: Ana saratani ya mapafu ya hatua ya mwisho. Hauna tiba. Madaktari walimpa miezi moja tu kuishi. Mwezi mmoja tu ndugu yangu atakwenda.
Jana usiku aliniita nyumbani kwake. Alikuwa amelala kitandani, uso wake umepungua sana, macho yake yamezama, na sauti yake imekuwa ndogo kama ya mtu anayekufa polepole. Nilipoingia chumbani, alinitazama kwa muda mrefu bila kusema chochote. Machozi yalikuwa yakimtoka kimya kimya.
“Kaka Hamza…” alisema kwa sauti iliyovunjika. “Nimekuita kwa sababu najua siku zangu zimehesabika. Mwezi mmoja tu, au hata chini, na nitakuwa nimeondoka. Siogopi kufa… lakini kuna kitu kinaniumiza sana rohoni.”
Alishika mkono wangu kwa nguvu ndogo. “Mke wangu, Aisha… yeye ni malaika. Tumeishi pamoja miaka saba, tumepata watoto wawili. Yeye hajui bado ukweli kamili. Anadhani nitapona. Lakini mimi najua. Hamza, mimi naomba jambo moja kabla sijakwenda… Nimuoe Aisha baada yangu.”
Nilishtuka. “Juma, usiseme hivyo…”
Alilia sana. Machozi yalikuwa yakimtoka kama mvua. “Unajua mimi nimepambana na maisha yangu yote ili familia yangu iwe na furaha. Aisha ni mwanamke mwema sana, lakini akiachwa peke yake na watoto wadogo… nitakufa na huzuni kubwa. Wewe Hamza, mimi nakutegemea. Wewe ni mtu mwaminifu, unampenda familia. Tafadhali, nakuomba kwa jina la Mungu, baada yangu umsaidie, umuoe, uwe baba wa watoto wangu. Usimwache apate shida. Nakuomba kama ndugu yangu wa damu…”
Alipiga kelele kidogo kwa maumivu na huzuni. “Tafadhali Hamza… usiniache na wasiwasi. Ahadi yako tu itanipa amani ya kuondoka.” Nilikaa kimya. Moyo wangu ulikuwa umevunjika vipande vipande. Niliitikia tu kichwa, nikiwa na machozi yakinitoka mimi pia. Tulikaa tumeumkumbatia kama ndugu kwa muda mrefu.
Sasa nimeshindwa hata kula. Nimewaza usiku kucha. Juma anatarajia kufa ndani ya mwezi mmoja. Na yeye amenipa mzigo mzito wa maisha yake yote.
Wakubwa, mimi nikoje sasa?
Je, ni sawa kukubali ombi la rafiki yangu wa karibu anayekufa?
Je, ningeweza kuishi na Aisha nikijua alikuwa mke wa ndugu yangu?
Au ni heri nimkatae ili nisije nikaumia roho yangu?
Tafadhali nisaidieni. Hii ni hali ngumu sana. Naomba ushauri wenu wa dhati.
Juma, ndugu yangu, Mungu akupe amani.